Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Toen ik als wild dier buiten leefde, sliep ik veel beter'

Home

Noor Hellman

Charles Foster © Jorgen Caris
Ik heb een droom

De Brit Charles Foster (1962) is advocaat, dierenarts en reiziger. In zijn ‘Leven als een beest’ beschrijft hij hoe het is om een dier te zijn. “Gewoonlijk slaap ik heel slecht, maar toen ik als een wild dier buiten leefde had ik zoveel zintuiglijke prikkels te verwerken dat ik van vermoeidheid een stuk beter sliep."

"In mijn dromen nam ik bezit van het landschap waarin ik als das, vos, otter, hert en gierzwaluw probeerde te leven. De menselijke perceptie van de wereld is voornamelijk visueel: de geur van een boom bijvoorbeeld zet ik direct om in een visueel beeld van die boom, maar dat gebeurde toen niet. Levend als das kon ik in mijn droomwereld zijn geurenlandschap betreden: ik kon een boom ruiken en zodoende de boom zijn. Mijn dromen waren een soort synesthetische ervaringen.

Lees verder na de advertentie

Als dier droomde ik ook over wat er met mij gebeurde en over het hol waarin ik sliep. Mijn dromen waren lokaal, gericht op mijn directe omgeving: ik was dan ook veel intenser verbonden met het bos dan met Oxford waar ik woon. Doorgaans droom ik over verre abstracte dingen, maar omringd door de wanden van de dassenburcht had mijn brein geen behoefte aan een wilde vlucht naar een fantasiewereld.

De ironie was dat ik woorden nodig had om uit te drukken hoe nutteloos woorden zijn

Ik heb nooit gedroomd dat ik echt een dier was, ook wakend heb ik de grenzen tussen de soorten niet kunnen oversteken. Mijn boek ‘Leven als een beest’ is dan ook geen verslag van een sjamanistische transformatie. Het is een collage van vele ervaringen, een project dat mij al sinds mijn kindertijd bezighoudt en dat draait om de vraag: hoe neemt een dier de wereld waar? De ironie was dat ik woorden nodig had om uit te drukken hoe nutteloos woorden zijn, als je de dassenwereld wilt beschrijven.

Waardevol experiment

Ook in andere opzichten is het boek een mislukking. Als hert heb ik mij laten opjagen door bloedhonden, maar ik ben een ongeneeslijk roofdier en heb me dus nooit echt kunnen verplaatsen in de positie van prooidier. Verveling was een ander probleem. Een vos brengt veel tijd door met zitten en staren. Dat is verbazend moeilijk. Als stadsvos in Londense tuinen lag ik, heel on-vosachtig, in mijn hoofd puzzels op te lossen en verhalen te schrijven.

Toch was het een waardevol experiment: ik ben er intenser door gaan leven. Met al je zintuigen ingeschakeld kun je meer uit het leven knijpen: de wereld blijkt mooier, kleurrijker, complexer en fascinerender dan gedacht. Het was ook een project over empathie. Als kind besefte ik dat ik met de merel in onze tuin alleen een band kon opbouwen als we dezelfde wereld deelden. Door aan relaties te werken word je beter in relaties, met een dier maar ook met een medemens. Het project heeft mij geleerd dat ik een iets minder onbevredigende echtgenoot en vader ben dan voorheen. Ik ben, denk ik, iets minder ondraaglijk arrogant.”



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
De ironie was dat ik woorden nodig had om uit te drukken hoe nutteloos woorden zijn