Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

CD’s op vrijdag: Avicii, Giovanni Antonini, Santana en Cate Le Bon

Cultuur

Muziekredactie

CD's op vrijdag

Toen Avicii een jaar geleden zijn leven beëindigde stond zijn nieuwe album al aardig in de steigers, het album is nu postuum uitgebracht. Op Santana's nieuwe plaat zijn - naast de verbijsterende gitaarsolo’s - de Afrikaanse invloeden duidelijk hoorbaar. Cate Le Bon presenteert het resultaat van een solitair jaar in de bergen van Wales. De Israëlische bassist Avishai Cohen is gelukkig weer terug bij zijn leest, en de Italiaanse blokfluitvirtuoos Giovanni Antonini trekt alle registers open.

Avicii’s nalatenschap is liefdevol en secuur afgemaakt door zijn partners

Lees verder na de advertentie

POP
Avicii | Tim (Universal)
★★★☆☆

© /

Van Avicii was bekend dat hij worstelde met zijn sterrendom. De ­razend populaire Zweedse dj dronk flink om zijn zenuwen in bedwang te houden en werd meermalen met serieuze klachten in het ziekenhuis opgenomen. Nadat hij had besloten te stoppen met toeren en alleen nog in de studio muziek te maken, leek het beter met hem te gaan.

Zijn nieuwe album stond aardig in de steigers toen hij op 20 april 2018 in Oman een einde aan zijn leven maakte. Hij was 28 jaar.

Afgezet tegen dat verdriet is het nauwelijks noemenswaardig, maar Avicii’s ouders moeten hebben geworsteld met de vraag wat hen te doen stond met het onvoltooide werk van hun zoon. Niet uitbrengen? Dat zou miljoenen fans teleurstellen. De nummers in hun onaffe staat de wereld in slingeren? Kon ook niet, Avicii was nog lang niet ­tevreden.

Ze kozen er dus voor om de plaat af te laten maken door de songwriters, muzikanten en producers die bij het album betrokken waren – veelal goede vrienden van de dj. Aan de hand van whatsapp-berichten, notities en herinneringen aan nachtelijke gesprekken probeerden ze te reconstrueren hoe Avicii het zou willen. Een onmogelijke taak, zeker als je weet dat Avicii er een handje van had alles op het laatste moment om te gooien.

Omdat het team ter inspiratie vanzelfsprekend alleen kon teruggrijpen op Avicii’s bestaande muziek, is het album zelden verrassend. Het meest in het oog springt ‘SOS’, waarin Avicii onomwonden over zijn problemen schrijft. “Hoor je mijn noodkreet?” zingt de Amerikaanse soulzanger Aloe Blacc. “Help mij tot rust te komen.” Verderop wordt het hoopvol: “Ik voel dat jouw liefde mij uit het dal trekt”. En: “Ik heb geen drugs meer nodig”. Wrang. Het gros van de nummers is inhoudelijk minder heftig.

Muzikaal is het over de hele linie zelfs een ontzettend vrolijke bedoening. Avicii is groot geworden door genres als indiepop en country te combineren met tropische stadionhouse; je zou haast geloven dat Stockholm op Hawaï ligt. Hier haalt hij dezelfde truc uit met onder meer de seventiespop à la The Mamas & The Papas (‘Peace of Mind’) en muziek uit India (‘Tough Love’).

Hoe verschillend die ingangen ook zijn, in het resultaat herken je onomstotelijk de hand van Avicii. Zelfs als die er in werkelijkheid niet was; zijn muzikale partners zijn buitengewoon liefdevol en secuur te werk gegaan.

De nieuwe Santana is ook de nieuwe Buika

Pop
Santana | Africa Speaks (Concord Records)
★★★★☆

© /

Lang hoefde Carlos Santana niet te na te denken over de vraag uit welke muziek hij inspiratie zou putten voor zijn nieuwe album. De gitaarvirtuoos luistert al zo lang als hij zich kan herinneren naar Afrikaanse muziek en dus moest dit genre centraal staan op ‘Africa Speaks’. Niet dat er op het album uitsluitend Afrikaanse invloeden zijn te vinden. Ook pop, jazz en latin worden op de plaat op elegante wijze samengevoegd. En natuurlijk komen ook de liefhebbers van Santana’s gitaarspel aan hun trekken. Met enige regelmaat gooit de 71-jarige muzikant er verbijsterend vingervlugge gitaarsolo’s uit. Maar ‘Africa Speaks’ is ook een ode aan de vrouw. Zo nam tijdens de opnames zijn vrouw Cindy Blackman Santana plaats achter de drums en koos de muzikant ervoor om voor de vocalen met twee vrouwen te werken: de Britse Laura Mvula en de Spaanse Buika. Die laatste neemt niet alleen het leeuwendeel van de zang voor haar rekening maar is ook een absolute revelatie. De Spaanse met roots in Equatoriaal-Guinea blijkt namelijk een zangeres van de buitencategorie. Op nummers als ‘Oye Este Mi Canto’ en ‘Yo Me Lo Merezco’ kun je alleen maar ademloos luisteren naar haar rauwe en ongefilterde vocalen, die je niet meer loslaten. Zo ontpopt ‘Africa Speaks’ zich net zozeer als het album van Buika als dat van Santana.

