Recensie Klassiek

Aaibare zang, alsof er een fluwelen laagje overheen lag

Beeld uit de voorstelling ‘Aniara’. Beeld Melle Meivogel

KLASSIEK
‘Aniara: Fragments of Time and Space’
Koorbiënnale
★★★☆☆

De Zweedse Nobelprijswinnaar Harry Martinson droomde richting toekomst. Hij schreef in 1956 een verhalend gedicht over het ruimteschip Aniara dat een verwoeste aarde verlaat om vervolgens uit koers te raken in het heelal. Hoe dat er visueel uitziet viel afgelopen week te beleven op de tiende editie van de Koorbiënnale.

Maa, Mimaroben, Lyra, Xinonmbra: het zijn zomaar een paar van de namen op het lijstje dat bij ‘Aniara: Fragments of Time and Space’ hoort. Een aantal creatievelingen heeft de handen ineengeslagen en deze experimentele multimediaproductie geconstrueerd naar Martinsons werk.

Zoeken naar redding

In de regie van Dan Henriksson bezingt de voorstelling het lot van de wereld, de omgang met elkaar, het zoeken naar een thuis, naar redding.

De Koorbiënnale bracht ‘Aniara’ naar de Haarlemse Toneelschuur, vlak na de wereldpremière in Philadelphia. Aan beide zijden van het langgerekte speelvlak waren tribunes opgesteld. De bezoeker was toeschouwer, maar zat dicht op de ruimtevaarders in het denkbeeldige schip. Aan een van de uiteinden was een klein ensemble opgesteld dat intieme, vloeiend gecomponeerde muziek van Robert Maggio uitvoerde.

Waar je van ondersteboven raakte, was het stemmenpakket dat was ingevlogen: biënnalewaardig. The Crossing Choir, gespecialiseerd in nieuwe muziek, zong warm, menselijk, organisch en leek je persoonlijk aan te spreken. Hun zang was aaibaar, alsof er een fluwelen laagje over was gedrapeerd.

Vervreemdend

De instrumentale bijdrage: melodieus, minimalistisch getint, op Pekingopera geïnspireerd slagwerk, relaxte solo’s van gitaar en cello. Maggio’s partituur was de stemmen onder leiding van Donald Nally volledig van dienst.

We zagen witgrijze, ondefinieerbare kostuums, de haren ingevlochten, een vervreemdende choreografie. De zangkeeltjes beroerden je direct, de afstandelijkheid die het nauwkeurig geconstrueerde bewegingspalet uitstraalde maakte het sciencefictiongevoel compleet. Net als Aniara zelf raakte ook de luisteraar geregeld de weg kwijt. Wat deden die figuren daar op de toneelvloer nu precies?

Wie zich niet had ingelezen, is zonder twijfel verdwaald in de fragmentarische poëzie van Henrikssons ambitieuze libretto. Flarden kwamen door, een groot deel bleef een mysterie. Dat gevoel werd versterkt door de fraaie vormgeving, met licht- en beeldeffecten om je vingers bij af te likken. (Frederike Bertnsen) 

De Koorbiënnale duurt nog t/m 7 juli. Meer informatie: koorbiennale.nl

Lees ook:

Harten koorzangers kloppen op hetzelfde ritme

Een wetenschappelijke studie wijst uit dat de leden van een koor niet alleen zingen op hetzelfde ritme, ook hun harten kloppen gelijk. Onderzoekers uit Zweden registreerden de hartslag van koorzangers terwijl ze een reeks stukken zongen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden