Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ad van Meurs, muzikale verteller uit de Peel

Cultuur

Diana Ploeger

Ad van Meurs werkte zich op tot een gevestigd artiest. Afgelopen juli trad hij voor het laatst op. © Fotopersburo van de Meulenhof BV
Naschrift

Ad Meurs was al singer-songwriter voordat het genre was uitgevonden. Hij zette die populaire beweging in gang. Maar naar zijn eigen stem luisteren, deed hij amper.

De Brabantse zanger Ad van Meurs ging pas genieten van zijn eigen liedjes, toen hij al enkele albums op zijn naam had staan. Hij vond zijn eigen stemgeluid gewoon niet zo mooi. Misschien kwam het ook omdat hij een grondige hekel had aan poeha en praatjesmakers. Hij vond dat muzikanten zichzelf te weinig onderuithaalden, hij hield van zelfrelativering. Hem ging het om de essentie van muziek maken, over het schrijven van invoelende teksten - veelal op de achterkant van bierviltjes.

Lees verder na de advertentie

Zijn twee kinderen, Hebe en Dylan, wisten toen ze klein waren precies wanneer ze hem niet voor de voeten moesten lopen. "Papa heeft weer een creatief proces", riepen ze dan. En dat kwam vaak voor. Ad kon dagenlang in zichzelf gekeerd met zijn gitaar door het huis lopen. Zelfs als hij met zijn dochter televisiekeek, lag zijn gitaar op schoot. In het contact met zijn kinderen kon hij wat schuchter en verlegen zijn.

Ad groeide op als nakomeling in een net lerarengezin in Gemert. Zijn vader was leraar Frans en zijn moeder vond dat muziekonderwijs bij de opvoeding hoorde. Ad werd naar blokfluitles gestuurd en ging daar onder begeleiding van zijn oudere zussen naar pianoles. Eenmaal op het gymnasium maakte hij deel uit van de laatste jaargang gymnasiast 'oude stijl'. Als echte hippies reden ze op hun Puchs en Tomos-brommers het schoolplein op. "Met een joint in mijn binnenzak en de blues in mijn kop", zong hij over die tijd. Hij voelde zich de 'Easy Rider van de Peel'.

Het was de tijd van rock en punk en studeren was niets voor Ad: hij speelde het liefst in een band.

Zijn ouders verwachtten dat hij zou gaan studeren. Hij koos voor filosofie in Nijmegen, maar gaf er snel de brui aan. Hij probeerde nog een baan in de psychiatrie en de gehandicaptenzorg, maar het liefste speelde hij in zijn band. Het was de tijd van rock, punk en new wave en Ad was overal voor in. Hij speelde in Second Hand Home Made Jug and Blues band, daarna in de folkband Deirdre, de alternatieve rockband Bleistift en later in de newwaveformatie W.A.T. Toen had hij de piano inmiddels ingeruild voor een elektrische gitaar; hij wilde nu wel een keer voor op het podium staan.

Ad was inmiddels samen met Ankie Keultjes - uit Helmond. Toen ze elkaar ontmoetten, was hij 20 en zij 16. Hij zag in haar het donkerharige meisje dat hij in de hippiefilm 'Zabriskie Point' had gezien - romanticus als hij was. Op een feest vroeg hij aan Ankies vader of hij niet eens bij hun thuis piano mocht komen spelen. Dat ging buiten haar om, maar eenmaal in contact met elkaar was het snel aan.

Tekst loopt verder na foto

© Dana Ploeger

Vrije geesten

Een jaar later woonden ze samen in een oude verbouwde varkensschuur. Ze leefden als hippies, als vrije geesten. Ankie droomde als meisje van een toekomst als modeontwerpster, maar ze volgde Ad in zijn muziekbestaan en omdat zij toch bij alle optredens was, werd ze zijn vaste geluidstechnicus. Later stapte ze als zangeres het podium op. Ze zong in eigen bands en trad tot op het laatst samen met Ad op.

Ze hadden een stabiele, liefdevolle relatie. Met de onvermijdelijke ups en downs die aan een muzikantenbestaan kleven. Een pittige periode beleefden ze toen Ad begin jaren 90 koos voor een solocarrière als The Watchman. Zijn eerste album werd zo goed ontvangen dat hij volledig blokkeerde bij het schrijven van een tweede. Het stel had twee huizen - een gezinshuis en een werkhuis - en Ankie stuurde Ad naar het werkhuis. Een turbulente tijd voor het gezin. Maar die crisis was blijkbaar nodig, want nadat hij volledig op zichzelf was teruggeworpen, brak Ad door als singer-songwriter met 'Narcisse'.

Een belangrijke inspiratiebron hierin was Amerika. "Hier hoor ik thuis", zei hij toen hij in Oklahoma en Texas voor het eerst het podium deelde met echte singer-songwriters als Robert Earl Kean en Peter Rowen. Zijn eerste soloalbum 'The Watchman' werd daar met veel enthousiasme ontvangen. Hij ging samenwerken met bekende producenten als Joe Boyd en Jack Clement. Ad hield er veel vrienden voor het leven aan over. De bijzondere muzikanten die hij in The States ontdekte, haalde hij naar Nederland. Vaak sliepen ze in zijn huis in Eindhoven en traden dan op maandagavond op in café De Buut om de hoek - voor de fooienpot. Legendarische avonden met internationale grootheden en regionaal talent.

De producties met NO blues waren zware bevallingen

IJsbreker

Ad had een neus voor jong muziektalent en vond het heerlijk hen een podium te geven. Jarenlang organiseerde hij dergelijke concerten in clubs en cafés tot hij in 2005 definitief onderdak kreeg in Muziekgebouw Eindhoven met de concertserie 'Ad van Meurs Presenteert'. Hij werd als artiest de 'ijsbreker' genoemd; hij wist als geen ander zijn publiek op het gemak te stellen en een gemoedelijke sfeer te creëren.

Als The Watchman bleef Ad albums maken en hij ging weer in een band spelen: NO blues, een Arabicana wereldmuziekband. Vanaf dag één waren ze een hit. Ad werd ineens Ad van NO blues en dat frustreerde hem. Hij stond op grote festivals, maar de producties met die band waren zware bevallingen. Hij vond het ook teleurstellend dat zijn eigen muziek nauwelijks werd gedraaid. Hij maakte in die tijd zowel Nederlandstalige als Engelstalige albums die goede kritieken kregen, maar die ondersneeuwden door het succes van NO blues.

Zijn eigen muziek was inmiddels zachter geworden, ingetogener. Die liedjes zong hij samen met Ankie en inmiddels begeleidde zijn zoon Dylan op gitaar. Ankie had geregeld bij Ad aangedrongen toch eens goed naar zijn zoon te luisteren. Toen ontdekte hij pas hoe getalenteerd Dylan was. "Die jongen kan keigoed spelen. En wat een kei-aardige vent", zei hij 's avonds tegen haar.

Noodlot

In 2015 sloeg het noodlot toe, hij kreeg lymfeklierkanker. Ad kreeg een onnoemelijke drang om nog een album te maken; het werd 'Dorset Moon' vol intense liedjes met een droevige inslag. Toen hij na een jaar behandeling genezen leek, ging hij weer volop optreden. Maar eind vorig jaar kreeg hij ineens veel pijn. De artsen dachten aan een hernia. Hij verloor veel gewicht, kon niet meer zitten van de pijn. Hij wilde per se blijven optreden, al moest hij er liggend in de auto naartoe. Na een herniaoperatie bleef de pijn en bleek de kanker volop terug. Afgelopen juli trad hij, sterk vermagerd, voor het laatst op.

Tekst loopt verder onder foto

© Dana Ploeger

Vier maanden lag Ad in het ziekenhuis wachtend op een stamceltransplantatie. Omdat Ankie en Ad nu geen inkomsten hadden, regelden muzikanten een benefietconcert waar ze een paar maanden de huur van konden betalen. Het stel, dat niets had geregeld voor later, besloot op de valreep te trouwen. Ankie dacht aan een zilveren trouwring, maar Ad zei: "Ik vind dat we goud verdiend hebben". Op 31 augustus - exact 44 jaar na hun eerste ontmoeting - trouwden de twee in het ziekenhuis: Ankie in vol ornaat met aan haar zij de twee kleindochters als bruidsmeisjes. Tot dan toe was hun opa als hardwerkende muzikant altijd een beetje onbereikbaar geweest, nu was hij kwetsbaar en heel dichtbij.

Vlak voor de transplantatie bleek Ad toch te verzwakt en kreeg hij te horen dat verdere behandeling geen zin meer had. De laatste weken was hij thuis, hij bleef positief: "Het kan toch ook licht zijn?", zei hij. Daar overleed Ad, met aan zijn bed zijn kersverse echtgenote, hun twee kinderen en twee muziekvrienden. Heel stilletjes en rustig. In kleine kring werd Ad begraven, maar in zijn favoriete café werd een groots afscheid georganiseerd. Er klonken lieve woorden en vooral veel muziek, zoals ook zijn eigen lied 'En soms':

'En soms, dan weet je het niet meer,

dan moet je op zoek, met de deuren dicht,

dan moet je op zoek, weg van het licht.'

In Naschrift beschrijft Trouw het leven van onlangs overleden bekende of heel gewone mensen. Lees hier meer naschriften. Een tip voor Naschrift? Mail naar naschrift@trouw.nl



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Het was de tijd van rock en punk en studeren was niets voor Ad: hij speelde het liefst in een band.

De producties met NO blues waren zware bevallingen