Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘Lazzaro Felice’ is een ode aan goedheid en onschuld in een wereld vol slechtheid

Cultuur

Belinda van de Graaf

Adriano Tardiolo als Lazzaro, de grootogige jongeman die altijd voor iedereen klaarstaat en daarom niet voor vol wordt aangezien. © tr beeld
Filmrecensie

Lazzaro Felice
Regie: Alice Rohrwacher. Met Adriano Tardiolo, Luca Chikovani en Alba Rohrwacher.
★★★★★

Met één Italiaans meesterwerk per jaar mogen we ons best gelukkig prijzen. Vorig jaar verraste Luca Guadagnino met zijn lyrische liefdesfilm ‘Call Me By Your Name’. Dit jaar is het de beurt aan Alice Rohrwacher en haar fabelachtige vertelling ‘Lazzaro Felice’. De 37-jarige Italiaanse regisseur die vorig jaar op het filmfestival van Cannes de prijs voor het beste scenario won, draait er niet omheen. Ze zet haar camera midden in een Italiaanse plattelandsgemeenschap.Wij kijken verrukt mee, van de ene verrassing in de andere vallend.

Lees verder na de advertentie

De tabaksplantage waar onder toezicht van een kettingrokende markiezin zo’n vijftig arme boeren werken, is volledig afgesneden van de wereld. Dit is het warme, droge binnenland van Italië met uitzicht op olijfbomen en cactussen. Voor het ruige, heuvelachtige gebied werden locaties gevonden in het noorden bij Trente en zuidelijker tussen Florence en Rome.

De film neemt stelling tegen egoïsme en opportunisme, door liefde en humor te verspreiden

Niets herinnert hier aan het moderne leven. Het lijkt alsof we ergens in de negentiende eeuw zijn. En dat is ook precies wat de markiezin de arbeiders wil doen geloven. De boeren weten niet dat de deelpacht inmiddels is afgeschaft. Doordat ze onwetend zijn, kan de markiezin het systeem van uitbuiting in stand houden. 

Prachtig zoals Rohrwacher zich bekommert om het woeste landschap en de mensen die er wonen en werken. Ze is vooral begaan met Lazzaro, de grootogige jongeman die altijd voor iedereen klaarstaat en daarom niet voor vol wordt aangezien.

Het is precies waar het Rohrwacher om te doen is. Lazzaro straalt niets dan goedheid en onschuld uit in een wereld waarin die waarden verdacht zijn. De boeren maken misbruik van hem. De zoon van de markiezin ook. Hij heet Tancredi, zoals de slimme prins in Visconti’s ‘Il Gattopardo’ (1963).

Tussen Pasolini en Fellini

Rohrwacher herinnert vaker aan de Italiaanse maestro’s van weleer. Ze beweegt zich ergens tussen Pasolini en Fellini, door realisme en magie te mengen en zo een totaal eigen wereld op te trekken. Lazzaro, indrukwekkend gespeeld door de 20-jarige debutant Adriano Tardiolo, duikt halverwege het verhaal op in een andere tijd en plaats. We bevinden ons opeens in een moderne stad, een samenraapsel van Milaan en Turijn. De boeren die hier inmiddels als stadsnomaden langs het spoor leven, dachten al dat Lazzaro het loodje had gelegd. Maar zoals Lazarus door Jezus uit de dood werd opgewekt, zo wandelt ook Lazzaro opnieuw hun leven binnen.

Hij heeft al veel meegemaakt, maar hij blijft hardnekkig het goede verbeelden. Lazzaro observeert, glimlacht en helpt waar nodig. Daardoor zie je de slechtheid van anderen ook zo helder, het egoïsme en het opportunisme waartegen de film subtiel stelling neemt door liefde en humor te verspreiden. Instituties als de bank en de kerk worden niet gespaard. Als Lazzaro en zijn ‘familie’ uit de kerk worden verjaagd, waait de orgelmuziek stilletjes samen met hen de kerk uit. Het is alsof de hemel openbreekt, zo magisch mooi is het.

Filmrecensies

Elke week worden de nieuwste films besproken door onze recensenten. U leest de recensies hier.

Deel dit artikel

De film neemt stelling tegen egoïsme en opportunisme, door liefde en humor te verspreiden