Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'La Superba' leunt op het toneel wel heel erg op de hoofdrolspeler

Cultuur

Alexander Hiskemuller

Schrijver Leonard, gespeeld door Wim Opbrouck. © Ben van Duin
Recensie

Toneelgroep Maastricht - La Superba
★★★☆☆

De havenstad Genua is een labyrint van straatjes, gestrande Afrikaanse immigranten, travestieten, bloemverkopers, hoeren, halve criminelen en meisjes met 'zelfverzekerde tietjes'. Het is de stad van ratten en kerken, even wellustig als goor, onverhoeds en onbetrouwbaar.

Lees verder na de advertentie

In de toneelbewerking van Ilja Leonard Pfeiffers succesroman 'La Superba' door Servé Hermans zien we de stad bij nacht met honderden lichtjes als projectie op de achterwand. Hier laat de gevierde schrijver Leonard (Wim Opbrouck) de levendigheid aan zich voorbij trekken vanaf zijn vaste stekkie op het terras.

Hunkeren

Hij heeft zich een knap Italiaans zomerpak aan laten meten en hunkert naar leven als een Italiaan, weg van het bestaan waarin alles voorspelbaar was. Hij verlangt ook naar de liefde, vertelt hij ons, naar het mooiste meisje van Genua.

Hij durft dat meisje in 'de bar met de spiegels' alleen gade te slaan via haar reflectie. Dat is een schitterende metafoor voor zijn leven hier, een spiegelpaleis, waar de realiteit rauw is en 'papier het enige wat telt'.

Opbrouck ratelt, fulmineert, jankt, lacht in één eindeloze adre­na­li­ne­stoot

Of het nu gaat om een huurcontract, in een geestige van-het-kastje-naar-de-muur-scène verbeeld, een verblijfsstatus of verhalen die je verzint om je geluk te bezweren. Op het laatst komen er honderden vellen papier uit de toneeltoren dwarrelen.

Op Leonards terras komt het ene na het andere personage een praatje maken: de Marokkaanse bloemenverkoper, de travestiet, de Senegalese bootvluchteling. Ze zijn allemaal verloren geraakt in hun illusies, zoals je reddeloos kunt verdwalen in de Genuese pisstegen. Luxe-immigrant of asielzoeker, iedereen blijft tegen de klippen op in het nagejaagde geluk geloven.

Acteergeweld

De bonte verzameling types valt weg bij het acteergeweld van Opbrouck. Hij ratelt, fulmineert, jankt, lacht in één eindeloze adrenalinestoot. Alleen Angela Schijf biedt enigszins tegenwicht als het mooiste meisje van Genua, dat Leonard uiteindelijk naar de Genuese goot zal leiden. De andere personages zijn gebaseerd op ideeën, vluchtige schetsen. Dat is funest voor de setting, die zo geen dolce vita wil worden. Op een gegeven moment wil je wel iets vóélen van die geschetste Genuese romantiek. Ook de rockachtige uitvoering van Italiaanse meezingers werkt niet mee.

Pfeiffers flamboyante taalgebruik is op z'n best wanneer het door Opbrouck rechtstreeks tot het publiek is gericht. Opbrouck trekt je aan je lurven de krankzinnigste bespiegelingen in, beeldschoon van rottigheid. De vondst van een geamputeerd vrouwenbeen bijvoorbeeld, waarop Leonard zich aftrekt omdat 'deze minnares niets kan zeggen wat de illusie verstoort'. Een even tragisch als vunzig beeld, waar je volledig in meegaat. Dat soort momenten zijn er te weinig.

Lees ook

Een interview met Ilja Leonard Pfeijffer over schrijven en over zijn liefde voor de stad Genua. "In eerste instantie ben ik hier gaan wonen omdat ik verliefd werd op Genua. Ik dacht niet meteen: hier zit een roman in. Ik ben weliswaar al vrij snel begonnen met het maken van aantekeningen, maar het is niet zo dat ik op een avond een visioen krijg. Was het maar waar."


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Opbrouck ratelt, fulmineert, jankt, lacht in één eindeloze adre­na­li­ne­stoot