Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Time trial' laat je de koers ervaren als een wielrenner

Cultuur

Ronald Rovers

Een razendsnelle Millar met alleen het geluid van zijn ademhaling. © -
Recensie

Time Trial
Regie: Finlay Pretsell
★★★☆

Zeg je wielrennen, dan is de ene helft van de lezers al afgehaakt voor ze bij het einde van de zin zijn. En de andere helft kan niet wachten tot de volgende zin begint. 

Lees verder na de advertentie

Laten we zeggen dat zowel het gestaalde kader van Tour de France-kijkers als mensen die totaal onverschillig staan tegenover roedels fietsende mannen, verrast zullen worden door deze documentaire over de Schotse wielrenner David Millar.

Eigenlijk gaat het niet eens echt over David Millar. Maar ook weer wel. Wat de film vooral wil, is beeld en geluid zodanig gebruiken dat je de Tour ervaart zoals een wielrenner die ervaart: als een kakofonie van indrukken en, gewoon, als slopend. Wekenlang voluit gaan, berg op berg af, tijdritten, hotelkamer in en uit, kapotgaan en weer opladen. De eenzaamheid, omschreef iemand de film al, van de lange-afstandsfietser.

Maar het verhaal begint en eindigt met Millar. Als jonge renner was het zijn droom was om een keer de Tour de France te rijden. Hij reed er twaalf. Millar gold in 2003 als de grote belofte van het Engelse wielrennen, tot hij verboden middelen bleek te hebben gebruikt en werd geschorst. Hij vocht zich een weg terug naar een startplaats, wilde 'vlaggendrager zijn voor de toekomst van het wielrennen', dat wil zeggen geen drugs gebruiken, maar zag dat er weinig veranderde. Het gebruik van doping was wijdverbreid, maar niemand stond te springen om dat aan de wereld te laten weten.

Het levert een spannende film op die je net niet in eer­ste­per­soons­vorm op de fiets laat zitten, maar veel scheelt het niet

Wat al te rooskleurig

De film volgt Millar terwijl hij zich probeert te kwalificeren voor zijn laatste Tour. Ondertussen zie en hoor je dingen die je niet wist. Loop bij een wielrenner een hotelkamer binnen, zegt Millars kamergenoot Thomas Dekker, en de stoel is ongebruikt. Iedereen ligt altijd op bed. Of je ziet hoe Millar en anderen het peloton blokkeren en je hoort hem uitleggen waarom ze dat doen.

De makers beweren dat ze vanaf het begin een documentaire wilden maken die alle zintuigen aansprak door te experimenteren met beeld en geluid. Ergens proef je dat dat misschien een wat al te rooskleurige voorstelling van zaken is. Dat ze misschien eerst een reconstructie wilden maken, maar een andere koers kozen toen bleek dat Millar geen zin had om over het verleden te praten. Maar dat is speculatie.

Hoe dan ook: die stilistische keuze levert een spannende film op die je nog net niet in de eerstepersoonsvorm op de fiets laat zitten, maar veel scheelt het niet. Het had een beetje minder gemogen met de slowmotion, maar daar staan dan weer de prachtige beelden van een razendsnel fietsende Millar tegenover, met alleen het geluid van zijn ademhaling.

Het is alleen lastig om na afloop het gevoel te onderdrukken dat de makers net niet zijn gekomen waar ze wilden zijn. Dat ze net langs de essentie van hun verhaal zijn gevlogen.

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Deel dit artikel

Het levert een spannende film op die je net niet in eer­ste­per­soons­vorm op de fiets laat zitten, maar veel scheelt het niet