Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'New Classics' is een klassieker met een boeiende causal swing

Cultuur

Sander Hiskemuller

Uit 'Chroma' van Wayne McGregor. © Hans Gerritsen
Recensie

New Classics
Het Nationale Ballet
★★★★

Soms bevat een ballet zoveel wonderschone elementen dat het onmogelijk is om stil te staan bij één specifieke scène of één specifieke danser credits te geven. In Jerome Robbins 'Dances at a Gathering' (1969) bij Het Nationale Ballet is dat des te moeilijker omdat alle tien dansers op een of andere manier met elkaar in verhouding staan en hun solo's, duetten en ensembledansen naar elkaar verwijzen: passen komen bij een andere danser op een ander moment en net even anders terug.

Lees verder na de advertentie

Het is een van de manieren waarop Robbins structuur aanbrengt in de pianomuziek van Chopin, vol plotse toonveranderingen en geïsoleerde akkoorden, mooi uitgevoerd door balletpianiste Ryoko Kondo. Maar bijzonderder: de dans brengt een onderstroom teweeg die je de thema's in de muziek doet vóélen, in al hun evocatieve kracht.

Zo nu en dan schemert er jazz door in een swingheup of -hand

Robbins gebruikte achttien pianostukken - mazurka's, walsen en etudes - die Chopins thuisland Polen in herinnering brengen. De notie van nostalgie en verloren tijd komt terug in de lichamen van tien dansers, die samenkomen in vluchtige ontmoetingen en stomende baltsen onder een blauwe hemel. Het is een komen en gaan van complex partnerwerk en klassieke lifts-met-een-twist. Zelfs een handstand komt voorbij. Zo nu en dan schemert er jazz door in een swingheup of -hand, waardoor je denkt: o ja, dit is de Jerome Robbins die tekende voor de choreografie van Bernsteins 'West Side Story'.

Een echte nieuwe klassieker is het 'mannenballet' 'Serenade after Plato's Symposium' van Alexei Ratmansky (2016) op Bernsteins gelijknamige compositie. Het ballet is het paradepaardje in het seizoenopeningsprogramma 'New Classics' van Het Nationale Ballet dat verder nog de reprise 'Chroma' van Wayne McGregor bevat.

Het ballet is stijlvol, dynamisch en heel erg van nu

'Serenade' is onloochenbaar klassiek, maar Ratmansky geeft er een casual swing aan die van begin tot eind boeit. Niet in de laatste plaats door de voortreffelijke vertolking van zeven mannelijke solisten - met recht 'The Magnificent Seven' - Young Ghyu Choi en Alexandra Radiusprijswinnaar Timothy van Poucke voorop.

Plato's filosofische reflectie

Het ballet is stijlvol, dynamisch en heel erg van nu. De belichting is als in een tv-studio, met een wit reflectiescherm dat kantelt boven het toneel, wat het kunnen van de dansers nog eens extra in de spotlights zet.

Gelijk als in Plato's filosofische reflectie over de liefde aan de feestdis van Agathon, vertolkt iedere danser een eigen stem en visie op de liefde in een sfeer van liederlijkheid en broederschap. Op een punt wordt het feest onderbroken door een duet: priesteres Diotima (Ignone de Jongh) en Socrates (Jozef Varga) geven de ernst aan de liefde die het óók verdient.

Lees ook:

Ballet als basis voor turnsucces

Na de generatie met Sanne Wevers, nu actief op het EK in Roemenië, lijkt een gat te ontstaan. Nederlands oudste turntrainster Nel Krauwel weet wel waarom.

Deel dit artikel

Zo nu en dan schemert er jazz door in een swingheup of -hand

Het ballet is stijlvol, dynamisch en heel erg van nu