Bierbuiken op de loopband bij de musical 'De Marathon'

cultuur

Bianca Bartels

Thomas Acda, die de liedjes voor de musical schreef, bij de première van de De Marathon © ANP
Recensie

Dikke kans dat het vet moralistisch zou worden: een succesverhaal over de integratie van buitenlanders. Zeker als het óók nog een pleidooi moet zijn voor de acceptatie van homoseksuelen. De film ‘De Marathon’ (2012, script Martin van Waardenberg) is dit allebei, zonder dat het ook maar één seconde moralistisch wordt, met veel humor en subtiele melancholie.

We zien vier dikke, ordinaire Rotterdamse garagemonteurs die gaan trainen voor een gesponsorde marathon om te voorkomen dat hun beste vriend - en baas - Gerard failliet gaat. De coach is hun Turkse collega, ondertussen worstelt één van de monteurs met zijn homoseksualiteit en houdt Gerard een ziekte geheim. Prachtig drama over vriendschap.

Lees verder na de advertentie
De bierzuipende, kaartspelende bankhangers ontpoppen zich tot hardlopers die fanatiek staan te trainen

Zondag ging de musicalversie van ‘De Marathon’ in première voor een zaal vol BN-ers die voor de gelegenheid waren gekleed in ordinaire trainingspakken, panterprints en felgekleurde sneakers. En ja, ook de musical, met liedjes van Thomas Acda en David Middelhof is nergens moralistisch, soms fijn melancholisch en met vlagen hilarisch.

Traag

De film kwam traag op gang en helaas is de musical nog trager. De voorstelling (regie: Job Gosschalk) had een halfuur korter mogen zijn, al is het prettig dat bijvoorbeeld het lijntje van Nico die uit de kast komt is uitgediept: prachtige, ontwapenende rol van Dennis Willekens.

De traagheid komt ook doordat veel liedjes inhoudelijk weinig toevoegen. Het verhaal staat dan stil. Wel zorgen de songs voor veel vrolijkheid door carnavaleske arrangementen, sambaritmes en bijvoorbeeld een lekkere gospelsound. Bij vlagen klinkt een vleugje Acda en de Munnik, met fijne zinnen als “Je bent niets van wat ik was. Je bent dromen die ik zelf niet ken.” En er zijn een paar mooie breekbare liedjes tegen het einde. Maar vaker spreken de liedteksten vrij letterlijk uit wat mensen voelen of denken.

Grote kracht is de enorm sterke cast. Allemaal topacteurs die perfect timen. Hun sterkste momenten vind je in het stille spel: de veelbetekenende blikken tussen de mannen onderling of tussen de mannen en hun dominante c.q. vreemdgaande c.q. betuttelende vrouwen. Geweldig is ook de Rotterdamse humor en de meligheid van de mannen-onder-elkaar, en de origineel in beeld gebrachte trainingsscènes. Rennend, hupsend en zelfs gevaarlijk dansend en springend op verschillende loopbanden, al dan niet in slowmotion. De bierzuipende, kaartspelende bankhangers ontpoppen zich tot hardlopers die met uitgestreken smoelwerken fanatiek staan te trainen. “Mijn lichaam is een tempel” schallen ze zo overtuigd als een bierlied uit hun vorige leven.

Tournee t/m 28 mei

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Deel dit artikel

Advertentie
De bierzuipende, kaartspelende bankhangers ontpoppen zich tot hardlopers die fanatiek staan te trainen