Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Bij Gerardo Rosales komt de salsa tot leven

Cultuur

Armand Serpenti

Review

UTRECHT - De droom van salsa-percussionist Gerardo Rosales kwam uit toen hij in april de kans kreeg zijn nieuwste album 'La salsa es mi vida' op te nemen in New York, de internationale pleisterplaats van het genre. In een afgeladen Utrechts RASA begon de tournee waarmee de in Nederland woonachtige Venezolaan samen met zijn Trabucombo (dit betekent zoiets als 'team van de beste spelers') de cd presenteert.

Voorafgaand aan het concert kon het publiek tijdens een korte beginnerscursus nog snel de basispasjes van de salsa-dans instuderen. Toen ieders hartslag synchroon liep met het 1-2-3, 1-2 claves-ritme, de Cubaanse basis van de salsa-beat, was aan alle voorwaarden voor een in Latijnse melancholie swingende avond voldaan. Nadeel van een concertzaal als die in RASA is dat de tribune met comfortabele stoelen niet erg uitnodigt tot dansen. Maar wanneer, zoals vrijdagavond, de muziek je eenvoudig niet kán laten zitten, dan biedt het brede houten podium een perfecte dansvloer, waar je midden tussen de muzikanten staat te swingen.

Heupwiegende, hoogbehakte Latina's draaiden frivool rond onder de armen van hun Latin lovers, terwijl heel wat houterig bewegende Hollandse nieuwkomers hun 'gestampte pot' vaak heel kunstig met een flinke lading dampende salsa overgoten. Koper (saxofoon, trombone en twee trompetten) schurkte kreunend langs een kolkende ritmesectie. Venezolaans-New Yorker Roberto Quintero rolde zijn stokken in een moordend tempo over de timbalen, terwijl zijn koebellen de zangerige klank die Rosales uit zijn vier conga's toverde, ijzersterk accentueerden.

Het uit de kluiten gewassen elfkoppig combo met leden uit Curaçao, Uruguay, Venezuela, Suriname, Duitsland, Cuba, Puerto Rico, Nederland en New York toonde eens te meer het kosmopolitische karakter van de salsa aan. Latin-jazz en salsa dura wisselden af met son, cumbia en -heel ongebruikelijk- een driedelig joropo-ritme uit Rosales' thuisland. Naast de veel geroemde Puerto-Ricaans/New-Yorkse zanger Frankie Vázquez kreeg de Nederlandse zangeres Astrid Pulles alle ruimte zich als frontvrouw te presenteren.

Een heerlijke culturele versmelting vond plaats tijdens haar vertolking van 'Una salsa para Amsterdam', een (ook op single uitgebrachte) Latin-bewerking van de hit waarmee Maggie MacNeal Nederland in 1980 op het songfestival vertegenwoordigde. 'La sopresa Holandesa' zingt vloeiend Spaans, heeft een heldere klank en een natuurlijk gevoel voor ritme, maar er zit wat weinig body in haar stem. Het waren dan ook vooral de krachtig geïntoneerde improvisaties van speciale gast Vázquez die de muziek een onmiskenbaar onderbuikgevoel gaven. Hoewel Rosales wat zenuwachtig oogde -hij ging ook wat minder vaak met het publiek in gesprek dan we van de ras-entertainer gewend zijn- klonk de salsa onder zijn alerte leiding zo natuurlijk, dat ze niet meer en niet minder dan het klinkend resultaat van een levenswijze vertegenwoordigde. Iets dat de congavirtuoos nog eens benadrukte in de toegift, toen hij voor de tweede keer de titelsong van de cd 'La salsa es mi vida' inzette.

Deel dit artikel