Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘No Date, No Signature’ gaat over verdriet en niet te stillen schuldgevoelens

Cultuur

Ronald Rovers

‘No Date, No Signature’ is de tweede film van multitalent Vahid Jalilvand. © x
Filmrecensie

No Date, No Signature
Regie: Vahid Jalilvand
Met Amir Aghaee, Zakieh Behbahani, Hediyeh Tehrani
★★★★☆

Het is steeds weer fascinerend om te ontdekken hoeveel diepte schuilgaat achter de onderkoelde verteltoon en het alledaagse decor van de beste Iraanse films. In een bijzin kan een oordeel verstopt zitten over de onderdrukkende religieuze wetten van het land. In één blik tussen een man en een vrouw zie je tientallen jaren patriarchaat samengevat. Aan alles merk je dat mensen geleerd hebben - noodgedwongen - om dingen in stilte te zeggen. 'No Date, No Signature' gebruikt die onderkoelde verteltoon om een groots drama over schuld en boete op te zetten. 

Lees verder na de advertentie

In de openingsscène raakt forensisch patholoog Kaveh Nariman betrokken bij een ongeluk. Op de snelweg krijgt hij een duw van een andere auto en rijdt aan de andere kant tegen een motor aan, waarop een man, een vrouw en twee kinderen blijken te zitten. De motor is beschadigd, het jongetje heeft een wondje op het achterhoofd maar verder lijkt het allemaal in orde. Nariman adviseert ze om even verderop de kliniek te bezoeken waar hij werkt, maar dat weigeren ze. Twee dagen later blijkt het jongetje overleden. 

Een collega concludeert dat het jongetje is overleden aan botulisme. Voedselvergiftiging. Toch begint Nariman te twijfelen. Was het niet toch het ongeluk waardoor het jongetje stierf? Had hij niet meer moeten doen om de ouders te overtuigen meteen naar de kliniek te komen? Had hij ze niet toch de politie moeten laten bellen, ook al was zijn verzekering verlopen? En voelt hij zich als iemand uit de middenklasse ergens niet ook schuldig voor de overduidelijk slechtere levensomstandigheden van het gezin? Maar hij is niet de enige die zich schuldig voelt. Het verrotte vlees met de bacterie kochten de ouders bij een collega van de vader. En ook al gaat hij verhaal halen, zij hebben de jongen het vlees gegeven. Het schuldgevoel daarover dreigt hun huwelijk te verteren.  

Wanhopig

De last die deze mensen op hun schouders laden, grenst aan zelfkastijding. Je voegt alleen maar pijn toe, zegt een collega als Nariman weer een nieuw onderzoek op het lichaam van het jongetje wil uitvoeren. Misschien denken ze de jongen zo weer tot leven te kunnen wekken, zo wanhopig zoeken ze naar pijn en schuld. Een onrust die treffend verbeeld wordt door de zoekende en spiedende camera.

'No Date, No Signature', nog maar de tweede film van multitalent Vahid Jalilvand, gaat niet over de Iraanse maatschappij of over religie of sociaal onrecht, zoals andere recente Iraanse films die in de Nederlandse bioscopen te zien waren. Dit gaat niet over een onderdrukkend systeem maar over mensen die zichzelf onderdrukken. Een verhaal over de verschroeide aarde in de nasleep van een drama.

Filmrecensies 

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Deel dit artikel