Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘Who’s Afraid of Charlie Stevens’ is een liefdevol statement voor een autistische zoon

Cultuur

Hanny Alkema

Romana Vrede in Who's Afraid of Charlie Stevens? © x
Theater

Who’s Afraid of Charlie Stevens
Het Nationale Theater/Club Gewalt
★★★☆☆

Keelgeluiden, in eindeloze herhaling en met weinig variatie, dat is de taal die het titelpersonage in ‘Who’s Afraid of Charlie Stevens’ spreekt. Als die wordt overgenomen door muziekinstrumenten, komt er iets anders tevoorschijn. Je hoort niet gebrek aan taal, maar pogingen om aan klanken betekenis te geven.

Lees verder na de advertentie

Anders kijken, anders luisteren naar een autistisch en ook nog zwakbegaafd kind, zoals haar zoon Charlie, dat is wat actrice Romana Vrede wil bereiken. Wie haar vorig jaar in het tv-programma ‘Zomergasten’ heeft gezien, weet hoe gedreven ze daarover kan blijven doorpraten, als over een alles overspoelend thema.

Anders kijken, anders luisteren naar een autistisch en ook nog zwakbegaafd kind, zoals haar zoon Charlie, dat is wat actrice Romana Vrede wil bereiken

In de voorstelling die Vrede erover maakte en die nu nog een extra tournee krijgt, inclusief een week op Oerol, proef je die drijfveer. Gelukkig laat ze zich hierin niet alleen als een moeder met een missie zien, maar ook als theatermaakster.

Samen met het collectief Club Gewalt, regisseur Bram Jansen en choreograaf Ryan Djojokarso heeft Vrede een vorm gevonden die het midden houdt tussen muziektheater, dans en theater. Met verbazend weinig tekst, maar veel muziek en een repeterend bewegingspatroon krijg je een impressie van de buitengewoon lastige omgang met iemand die niet in staat is tot communiceren.

Fysieke overmacht

Het effect van Charlie – inmiddels zeventien, een baby met het volume van een volwassen man – zie je doordat drie leden van Club Gewalt vaak tegelijk de rol van Charlie spelen. Die kent zijn eigen kracht niet. Hem in toom houden zal evenredig zijn met wat Vrede op de speelvloer doet: drie lijven, zes armen en benen in het gareel krijgen. Je voelt het gevaar van de fysieke overmacht.

Zo heftig en abstract als de vloerscènes zijn, zo sober en concreet is het afsluitende filmpje, waarin ook Charlie is te zien. Gek genoeg gaat Vrede juist daar artistiek over de schreef. In dat filmpje laat ze haar zoon zien als een kunstenaar, en zijn doen en laten als kunstuitingen. En stelt ze dat hij daarom te bewonderen is. Opeens is de actrice/theatermaakster met oog voor juiste vormkeuzes weer een moeder, blind van liefde voor haar kind. Jammer.

Aangrijpend is het handenspel, waarvan de liefkozingen overgaan in smorende agressie

Daarmee is ‘Who’s Afraid of’ vooral een liefdevol statement met een aantal mooie scènes. Aangrijpend is het handenspel, waarvan de liefkozingen overgaan in smorende agressie. Wrang is de andere moeder, die lastposterig gedrag van haar eigen kinderen op één lijn meent te kunnen stellen met de last van Charlie. In stembuiging en mimiek kan Vrede daar als actrice even geestig los.

Nog te zien tot en met 29 juni. Info: www.hnt.nl/charlie

Theaterrecensies

Wekelijks bespreken onze recensenten nieuwe voorstellingen. Bekijk hier ons overzicht van theaterrecensies.

Deel dit artikel

Anders kijken, anders luisteren naar een autistisch en ook nog zwakbegaafd kind, zoals haar zoon Charlie, dat is wat actrice Romana Vrede wil bereiken

Aangrijpend is het handenspel, waarvan de liefkozingen overgaan in smorende agressie