Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Searching' is een slim commentaar op ons 'zonder beeld is het niet gebeurd'-tijdperk

Cultuur

Remke de Lange

Chaganty (l) en Cho op de set van 'Searching'. © ELIZABETH KITCHENS PHOTOGRAPHER
Recensie

Searching
Regie: Aneesh Chaganty
Met John Cho, Debra Messing, Michelle La, Joseph Lee
★★★★☆

Speelt ons leven zich af op schermen? Volgens de thriller 'Searching' wel. Wanneer zijn dochter vermist raakt, gaat haar vader op zoek. Via haar computer. Het is de prikkelende gedachte van het speelfilmdebuut van Aneesh Changanty, die naast korte films commercials maakte voor Google.

Lees verder na de advertentie

Ook Searching was bedoeld als korte film. Totdat de geldschieters er bij de scenaristen op aan drongen een bioscoopfilm te overwegen. Dat deden ze. Na dertien draaidagen zaten de makers vervolgens twee jaar lang met twee Macs beelden aan elkaar te pielen. Het resultaat is een visueel heerlijk ontregelend, spannend drama waarin je onvermijdelijk wordt meegezogen. Met een verhaal van niks, dat dan weer wel.

Het lijkt een gimmick, zo'n technisch korset, maar goede films stijgen daarbovenuit

Van opening tot slot kijken we naar beelden op computer-, mobiele en televisieschermen. Het begint met de digitale fotoverzameling, netjes geordend in mapjes, van een doorsnee gezin: 'eerste schooldag' van dochter Margot en 'eerste pianoles'. Dan komen er alarmerende mails van artsen langs, en Google-agenda-afspraken in het ziekenhuis: moeder is ziek. David (John Cho, 'Star Trek') en zijn tienerdochter blijven alleen achter, hun contact speelt zich af op WhatsApp en Facetime. Totdat Margot verdwijnt.

Wachtwoord raden?

Het lijkt een gimmick, zo'n technisch korset. Maar goede films stijgen daarbovenuit, zoals klassiekers als 'The Blair Witch Project' en 'Zusje' dat deden - films die geheel vanuit één cameraperspectief werden gedraaid. Ook Searching ontstijgt z'n eigen beperking. Davids amechtige zoektocht in de laptop van zijn dochter is bij vlagen adembenemend. Facebookprofiel afgeschermd?! Eeeh... wachtwoord raden? Een nieuwe aanvragen? En wie zijn haar digitale vrienden eigenlijk?

Terwijl de cursor driftig over het scherm schiet, horen we vader zorgelijk zuchten en gefrustreerd kreunen. Via Facetime overlegt hij met de rechercheur (Debra Messing) die bovenop de zaak zit.

Blauwe lucht

Dit soort computerhandelingen kennen we - ook onder stress - allemaal zo goed dat het enerverend is om mee te kijken met de digitale stappen die David zet om verder te komen. De filmmakers gaan daarbij vernuftig om met momenten die gewoonlijk niet worden vastgelegd: een bezoek van David aan zijn broer, een ritje met de auto. 

De camera blikt nooit de 'echte' wereld in, maar kijkt consequent naar de digitaal geredigeerde werkelijkheid. Beklemmend. Je snákt op een gegeven moment naar even een blauwe lucht.

Een slim commentaar op ons 'zonder beeld is het niet gebeurd'-tijdperk. En op de vraag: bestaan we eigenlijk wel zónder door computers beheerde fotoalbums, bankrekeningen en communicatiemiddelen? Margots virtuele identiteit blijkt rijker en complexer dan haar fysieke bestaan dat David kent. Misschien zijn het te complexe vragen voor dit uiteindelijk simpele verhaal, maar de schoonheid van de film zit hem ook in hoe slim de techniek kan worden gebruikt. Dat is de kracht van het bevlogen, uitstekende gemaakte Searching.

Elke week bespreken onze recensenten de nieuwste films. Hier leest u hun recensies.

Deel dit artikel

Het lijkt een gimmick, zo'n technisch korset, maar goede films stijgen daarbovenuit