Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Buitenlucht inspireert klassieke muzikanten tijdens Wonderfeel

Cultuur

Sandra Kooke

Een deel van het publiek onderwierp zich tijdens Wonderfeel ook aan een yogales in de buitenlucht. © Foppe Schut
RECENSIE

Op een festival luister je anders naar klassieke muziek. Weg is de beleefdheid tegenover musici en medebezoekers. Maar ontspannen is het wel, zo bleek dit weekend op Wonderfeel.

De ervaren Wonderfeelganger herken je aan het campingstoeltje. Daarmee kun je overal neerploffen op het terrein van het klassieke-muziekfestival Wonderfeel. En dat is handig, want de reguliere plekken, houten banken onder luifels, zijn snel vol.

Lees verder na de advertentie
Natuurlijk zijn er veel ouderen, de bekende liefhebbers van klassieke muziek, maar onder de 8500 bezoekers waren ook 1100 kinderen

De festivalformule heeft al enige tijd de wereld van de klassieke muziek bereikt. Wonderfeel duurt slechts drie dagen, maar is met acht podia en zo’n 120 optredens, verspreid over het terrein van Natuurmonumenten in ’s Graveland, het grootste van Nederland. Bos, weide, vijver: de omgeving is ideaal voor klassieke muziek. Lopend door de natuur hoor je hier en daar flarden zang, viool of de riedels van een jazzpianist.

De artiesten, voornamelijk Nederlanders, treden op onder luifels van tentdoek, versterkt met microfoon. Het beste geluid heb je onder de luifel, maar in het gras eromheen kun je de muziek ook prima meepikken.

Het festival werd vrijdagmiddag geopend op het hoofdpodium door het Wonderfeel Festival Orchestra onder leiding van Johannes Leertouwer. De Belgische celliste Camille Thomas soleerde in het celloconcert van Schumann en wist de harten van de bezoekers te raken met haar boeiende vertolking.

Record

Het publiek op Wonderfeel is opvallend gemeleerd. Natuurlijk zijn er veel ouderen, de bekende liefhebbers van klassieke muziek, maar onder de 8500 bezoekers, een record, waren ook 1100 kinderen. Die laatsten lieten zich tijdens concerten wel eens horen, en dat was prima.

Een van de acht podia op het terrein van Natuurmonumenten in ’s Graveland. © Foppe Schut

Wie serieus wil luisteren, heeft het zwaar op dit festival. De open tenten nodigen uit om in en uit te lopen tijdens de optredens, en dat deden veel luisteraars dan ook ongegeneerd. Er werd ook veel gepraat en met programmaboekjes gewapperd. Er werd niet gehoest.

Toch gaan ook sceptische bezoekers al snel om. Een van hen, Hans Masselink, verwachtte op voorhand niet veel van het festival. “We wonen hier vlakbij, dus kwam ik met mijn vrouw even op de fiets langs. We kwamen binnen, hoorden het langzame deel van het Schumannconcert en zaten er meteen helemaal in. Dat de muziek in de open lucht klinkt, is helemaal niet storend.”

Intiem gevoel

Van de musici vragen de omstandigheden wel een goede concentratie. Niet iedere musicus slaat zich er goed doorheen, maar violist Niek Baar had geen moeite met de vogels, vliegtuigen en af en aan lopende bezoekers. In rood T-shirt en kaki broek speelde hij Kurtág, Bach en Locatelli. Hoe intiemer hij speelde, hoe stiller het publiek was. De lange Chaconne uit Bachs tweede partita bouwde hij mooi op, van heel ingetogen naar expressief. Een stoere vertolking die de bezoekers helemaal in de ban had. Een toegift? Voor een deel van het publiek hoefde dat niet. De helft liep zomaar weg. Baar kon er wel tegen, vertelde hij na afloop. “Je voelt het als je de luisteraars verliest, maar je merkt het ook als je ze weer bij de muziek hebt,” zegt hij. Het spelen in de open lucht is anders. “Door de wind sprak af en toe een snaar niet aan. Je moet er goed aan denken om je stok stevig op de snaar te houden. Maar de luifel geeft je een intiem gevoel, alsof je in een kamer speelt.”

De klassiek geschoolde zanger Charles Hens beweegt zich headbangend door de cyclus

Zo voelt het ook voor bezoekers. Raquel Andueza zingt Italiaanse barokaria’s, begeleid door Jesus Fernández Baena op theorbe. Andueza zingt, smeekt, vleit in wiegende ritmes, subtiel begeleid door Baena. Elk lied leidt ze persoonlijk in en dat werkt goed. Het publiek reageert uitbundig.

Ruim begrip

Een heel andere spanningsboog vragen pianist Julien Libeer en violist Lorenzo Gatto, die de 45 minuten durende Kreutzersonate van Beethoven spelen. Maar wat zijn deze twee Belgen goed. Ze leveren een spetterende, eensgezinde vertolking, alsof de buitenlucht hen heeft geïnspireerd tot iets bijzonders.

Klassiek is een ruim begrip. Zo brengt Mechanical Duck Schuberts ‘Die schöne Müllerin’ met hammondorgel, saxofoon en drums. De klassiek geschoolde zanger Charles Hens beweegt zich headbangend door de cyclus. Toch is hun verrassende bewerking, ondersteund door videobeelden, aangrijpend. Op een festival staan de oren van luisteraars daar net iets meer voor open dan anders.

Lees ook:

Schrijver Thomése kijkt de kunst graag af bij klassieke muziek

Schrijven gaat vaak net als het componeren van muziek. P.F. Thomése vond in Stravinsky een soort wapenbroeder.

Opera van sekswerkers pakt vooroordelen aan

Redding? Nee, rechten, dat is wat de cast wil. Na bijna vijf jaar staande ovaties in het Verenigd Koninkrijk komt de deels door sekswerkers zelf geschreven en gespeelde Sex Worker's Opera nu naar Nederland.

Deel dit artikel

Natuurlijk zijn er veel ouderen, de bekende liefhebbers van klassieke muziek, maar onder de 8500 bezoekers waren ook 1100 kinderen

De klassiek geschoolde zanger Charles Hens beweegt zich headbangend door de cyclus