Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Binnen tien minuten zou de zee haar op de rotsen smijten

Cultuur

Maaike Bos

Screenshot uit de reportageserie ‘Saving Lives at Sea’ op BBC 2. © BBC
Tv-recensie

Onze motorboot was onlangs stilgevallen, we dobberden op de Gouwzee bij Marken, en uiteindelijk sleepten mannen van de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM) ons terug naar de haven. 

Op die stralende dag droegen ze de volle veiligheidsuitrusting met drijfpakken en al. Zouden ze nooit eens sjoemelen met die kleding?, dacht ik nog. In hun folder las ik daarna over de heftigste reddingsacties, en toen begreep ik het. Op het water kan alles elk moment omslaan.

Lees verder na de advertentie

De reportageserie ‘Saving Lives at Sea’ op BBC 2 donderdag brengt dat huiveringwekkend dichtbij. De serie volgt de vrijwilligers van de vergelijkbare Royal National Lifeboat Institution (RNLI) en weet mensen al drie seizoenen te boeien met afleveringen van een uur lang.

De knaloranje boot ziet niets. Een mens in de golven is als een speld in de hooiberg

Ook ik was hooked. De mannen en vrouwen, normaal timmerman, consultant, priester, dragen camera’s op hun helm waardoor je erbij bent wanneer ze op wilde zee uitrukken voor iemand in nood. Een kitesurfer verstrikt in zijn lijnen, een oude man overboord gevallen in een haven; als ze maar lang genoeg in het water liggen, is de dood nabij. Ze raken onderkoeld of krijgen water binnen en uiteindelijk is het een kwestie van seconden of ze verdrinken of niet.

Doodsangsten

Een van de verhalen donderdag speelde zich af aan de ‘Engelse Rivièra’ (de zuid-westkust) bij de baai van het pittoreske, bijna mediterrane havenplaatsje Torquay. Vakantiegangers waren lekker gaan varen maar de zee was ongemerkt wild geworden onder de blauwe hemel.

Als de crew een zeilboot met een zwangere vrouw, kindje en man aan boord terug sleept, komt opeens een krakend “Mayday, mayday!” binnen. De verbinding valt weg. Waar komt die noodoproep vandaan? Ze besluiten een wendbaarder rubberbootje te laten uitrukken om te zoeken. 
Dan zie je het gevaar voor de bemanning zelf. Het bootje bestijgt de golven als een veertje een windvlaag.

Bizar genoeg zien wij thuis wel wie inbelde: een vrouw alleen in een kajak, met ook een camera op haar hoofd. Ze was lekker gaan peddelen maar door plotseling heftige golven omgeslagen en kon niet meer aan boord komen. Zo dreef ze in het water met een verdronken radio en niet-werkend mobieltje. Binnen tien minuten zou de zee haar op de rotsen smijten. Ze had geen idee of ze überhaupt gehoord was en stond doodsangsten uit.

Onderschatte zee

In interviewtjes tussendoor vertellen de reddingsvrijwilligers hoe verraderlijk de zo onderschatte zee kan zijn. De stroming, het tij, de golven; ze kunnen zelfs een zeerot in nood brengen. Vandaar ook elke zomer de berichten van ouders die kinderen proberen te redden en zelf verdrinken.

De knaloranje boot ziet niets; een mens in de golven is als een speld in de hooiberg. In een vlaag van boerenslimheid houdt de vrouw haar gele peddel de lucht in. Die wordt opgemerkt. Ze is gered. Maar in het bootje terug wordt ze steeds slapper en bleker. Ze moet alsnog in een helikopter getakeld worden en naar het ziekenhuis om secundaire verdrinking, door te veel water in de longen, te verhelpen.

Deze BBC-camera’s registreren een film die spannender is dan fictie. De geredden komen achteraf aan het woord, en dan besef je de grootsheid van die vrijwilligers. Wat doe ik eigenlijk om anderen te helpen? Dat soort gedachten kan een tv-programma nou oproepen.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie. U leest ze hier.

Lees ook:

Altijd alert op zwemmers in nood

De reddingsbrigade schiet regelmatig zwemmers te hulp die op zee in problemen komen. Ook klein leed vergt tijd.

Deel dit artikel

De knaloranje boot ziet niets. Een mens in de golven is als een speld in de hooiberg