Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

x

Aprés-smurf

cultuur

Rob Schouten

De smurfenactie is afgelopen. Ik heb begrepen dat het een van de succesvolste acties van onze grootgrutter is geworden. Dat gebeurt niet zomaar. Nederland is een smurfenland. Hoe dat zo komt is mij een raadsel. Misschien is het onze manier om met problemen in de wereld om te gaan. Je neutraliseert ze met een onzinwoord in een kabouterwereld, en weg zijn ze, althans voor even. De vrijspraak van Guus Kouwenhoven vanwege schimmige getuigen, het opstappen van wethouder Hietbrink om wille van Ganzedijk, werkgevers die roepen dat het pensioen kariger moet worden, al dat nieuws dat er op zo’n dag door de dorpsomroeper over ons wordt uitgestrooid en waar je eigenlijk geen vat op krijgt (is die Kouwenhoven nou echt onschuldig? Gaat de AOW echt op de helling?) verliest zijn actualiteit in die wereld van blauw-witte ventjes. Wordt weggesmurfd zegt maar. Dat komt omdat smurfen alleen essentiële dingen doen. De ene smurf leest, boekensmurf, de ander voetbalt, voetbalsmurf, weer een ander is vrouwtje, smurfin. Alle bezigheden van de mens afzonderlijk toebedeeld aan leden van het volk: geen doublures, geen concurrentie. Een helder rijk waar iedereen zijn plaats kent. Het is deze utopie die supermarkend Nederland de afgelopen week in haar greep hield. Omdat ik nooit voor meer dan zeven à acht euro insla kwam ik zelf niet voor smurfen in aanmerking maar ik zag hoe rond mij hongerige blikken geslagen werden op de plastic dwergen. Een oude man, die een half bruin en een pakje boter had gekocht vroeg erom. ‘Alleen als u voor vijftien euro hebt gekocht,’ meldde de cassière bits. ‘O sorry,’ mompelde hij teleurgesteld. Een moeder klaagde over het feit dat ze al drie Gargamels had en nog geen één trompetsmurf. Ik zag aan haar gezicht dat ze eigenlijk vond dat de verkoopster nu aan haar de juiste smurf moest geven. Weer een andere mevrouw had voor precies dertig euro en twee cent gekocht, zodat de twee smurfen haar niet konden ontgaan. Al in de jaren zeventig wist vader Abraham de gevoeligste snaar van het Nederlandse volk te raken met het Smurfenlied: ‘Kunnen jullie door een waterkraan? Ja, wij kunnen door een waterkraan. La la lalalalalalalala.’ Ik schaamde me altijd dood voor dat lied, dat met gemak ons volkslied had kunnen worden. De Duitsers hadden hun schlagers, België had haar Bobbejaan Schoepen, dat was allemaal heel erg maar nog erger waren wijzelf met ons Smurfenlied. Maar we moeten vaststellen, de diagnose is hard maar onontkoombaar, dat smurfen de volksziel van Nederland uitmaken. Ik stond wat langer dan de bedoeling was voor de kassa, omdat de rol op was, of het wachtwoord niet klopte. Ondanks mijn schamele mandje met boodschappen kreeg ik nu toch een smurf, vanwege het wachten. Alsof er een goed werk moest worden beloond. En ik heb ‘m nog bewaard ook. Het was boodschappensmurf. Vierenvijftigjarige man, modderkleurige jas, grijzend haar, krijgt boodschappensmurf. Ik hoop dat het ergens in de kosmos wordt opgetekend. Voor de rest moet ik maar wachten op de vrijmarkt van Koninginnedag.

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.

Deel dit artikel

Advertentie

Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang tot Trouw.nl.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.