Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Predator' is als kleffe patat, na een uur heb je weer honger

Cultuur

Ronald Rovers

© rv
Recensie

Predator
Regie: Shane Black
Met Boyd Holbrook, Trevante Rhodes, Jacob Tremblay 
★★

Buitenaards leven zou ook prima uit veganistische zen-wezens kunnen bestaan die niets dan liefde uitstralen, maar in de fantasie van de mensheid zijn het altijd bloeddorstige monsters die de aarde willen inpikken. Dat zegt ongetwijfeld meer over ons dan over hen.

Lees verder na de advertentie

Monsters zijn waarschijnlijk interessanter om anderhalf uur naar te kijken, al hebben we deze predator sinds 1987 nu al vijf keer in evenzoveel films mogen aanschouwen.

Een personage opvoeren met Gilles de la Tourette die stoute dingen tegen een vrouw mag zeggen, is gewoon stupide en lui

De spanning is er dus een beetje af. Dat begrepen de makers ook en naast de gevechtsscèes met de buitenaardse superstrijder zitten er flink wat grappen in 'The Predator', want de film wil zichzelf vooral niet te serieus nemen. Helaas is niet alle humor even komisch. Een personage opvoeren met Gilles de la Tourette die stoute dingen tegen een vrouw mag zeggen, is bijvoorbeeld gewoon stupide. En lui.

Goed, de plot. In de openingsscène ligt de Amerikaanse scherpschutter Quinn McKenna in het Mexicaanse struikgewas om drugsdealers neer te schieten, als praktisch naast hem een ruimteschip neerstort.

Hij neemt wat onderdelen van een buitenaardse gevechtsuitrusting mee en doet ze - volstrekt logisch - de volgende dag op de post naar zijn ex-vrouw en zoontje, die autistisch is. Dat blijft later letterlijk een sleutelrol te vervullen. Maar eerst wordt er flink geschoten en worden ledematen ongevraagd geamputeerd. Wat McKenna helaas even vergat in dat Mexicaanse postkantoor, is dat een beschaving die interstellair reizen onder de knie heeft, waarschijnlijk ook best over een app beschikt om ontvreemde gevechtsuitrustingen terug te vinden.

Kleffe patat

Dus gaat superstrijder op weg naar het huis van de nietsvermoedende ex en zoon. Nietsvermoedend, tenminste, tot genoemde gevechtsuitrusting allerlei alarmsignalen begint af te geven.

Het is allemaal best vermakelijk voor liefhebbers maar het verhaal kun je vergelijken met kleffe patat: smakeloos en na een uur heb je weer honger. De film verdient trouwens wel een Oscar voor Meest-omslachtige-manier-om-het-klimaatprobleem-een-scenario-in-te-fietsen.

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten. 

Deel dit artikel

Een personage opvoeren met Gilles de la Tourette die stoute dingen tegen een vrouw mag zeggen, is gewoon stupide en lui