Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wat de gekwelde kroniekschrijver schrijft, nu hij weer schrijft

Cultuur

Wim Boevink

© BSR Agency
Klein verslag

Wat zou ik schrijven als ik weer schrijven zou? Weken achtereen ben ik van deze rubriek weggebleven. Niets in het hoofd, niets geschreven. Zeker, er was die reis en een liefhebbende familie die me door Australië sleepte, maar die dekt dat lange wegblijven niet.

Het is de vermoeidheid. De vermoeidheid veroorzaakt door die kwaal. Al maanden achtereen zijn mijn nachten gebroken; er is een kwelgeest in mijn blaas gekropen die me noopt telkenmale het toilet op te zoeken, soms wel tien keer per nacht. Niet zelden gaan die toiletgangen vergezeld van stekende of branderige pijnen. 

Lees verder na de advertentie

De kwaal heeft een naam. Interstitiële cystitis. (Snel uitspreken.) Veroorzaker van het blaaspijnsyndroom. Daarmee bevind ik me in het selecte gezelschap van een- of tweeduizend medelijders in dit land, van wie de meeste vrouw. Er is dan natuurlijk ook een patiëntenvereniging.

Ik wandel, nee ik slof, om energie te sparen, met toiletlocaties in mijn route geprogrammeerd

Uitstralen

IC is een aandoening van de blaaswand, een ontsteking die leidt tot ‘heftige pijn in de blaas en onderbuik die kan uitstralen in het hele onderlichaam’. Ik citeer uit een brochure.

‘De ziekte heeft een erg grote impact op het leven van de patiënten. Een uitje of bezoekje wordt dikwijls beheerst door de gedachte: waar is het toilet?’

U ziet het niet, maar ik zit te knikken terwijl ik dit lees. ‘Vrijen doet vaak erg zeer,’ vervolgt de brochure maar zover ben ik nog niet gekomen.

Zo is dus de toestand van uw kroniekschrijver. En waarover kan zo’n chroniqueur met een toilet in zijn hoofd dan schrijven? Over het toilet.

De hoofdredacteur kwam nog thuiszorg verlenen en toen kon ik hem berichten dat ik wilde proberen in de krant terug te keren. Ook omdat de kwaal zich lijkt te stabiliseren. De nachtelijke frequentie van toiletbezoeken ligt nu al een week op vijf à zes keer, en dat noem ik vooruitgang. Ik heb nachten beleefd die deden denken aan de film ‘Ground Hog Day’: ontwaken en telkens hetzelfde beleven.

Ik beleefde Ground Hog Nights. In slaap vallen, onderbroken door een stekende aandrang, een slaapdronken overeind komen, het stommelen naar het toilet, de tamelijk krachteloze lozing met napijn, het terugstommelen; dit alles met gesloten ogen en onzekere balans. Daarna weer inslapen, op weg naar de volgende onderbreking. Enzovoorts.

Somnabule aanvechtingen

Overdag probeer ik te waken, zij het met somnabule aanvechtingen, met de bedoeling het bioritme van mijn omgeving zo goed mogelijk te volgen. Ik wandel, nee ik slof, om energie te sparen, met toiletlocaties geprogrammeerd in mijn route. Lezen valt me zwaar, mijn hoofd is een blaas geworden. De wereld krimpt als je ziek bent.

IC is lastig te behandelen. De uroloog stelt blaasspoelingen voor, met een medicijn. Blaasspoelingen waarvan niet is aangetoond dat ze genezen. Ik ril bij de gedachte aan de herhaalde foltering met buisjes en vloeistof, die invasie in de geplaagde blaas.

Ik probeer de aanpak via een dieet. Geen zuren, geen scherpe kruiden, geen koffie, chocola, alcohol. En ik merk dat er weer ruimte ontstaat.

Ik voel ook weer andere pijnen. Van de kerk in Parijs, Negombo, Colombo.

Wat zou ik schrijven als ik weer zou schrijven. Nou ja, dit dus. (En bij voorbaat dank voor uw medeleven.)

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel

Ik wandel, nee ik slof, om energie te sparen, met toiletlocaties in mijn route geprogrammeerd