Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Cadance toont weer de breedte van de moderne dans, met goede en matige performances

Cultuur

Sander Hiskemuller

‘Seconds’ van choreograaf Amos Ben-Tal © rv
Recensie

Het festival Cadance in Den Haag is een graadmeter voor wat er speelt in de moderne dans. En het kan vriezen en het kan dooien, bewijst de openingsavond.

Samir Calixto – ‘W’
★☆☆☆☆

Lees verder na de advertentie

Samir Calixto timmert aan de weg met esthetische dans waarin hij vooral de muzikaliteit opzoekt. Maar in de openingsvoorstelling ‘W’ vergaloppeert de choreograaf zich.

In het licht van het debat over gender­gelijkheid en -fluïditeit is het een interessante vraag die hij stelt: hoe kunnen ‘vrouwelijke’ krachten als emotie en intuïtie zich manifesteren in een wereld van ‘mannelijke’ logica en rede?

Calixto’s überesthetische monochroom witte vormgeving is op het randje van edelkitsch

Volgens de programmatekst zijn Nietzsches archetypes en Wagners mythologische thema’s in ‘Tristan und Isolde’ leidraad voor het ‘transcendentaal vrijmaken’ van vijf danseressen, gehuld in witte flowerpowerjurken en -broekpakken. Ook de vulkaan Etna biedt inspiratie, als ‘vrouwelijke’ oerkracht, aldus de folder.

De danseressen bewegen inderdaad als lava, golvende torso’s, ruggen geknakt. In slow motion staan ze constant op uitbarsten, de ogen gesloten, wat van alles lijkt te willen te suggereren. Maar wát, blijft de vraag. De dynamiek is nogal monomaan bij gebrek aan interactie.

Calixto’s überesthetische monochroom witte vormgeving is op het randje van edelkitsch. In het openingsbeeld ligt een danseres op een soort offertafel, terwijl er slierten stoom over haar naakte lijf kronkelen. Met pompeuze Wagner als muzikale aanjager, werkt dit gepolitoerde beeld op de lachspieren.

Opmerkelijk is dat Calixto, júíst in het huidige debat, zo’n vrouwbeeld neerzet. Ongeacht de ongetwijfeld goedbedoelde uitgangspunten, is dít wat je ziet: halfnaakte getormenteerde vrouwen, aangedreven door primaire driften.

Amos Ben-Tal/OFFprojects – ‘Seconds’
★★★★☆

Gelukkig zet de altijd boeiende choreograaf Amos Ben-Tal met ‘Seconds’ er een dijk van een dansinstallatie tegenover. De toeschouwers moeten voor elkaar bepalen hoelang ze een kijkje in een afgesloten box mogen nemen. Deze in vier ruimtes opgedeelde box is toegankelijk aan vier kanten, en in elk van de ‘kamers’ is een andere dansperformance gaande. Wat zie je, wat mis je? Mateloos fascinerend wat Ben-Tal hier doet met perceptie van ruimte, tijd en menselijk handelen.

Ryan Djojokarso/Korzo – ‘Mom:Me’
★★★☆☆

Ook Ryan Djojokarso, rising star in de dans, stelt niet teleur met ‘Mom:Me’: een enigszins curieuze mengeling van verhalend bewegingstheater en expressionistische dans. Djojokarso tovert met sferen in een toegankelijk thema, de getroebleerde band met zijn moeder rond een houten huisje en een tropische regenbui. Clichés vermijden doet-ie niet. Aantrekken, afstoten, liefde, afkeer; het komt allemaal voorbij, maar zijn volstrekt niet-pretentieuze drijfveren zijn ontwapenend.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Deel dit artikel

Calixto’s überesthetische monochroom witte vormgeving is op het randje van edelkitsch