Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Que Dios Nos Perdone' blijkt toch meer dan een voorspelbare buddy-movie

Cultuur

Ronald Rovers

Alfaro, een van de rechercheurs, valt op door zijn schofterig gedrag. © -
Recensie

Que Dios Nos Perdone
Regie: Rodrigo Sorogoyen
Met Antonio de la Torre, Roberto Álamo, Javier Pereira.
★★★☆

2011, Madrid, een snikhete zomer. Op het ene plein juichen duizenden gelovigen bij het bezoek van de paus, op het andere slaan ordetroepen in op demonstranten die protesteren tegen de bezuinigingen om de economische crisis te beteugelen. De ideale achtergrond dus voor de jacht op een seriemoordenaar. 

Lees verder na de advertentie

Wat aanvankelijk een voorspelbare buddy-movie lijkt, met de twee onvermijdelijke rechercheurs die niet bij elkaar passen, verandert 'Que Dios Nos Perdone' langzaam in een iets minder voorspelbare karakterstudie over twee rechercheurs die elk hun eigen sores met zich meedragen.

Er was een tijd dat eigenrichting in films op z'n minst op gefrons kon rekenen, sinds wanneer is het bon ton?

Velarde is de stotterende van de twee, die alles volgens het boekje wil doen en 's avonds treurige muziek luistert in zijn keurig geordende appartement. Alfaro is de agressieve schoft voor wie de wet alleen maar hinderlijke rompslomp is en hem belet om de waarheid er bij verdachten gewoon uit te rammen. 

Gerontocide

Maar Alfaro blijkt niet de enige schoft in Madrid. Wat eerst geïsoleerde gevallen van gerontocide lijken, ziet Velarde al snel voor wat ze zijn: het werk van een seriemoordenaar die oude vrouwen misbruikt en vermoordt. 

De film scoort goed op sfeer: de chaos in de straten van Madrid is tastbaar en de jacht op de dader verbeten en spannend. Slim ook om de identiteit van de dader aan ons te onthullen voordat Alfaro en Velarde die ontdekken.

De psychologie achter de moorden is dan wel weer teleurstellend simpel. Maar dubieuzer nog: er was een tijd dat eigenrichting in films op z'n minst op gefrons kon rekenen. Sinds wanneer is het bon ton?

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest ze hier.

Deel dit artikel

Er was een tijd dat eigenrichting in films op z'n minst op gefrons kon rekenen, sinds wanneer is het bon ton?