Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Baudet waant zich het jongetje uit de Kleren van de Keizer

Cultuur

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

Jonge kerels met oerconservatieve ideeën hebben altijd mijn belangstelling gehad. 

Had ik misschien zelf ook zo kunnen worden? Is conservatisme een eigenschap die overwonnen moet worden of andersom, is het een teken van een juiste scepsis inzake modernisme en progressiviteit? Vandaar ook dat het verschijnsel Baudet mij boeit.

Lees verder na de advertentie

Hij zegt allemaal dingen waar ik het niet mee eens ben maar ik zie ook dat hij nogal wat aanhangers trekt onder zijn leeftijdsgenoten, die kennelijk op zoek zijn naar een behouden en vooral ook behoudzuchtige vaart in de woelige baren van de tijd.

Ik heb Thierry Baudet een keer ontmoet, nota bene op een poëzieavond waar we in gesprek raakten over klassieke muziek. Hij was toen nog gewoon columnist bij de NRC en niets wees er wat mij betreft op dat hij binnen afzienbare tijd het spreekgestoelte van de Tweede Kamer zou betreden. Chopin, daar hadden we het over, diens ballades in het bijzonder.

De echte wereld zit vol vampiers, spoken en boze geesten die je alleen met het juiste deuntje op afstand kunt houden

Vonden we allebei mooi, speelden ze ook zelf zo'n beetje maar toen ik zei dat ik ook de twintigste-eeuwse muziek omarmde en zelfs mijn best deed zaken als serialisme en aleatoriek te begrijpen (mij aangereikt door het bijvak musicologie dat ik ooit volgde) begon hij ernstig te sputteren. Dat was allemaal een vreselijke vergissing vond hij, behalve Rachmaninov natuurlijk, maar het atonale en alles wat daar in de buurt kwam verafschuwde hij.

Atonale muziek

Onlangs beweerde hij weer zoiets, nu meer ex cathedra: "Ik probeerde even te luisteren naar radio4", kwetterde Baudet. "Maar werd geconfronteerd met de verschrikkingen van de atonale muziek. Wat een horror." Inmiddels heeft hij van klarinettist Bram Boesschen Hospers, die het stuk waar het om ging (een klarinetsonate van Rudolf Esscher) speelde, op z'n donder gehad maar daar gaat het mij niet om. Het gaat mij erom dat Baudet zich in politiek-maatschappelijke maar nu dus ook in artistieke zin het jongetje uit de Kleren van de Keizer waant. Hij wil ons de schijnvertoning van de euro, Europa, het modernisme en de atonaliteit laten zien. Een beetje in de geest van: Een aap kan dat ook!

Een boeiende missie. Hoe doe je dat: je eigen tijd wantrouwen? Het antwoord luidt: door iedere vorm van nieuwsgierigheid te missen. 'Belangeloze nieuwsgierigheid is het hartebloed van echte beschaving', schreef de Britse historicus Trevelyan. Dat hartebloed heeft Baudet dus niet. Je hoeft niet van Prokofjev of Anton Webern te houden om er toch in geïnteresseerd te zijn, het behoort immers onloochenbaar tot onze wereld. Maar conservatieven vinden onze wereld te groot, te immens, te veelzijdig; van schrik slaan ze de handen voor de ogen en kruipen ze in een klein hokje; het is eigenlijk een soort cultureel-maatschappelijke pleinvrees.

Het woord 'horror' dat Baudet in de mond nam zegt eigenlijk alles, de echte wereld zit vol vampiers, spoken en boze geesten die je alleen door het juiste deuntje te neuriën op afstand kunt houden.

En ach, ik had daar zelf ook last van, toen ik een jaar of vijf, zes was.

Lees hier meer columns van Rob Schouten. 



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
De echte wereld zit vol vampiers, spoken en boze geesten die je alleen met het juiste deuntje op afstand kunt houden