Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Revenge' laat het bloed van het scherm klotsen

Cultuur

Belinda van de Graaf

Als een herboren krijger zet Jennifer, gespeeld door Matilda Lutz, de achtervolging in. © x
Recensie

Revenge
Regie: Coralie Fargeat
Met Matilda Lutz en Kevin Janssens 
★★★★☆

Een nieuwe trend. Vrouwelijke regisseurs die zich het horror-genre toeëigenen waarin mannen zo bedreven raakten. In 'Revenge' laat regisseuse Coralie Fargeat de vrouwelijke hoofdpersoon zelf wraak nemen op haar belagers.

Lees verder na de advertentie

Er waren heus al eerder vrouwelijke wraakengelen. Uma Thurman maakte een jaar of tien geleden de blits in Quentin Tarantino's 'Kill Bill'. In dat 'rape-revenge'-avontuur herrees ze uit de dood om als grandioze, geel geüniformeerde furie haar bestemming te vinden in een oersoep van cyclopen, samoerai, yakuza en ordinaire scherpschutters. De Franse regisseuse Coralie Fargeat gaat in haar speelfilmdebuut 'Revenge', dat de afgelopen maanden uitgroeide tot een festivalhit, ook feestelijk aan de haal met het genre, door er een sterke feministische draai aan te geven.

Oogverblindend is de opening waarin haar hoofdpersoon in een helikopter het beeld in komt gevlogen. Ze heet Jennifer en ze is jong, mooi en sexy. Uitdagend zuigt ze op een lolly, als een hedendaagse Lolita. De rijke, getrouwde Richard die haar voor een weekendje heeft laten overkomen naar zijn luxueuze villa in een afgelegen woestijngebied, is de koning te rijk met zijn minnares. Hij hoeft alleen maar te kijken en te grijpen.

Jennifer is geen dame die zich laat revancheren, door een vader, broer of vriend, maar die er zelf op afgaat

Maar de zaken veranderen als twee maten, met wie hij in het gebied gaat jagen, eerder dan gepland voor de deur staan. Na een dronken nacht op het terras vergrijpt een van de twee zich aan de jonge vrouw, ze wordt gruwelijk verkracht. De zaak escaleert. Jennifer raakt steeds meer in het nauw, en wordt door de mannen uiteindelijk voor dood achtergelaten. Vanaf dat moment begint een zinderend kat-en-muis-spel, want Jennifer staat op miraculeuze wijze op, zoals een feniks opstijgt uit zijn as. Jennifer, sterk gespeeld door de Italiaanse Matilda Lutz, heeft een behoorlijke achterstand, ze is alleen, blootsvoets en zwaargewond, terwijl de mannen in vol ornaat, met motoren, jachtgeweren en verrekijkers oprukken.

Sterke beeldtaal

Fargeat zet dit vertoon van macht en machismo geweldig te kijk door Jennifer als een herboren krijger de achtervolging te laten inzetten. De opgejaagde wordt jager, de bekekene wordt kijker. En de Franse regisseuse schuwt daarbij niet het horroridioom uit te dagen, en in een ijzersterke beeldtaal, opgetild door een hypnotiserende electrotrack, het bloed te laten klotsen. Jennifer is geen dame die zich laat revancheren, door een vader, broer of vriend, maar die er zelf op afgaat. Wat ze gemeen heeft met 'Wonder Woman' (2017) is haar vastberadenheid en inventiviteit.

Nu is het horrorgenre al een tijdje bezig aan een renaissance, denk aan het Oscarwinnende 'Get Out' van de debuterende Jordan Peele die vorig jaar zo goed horror met actuele satire mengde. Maar ook aan de Parijse filmschool La Fémis, waar Fargeat studeerde, is iets gaande. Zo baarde schoolgenote Julia Ducournau nog niet zo lang geleden opzien met haar speelfilmdebuut 'Raw', waarin ze het 'coming of age'-verhaal van een tienermeisje paarde aan een kannibalistisch sprookje. Het zijn vrouwelijke regisseurs die zich speels en succesvol het genre toe-eigenen waarin mannen zo bedreven raakten.

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten

Deel dit artikel

Jennifer is geen dame die zich laat revancheren, door een vader, broer of vriend, maar die er zelf op afgaat