Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Annunciatie met 800 frames per seconde

cultuur

Emiel Hakkenes

Review

Dansers en theologen, componisten en een videokunstenaar inspireerden elkaar zaterdag in Deventer tot een multimediavesper. Na de vesper konden de bezoekers nalezen wat ze beleefd hadden.

Op de vloer achter de ingang van de Grote of Lebuïnuskerk in Deventer staat een rij kaarsjes in rode en witte glazen. Binnendruppelende bezoekers nemen een kaars en gaan op stoelen rond de kansel zitten, de witte glazen aan de ene kant, rode aan de andere. Door de ruimte klinkt avant-gardistische elektronische muziek met veel piepjes en knarsjes. In de kerk staan bouwsteigers, uitgelicht met schijnwerpers.

Twee in wit geklede personen voeren in de hoogte een vertraagde dans uit.

Tussen de beide groepen bezoekers zit een vrouw in een rode jurk. Ze is hoogzwanger, heeft op haar schoot een grote bos rode en witte rozen. Ze zingt een woordloze melodie. Dan worden de aanwezigen verzocht op te staan. Ze lopen door de kerk, voorafgegaan door een gids met een staf waaraan een vleugel van een engel is bevestigd. De groep houdt stil in een hoek van de kerk. Kijk, wijst de gids, dáár, in die nis hoog in de muur. Daar verschijnt de projectie van een naakte vrouw. Ze is in verwachting. Haar haar, dat reikt tot haar enkels, begint als rook omhoog te kringelen. Dan verkrampt haar gezicht, ze grijpt naar haar buik en valt. Haar afbeelding verdwijnt in het niets.

De gids leidt de bezoekers verder, naar het koor van de kerk. Daar ligt een man plat op de grond. Een tweede man komt tevoorschijn en loopt over hem heen. Er lijkt zich een soort worsteling te ontwikkelen, terwijl twee vertellers – een man en een vrouw in het wit – op bezwerende toon fluisteren: ’donker, donker, in de greep van het licht’. Uiteindelijk staat de liggende man op, de ander klimt op zijn schouders. Indringend kijken de twee het publiek aan.

De zwangere vrouw in de rode jurk staat inmiddels op de kansel. De rozen heeft ze als een lauwerkrans om haar hoofd. Er klinkt vioolmuziek. Vanaf de kansel is een lange rol papier uitgerold. ’Hoor ons’, staat er in bloedrode letters. De vrouw zingt ’hoor mij, als wat ik zing geen klank heeft, als wat ik zeg, geen zin heeft’ en komt dan van de kansel naar beneden. De twee witte figuren die zo-even de worsteling van commentaar voorzagen, komen naast haar staan. Hun gezamenlijke lied mondt uit in een herhaald en wegstervend ’met al mijn wegen zijt Gij vertrouwd’.

Alle bezoekers nemen hun kaarsje weer op en vormen nu een halve cirkel door de kerk, rond de crypte onder het middenschip. Uit het onderaardse duister klinkt een zangstem, en langzaam gaat er een licht aan. Met een knikje wordt de bezoekers verzocht hun kaarsje weer neer te zetten op de vloer achter de ingang. Een van de gidsen loopt langs en fluistert nauwelijks hoorbaar: ’daar is de uitgang’.

Bij de deur liggen programmaboekjes. De bezoeker kan achteraf reconstrueren wat hij de afgelopen drie kwartier heeft gehoord en gezien in de multimediavesper ’Op de grens, tussen licht en donker’.

’Een vesper is een avondgebed’, schrijft Cilia Hogerzeil, theologe en theatermaker. ’Het daglicht glijdt weg, de nacht neemt bezit van de ruimte. Een vrouw, bijna moeder, zingt tegen de angst voor het donker. Zij zingt minstens voor twee. De echo draagt het lied verder de ruimte in en het lied nestelt zich in de stenen muren. Zodat, ook als niemand meer zou spreken, de stenen blijven zingen.’ De naakte vrouw hoog in de nis was Maria, verbeeld door videokunstenaar en studentenpastor Arent Weevers. Met een HD-high speed camera met 800 frames per seconde verbindt hij de annunciatie met de zwangere vrouw uit Openbaring die het uitschreeuwt in haar weeën en barensnood.

De worsteling op de vloer was een choreografie van danser Erik Kaiel. Voor deze vesper, schrijft hij, liet hij zich inspireren door twee bijbelverzen: ’Want dit is mijn lichaam dat voor u gegeven wordt’ en ’U bent de rots waarop ik mijn kerk zal bouwen’. Kaiel hoopt, schrijft hij, dat deze verzen useful zijn.

De multimediavesper is volgens de makers ’een echo van een eeuwenoude traditie’. De zangers en dansers, de componisten, theologen en de videokunstenaar hebben zich door elkaar, het gebouw en de traditie van de vespers laten inspireren. „Zo komen wij tot eigentijdse beelden, bewegingen en muzikale taal, dans en geluid, waarin schoonheid en eenvoud centraal staan.”

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie