Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Spoorloos' spant de kroon als het om de zakdoekenbrigade gaat

Cultuur

Rob Schouten

© Maartje Geels
Column

Het is ongetwijfeld een van de minst helder bekeken programma's op televisie, vanwege de tranen die tijdens het kijken en meevoelen het anders zo betrouwbare zicht vertroebelen: 'Spoorloos'. Derk Bolt en Jetske van der Elsen speuren verloren gewaande ouders, broers en zusters op voor de naar biologische verwanten hongerende adoptiefkinderen - de 'adopjes' zoals mijn buurvrouw, die er zelf één is, dat noemt.

Als het allemaal loopt zoals verhoopt, vinden er vervolgens emotionele herenigingen plaats in verre landen waar de verweesde ouders en kinderen elkaar eindelijk, soms na een half mensenleven, weer in de armen sluiten. Ook ik kan het niet met droge ogen aanzien en dat is ook de bedoeling van dit feelgoodspektakel natuurlijk.

Lees verder na de advertentie

Er zijn nog een paar van die programma's: 'Familiediner' met Bert van Leeuwen, 'DNA onbekend' met Caroline Tensen, 'Hello Goodbye' met Joris Linssen. Maar 'Spoorloos' spant de kroon als het om de zakdoekenbrigade gaat. Wie behoefte heeft aan pijnloos en vreugdevol wenen, kijken! Je leert er bovendien van alles van, bijvoorbeeld dat lang niet alles erfelijk is (we zien een volledig verdietste registeraccountant z'n analfabete moedertje in Sri Lanka knuffelen) en dat inburgeren niet vroeg genoeg kan beginnen: Zuid-Amerikaanse meisjes met een mooi vol Limburgs accent.

Het mooiste zijn toch de dramatische herenigingen

Kern van ons bestaan

Natuurlijk, afscheid is óók mooi, een beetje sterven. "Droom dan tenminste dat wij nimmer scheiden", schreef Martinus Nijhoff. Maar dat lijkt me lariekoek, wie geen afscheid neemt, kan immers ook niet herenigd worden. Het is de kern van ons bestaan, weggaan en elkaar weer zien, al is het maar omdat je 's ochtends naar je werk gaat en 's avonds weer huiswaarts keert.

Maar het mooiste zijn toch de dramatische herenigingen. Ik moet bij Spoorloos altijd denken aan Homerus' Odysseus, de moeder aller herenigingen. Odysseus herenigd met Telemachus, herenigd met Penelope, herenigd met zijn oude vader Laërtes, met varkenshoeder Eumaios, met zijn oude voedster Eurykleia die hem aan zijn litteken herkent, met z'n oude hond Argus.

Ik moet bij Spoorloos altijd denken aan Homerus' Odysseus, de moeder aller herenigingen

Anders dan in onze echte wereld van eerste- en derdewereldlanden gaan deze fictionele herenigingen meestal met de nodige achterdocht gepaard. Zoon Telemachus bijvoorbeeld gelooft niet dat het zijn vader is. "Nee, u bent Odysseus niet, mijn vader, maar u bent een geest die mij betovert, zodat ik mij nog droeviger zal beklagen."

En ook vader Laërtes en echtgenote Penelope raken pas na enige moeite overtuigd, de laatste nadat Odysseus iets wat alleen hij kan weten over over het echtelijk bed heeft opgemerkt. Nu snappen we dat verschil in acceptatie ook wel, want Odysseus komt als een halve zwerver thuis, terwijl de adoptiefkinderen het er in het algemeen een stuk beter hebben afgebracht dan hun ouders.

Maar het verbaast me toch dat er zo zelden geaarzeld wordt bij de herkenning. Er moet toch iets door je heengaan van: is-ie het wel? Of staat er misschien buiten beeld iemand met een bordje in de plaatselijke taal: elkaar sowieso in de armen vliegen?

Lees hier meer columns van Rob Schouten.

Deel dit artikel

Het mooiste zijn toch de dramatische herenigingen

Ik moet bij Spoorloos altijd denken aan Homerus' Odysseus, de moeder aller herenigingen