De muzikale vrucht van een jaar weg

POP
Cate Le Bon | Reward (Mexican Summer/V2)
★★★★☆

© °

Cate Le Bon trok zich een jaar solitair terug in de Cambrische Bergen van thuisland Wales. Haar burn-out en liefdesverdriet bestreed ze door zelf houten meubilair te ontwerpen. Maar dat niet alleen: ze schaafde ook aan nieuwe liedjes. Het bleek een aanzet tot haar vijfde en meest introspectieve, persoonlijke album. ‘Reward’ is een gearrangeerde plaat vol blazers, strijkers, piano’s en elektronica die met elkaar versmelten. De cursus tot meubelmaker lijkt ook muzikaal zijn vruchten af te hebben geworpen. ‘Home to You’ en ‘Sad Nudes’ klinken ritmisch alsof de 36-jarige Welshe muzikant aan het schuren, timmeren en zagen is. Ze zingt over de afzondering, de zelfverkozen eenzaamheid: “Pick up the phone. Take the call from your mother. She really wants you to answer.” Op ‘The Light’ roept de saxofoon overstuur om hulp, terwijl ze zegt: “Holding the door to my own tragedy. Take blame for the hurt but the hurt belongs to me.” ‘Reward’ biedt zich niet op een presenteerblaadje aan voor de luisteraar. Maar dat maakt de plaat juist zo waardevol. Er valt steeds weer nieuws te ontdekken, zoals springerige, verstopte gitaartjes en overstuurde saxofoons. Le Bon heeft zichzelf overtroffen door wat meer weg te schuiven van de rammelende indiepop naar de meer barokke pop. (Frank Hettinga)

Terugkeer naar een beproefde combinatie

JAZZ
Avishai Cohen | Arvoles (RAZDAZ)
★★★★☆

© -

Dat was schrikken. Het vorige album van de Israëlische bassist Avishai Cohen was goeddeels een popplaat, waarop nu eens niet diens magistrale basspel centraal stond, maar zijn nogal wankele zang. Het lijkt een eenmalige uitstap te zijn geweest en Cohen neemt volledig revanche. Terug bij zijn leest weet Cohen de beproefde combinatie van Israëlische volksmuziek en jazz weer meer diepgang te geven. Onder meer door soms de eenvoud te zoeken. Een aantal composities drijft puur op een pakkende melodie, fraai ingekleurd met bas, drum, piano, trombone en fluit. Alsof de musici in deze stukken waren aangelijnd, breken ze in andere uit en geven ze vrij baan aan hun onvoorstelbare virtuositeit. Cohen had steeds al patent op verbluffende pianisten in zijn band. Nu heeft hij weer een overrompelend goede gevonden in de Azerbeidzjaan Elchin Shirinov. Die brengt zelfs in de hoogste versnelling nog fantastisch subtiele variaties aan. Cohens terugkeer betekent ook de terugkeer van oude kanttekeningen. Hij kiest vaak dezelfde opbouw en scheert wel eens langs de rand van het sentimentele. Maar dat vergeet je snel, wat een plaat, wat een band! (Mischa Andriessen)

Blokfluitmeester trekt alle registers open

KLASSIEK
Giovanni Antonini | La morte della Ragione (Alpha)
​​★​★★★☆

© °

Menige zangvogel ziet scheel van jaloezie zodra de Italiaanse blokfluitvirtuoos Giovanni Antonini begint te kwinkeleren. Met Il Giardino Armonico, het oude-muziekensemble dat hij in 1985 oprichtte, trekt hij alle registers open. Wat speelt deze musicus heerlijk licht, snel en hoog. En wat een prachtige kleuren en contrasten tovert hij uit het orkest. Zijn nieuwe cd bevat 27 werken, gecomponeerd tussen de vijftiende en de zeventiende eeuw. De muziek illustreert de overgang van Renaissance naar Barok. De oudste bijdrage, van John Dunstable, is een ‘puzzelcanon’ waarin de musici zelf moeten uitzoeken hoe ze het werk dienen uit te voeren. Van Josquin Desprez klinkt vervolgens een hoogtepunt uit de vocale Renaissance, ‘Nymphes des bois’, hier in een instrumentale versie. Met de wild kwispelende cornetten van Giovanni Gabrieli betreden we daarna de barok. Antonini vernoemde zijn cd naar een anoniem werk uit de zestiende eeuw, ‘La morte della Ragione’: de dood van het verstand, oftewel de waanzin. Dat moet je ruim opvatten, à la Erasmus. De grote denker schaarde onder ‘waanzin’ niet alleen oorlog, maar ook geestbedwelmende muziek. Beide krijgen alle ruimte op de cd. Antonini noemt het ‘een muzikale reis’ – een tripje om meer dan eens te maken. (Sander Becker)

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Deel dit artikel