Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Saigon' toont de verscheurdheid van immigranten die tussen twee culturen zijn beland

Cultuur

Sandra Kooke

Ongelukkige immigranten in 'Saigon'. © Floor Koomen
Recensie

Theater
Les Hommes Approximatifs
Saigon
★★★☆☆

Een Vietnamees restaurant: groene tegeltjes aan de muur, aluminium tafels en stoelen, een Boeddhabeeld, felgekleurde bloemen en rode lampjes. Net als bij een Chinees restaurant heb je het gevoel dat je een tijdloze, op zichzelf staande wereld binnenstapt, die niet van hier is.

Lees verder na de advertentie

Het is de thuisbasis van een groep Vietnamezen, die op de vlucht voor de burgeroorlog in Frankrijk is beland. Marie-Antoinette, de kleine, gezette Vietnamese eigenares, heeft in Parijs een toevluchtsoord gecreëerd voor de ongelukkige, ontheemde immigranten.

De voorstelling 'Saigon' van het gezelschap Les Hommes Approximatifs, in Frankrijk geëerd met twee nominaties voor de theaterprijs Molière en afgelopen week in het Holland Festival te zien, toont de verscheurdheid van immigranten, die tussen twee culturen zijn beland. De Vietnamezen schuilen in de geuren en smaken van hun restaurant, proberen daar voor even de pijn en heimwee niet te voelen. Onderling praten ze Vietnamees dat lekker door niemand anders, ook niet door het publiek, wordt verstaan.

Schrijfster en regisseur van het stuk is Caroline Guiela Nguyen, dochter van een Vietnamese moeder en Franse vader. Ze kent de immigratiepijn van dichtbij. En dat is te zien aan deze ruim drie uur durende voorstelling. Daarin zien we de geschiedenissen van drie personages: de vrouw die met een onbetrouwbare Franse soldaat trouwt en naar Frankrijk gaat, de man die zijn geliefde achterlaat en moet vluchten omdat hij in een bar Franse liedjes zong en Marie-Antoinette wier zoon nooit uit Frankrijk is teruggekomen.

Knoop in de buik

Nguyen zet de verschillen sterk aan. De Fransen zijn groot, lomp en schreeuwen hard, de Vietnamezen zijn klein, gracieus en gesloten. Linh lacht en huilt met haar Vietnameze vrienden, maar laat haar volwassen zoon erbuiten. Die is daar gefrustreerd over, maar wat hij ook op zijn onbeholpen manier doet, hij kan haar niet naderen.

Die onmogelijkheid om elkaar te bereiken, de teleurstellingen over het leven in het nieuwe vaderland, de eeuwige heimwee naar Saigon: het legt een knoop in de buik van de toeschouwer. Maar de voorstelling had veel meer impact kunnen hebben als de verschillen op subtielere wijze getoond waren. Nu begint het geschreeuw en gehuil op de zenuwen te werken, vooral omdat het leed wel erg breed wordt uitgesmeerd.

Die knoop in de buik is bovendien niet alleen de verdienste van het spel, maar komt voor een groot deel door de melancholieke muziek die de hele voorstelling klinkt. Dat neemt niet weg dat Nguyen je de ogen opent voor de pijn die immigranten over de hele wereld voelen en voor een aspect van integratie dat nog wel eens over het hoofd wordt gezien.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. Hier vindt u de recensies.

Deel dit artikel