Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘Ollolai’, een energiek medicijn voor ieder uitgestorven dorpje

Cultuur

Maaike Bos

Diederik schilt aardappels met dorpsbewoners. © RTL
TV-recensie

‘Het Italiaanse dorp: Ollolai’ rijst de pan uit. Dagelijks trekt het programma zo’n 700.000 kijkers en vele Nederlandse vakantiegangers reden voor een tourtje in het dorp graag een eindje om, waardoor de terrassen vol zaten.

Meer dan bij welke ‘Ik vertrek’-variant ook, leef je in dit programma mee met de vijf stellen die voor 1 euro een huisje mochten kopen in dat dorpje op Sardinië. Aankomende donderdag is de eindopdracht waarmee de stellen 20.000 euro kunnen winnen. 

Lees verder na de advertentie

Om te kunnen meedoen aan het plan van de burgemeester, dat RTL besloot te filmen, moeten de Nederlanders binnen drie jaar het huis opknappen én een bedrijfje opzetten dat de plaatselijke economie aanjaagt en het dorp op de kaart zet.

In de eerste afleveringen heeft de dorpsraad hen op hun plannen geselecteerd. Dat kritische, lokale oog was een verademing; een B&B of fietsverhuur haalde het niet. Het moest origineler, creatiever, meer passen bij toekomstige doelgroepen.

Chantal en de burgemeester praten over de vloer. © RTL
Het is een soort ‘Utopia’, waar de deelnemers iets opbouwen wat wél van blijvende waarde is

Olloleze piepers

Na drie maanden zie je welke effect die meer holistische aanpak heeft. Diederik (Belg) en Brenda willen foodtruckfestivals organiseren en schakelen voor de bouw van hun frietkot, ijscokar én huis lokale aannemers in. Diederik moet 90 kilo aardappelen klaarmaken voor hun eindopdracht, de frietproeverij, en staat ze al Italiaans babbelend te schillen met zijn twee nieuwe lokale ‘vrienden’. En trots dat die zijn op hun Olloleze piepers! “Je kunt zeggen dat ik een missie heb”, grapt de Belg. “Ik ga de Ollolezi hun eigen aardappelen in frietvorm leren eten.” 


Om in te burgeren en draagvlak te vinden, doet hij mee aan de folklore ezelrace en lopen Brenda en hij bij kleine ondernemers binnen om een poster op te hangen. Die verplichte eindopdracht geeft de immigranten precies het duwtje in de rug om lokale contacten uit te diepen.

Bezige bijtjes

Ook de andere stellen zoemen als bezige bijtjes door het dorp; het slopen, schuren en stukadoren aan individuele huizen is in dit programma maar een nevenactiviteit. 

Sandra en Marcello hebben de vergunningen rond voor hun limoncellostokerij, al heet hun exportproduct vanwege patenten nu Limonello. Daniëlle en Joey maken voor hun bedrijfje in bruiloftsorganisatie een testrit langs vergezichten in de knalrode mini-Fiat van een dorpsgenoot.  

Daniëlle en Joey maken een ritje met de rode Fiat. © RTL

Chantal en Paul wekken met hun toekomstige praktijk in pijnbestrijding de interesse van vele dorpsbewoners. En de artistieke Marije en Ovan hebben al honderdvijftig internationale gasten uitgenodigd voor hun modeshow. Omdat ze hun (toekomstige) gasten ook ervaringen willen bieden, leggen ze contact met mensen die thuis zijn in kruiden, in lokaal brood en kaas maken, paardrijden en s’istrumpa, het lokale worstelen. 


Hmm, een modeshow? Ik vraag me al niet meer af of zo’n idee wel past bij het ingeslapen dorpje. De Nederlanders brengen levendigheid, reuring, hoop. En de televisie-zichtbaarheid geeft hen weer extra pr.

Dit is een hit. RTL kan dit concept nog jaren uitrollen over heel Italië en Spanje. Het is een soort ‘Utopia’, waar de deelnemers iets opbouwen wat wél van blijvende waarde is. Maar dan moet RTL wel over vijf jaar weer langs Ollolai om te laten zien wat er van het dorp geworden is.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie. U leest ze hier.

Deel dit artikel

Het is een soort ‘Utopia’, waar de deelnemers iets opbouwen wat wél van blijvende waarde is