Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Bob Dylan hoeft niet te kunnen zingen, om goed te kunnen zingen

Home

Joris Belgers

Recensie

Bob Dylan & his band
Never Ending Tour
AFAS Live
** 

Halverwege het concert snauwt Bob Dylan een verstaanbare tekstflard de AFAS Live in - ‘I ain’t dead yet’ , tijdens het stevige bluesnummer ‘Early Roman Kings’ . Nee, de krasse knar is vast, zeker en hopelijk nog lang niet dood, maar dat de tijd grip op zijn stembanden heeft gekregen moge duidelijk zijn. Buigt hij zijn hoofd? Tuurlijk niet - Dylan gaat stug door met zijn never ending concertreeks.

Lees verder na de advertentie
De oude bard mag een Nobelprijs hebben gekregen voor zijn teksten, het is jammer dat er nauwelijks wat van die teksten te verstaan is

Het is de eeuwige vraag: kan Dylan nog zingen? Nee. Al een tijdje niet meer. Belangrijker: maakt dat uit? Nou, vaak niet, maar bij de setlist waarmee hij nu zijn Nederlandse concerten afwerkt: ja. Op de eerste ervan, gisteravond in de AFAS Live, maakte de 75-jarige Dylan het namelijk wel erg bont. De oude bard mag een Nobelprijs hebben gekregen voor zijn teksten, het is jammer dat er nauwelijks wat van die teksten te verstaan is. Met een stem als vastlopende naaimachine murmelt hij zich een weg door klassiekers als ‘Highway 61 Revisited’ of ‘Don’t Think Twice, It’s Alright’. Lettergrepen worden ingeslikt, hij struikelt over woorden, lage noten zijn te laag, de hoge te hoog. Niet erg, het is Dylan, maar het gebeurt nét even iets te vaak.

Hoe anders was dat bij zijn vorige bezoek aan Nederland. Mogelijk lag dat anderhalf jaar terug aan die intiemere setting van het Eindhovense Muziekgebouw of de Amsterdamse Carré, waarin de zanger beter tot zijn recht kwam dan de zwarte muziekbak in de Bijlmer. Of het repertoire: er prijkten destijds wat meer Sinatra-covers en andere standards op de speellijst. Daarop kan het tempo wat omlaag, en heeft Dylan de ademruimte om de juiste emotie in de nummers te leggen. Ook op Eerste Paasdag waren die nummers als ‘Melancholy Mood’ (Sinatra), ‘Why Try To Change Me Now’ (Cy Coleman) en ‘Autumn Leaves’ (Yves Montand) de beste momenten van de avond. Vooral bij dat laatste, aan het eind, vertolkte hij met prachtig breekbare trilling hoe de dingen nu eenmaal voorbij gaan. Soms hoef je helemaal niet te kunnen zingen, om toch goed te kunnen zingen.

Recalcitrante puber

Dergelijke hoogtepunten waren er zeker, en dat was nu juist het gekke, aan dit concert, waar prachtmomenten zich afwisselden met diepe dalen. Soms zat Dylan als recalcitrante puber vanachter zijn piano tegen zijn stoïcijnse band in te soleren (‘Spirit on the Water’ en ‘Desolation Row’). Daartegenover stonden weer krachtige uitvoeringen van recentere eigen nummers als ‘Love Sick’, ‘ Pay in Blood’ en ‘Scarlet Town’, vol van dreiging.

Het is veelzeggend dat er meteen gejuich klinkt wanneer de stramme Dylan zich een frivool hupsje veroorlooft

De bezoekers wéten waar ze hun peperdure concertkaartjes voor hebben gekocht. Dylan-fans wéten dat hun idool zijn publiek geen blik waardig gunt, hen niet eens een goedenavond wenst, maar ze hooguit minzaam toeknikt, vanonder zijn grote witte hoed. Die fans wéten allemaal dat hij ze bij de toegift zal pesten met een moeilijk te herkennen, jazzy uitvoering van ‘Blowin’ in the Wind’. Het is veelzeggend dat er meteen gejuich klinkt wanneer de stramme Dylan zich een frivool hupsje veroorlooft. Ach. Het heeft wel wat. Dylan heeft op zijn 75ste nog steeds een ontegenzeggelijke cool over zich heen, wanneer hij zich over de schuingehouden microfoonstandaard buigt. Maar bij het eerste Nederlandse concert werd die coolheid nét even te vaak gesmoord in een eenvormige brei van geluid. 

Wilt u de reacties op dit artikel lezen? Registreer u hier voor een proefperiode van twee maanden.

Het plaatsen van reacties is voorbehouden aan de betalende abonnees van Trouw. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Het bekijken en plaatsen van reacties is voorbehouden aan onze betalende abonnees. Kijk hier voor een overzicht van onze abonnementen.

Als betalend abonnee kunt u een reactie plaatsen op dit artikel. Deze is alleen zichtbaar voor andere (proef)abonnees.

Om uw reactie te kunnen plaatsen, hebben we uw naam nodig. Ga naar Mijn profiel


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie
De oude bard mag een Nobelprijs hebben gekregen voor zijn teksten, het is jammer dat er nauwelijks wat van die teksten te verstaan is

Het is veelzeggend dat er meteen gejuich klinkt wanneer de stramme Dylan zich een frivool hupsje veroorlooft