Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

L'Atelier is wat onbevredigend, maar heeft mooie momenten

Cultuur

Remke de Lange

Scène uit 'L'Atelier', de schrijfster en een van de jongeren. © -
Recensie

L'Atelier
Regie: Laurent Cantet
Met Marina Foïs, Matthieu Lucci, Florian Beaujean, Warda Rammach
★★★☆☆ 

Samen gaan ze een thriller schrijven. Met een moord, die plaatsvindt in hun eigen Provençaalse stad. Een groepje van zeven jongeren zit in de zomerse warmte om tafel met een echte schrijfster. Samen? Hun ideeën lopen veel te veel uiteen.

Lees verder na de advertentie

Regisseur Laurent Cantet maakte tien jaar geleden indruk met zijn met een Gouden Palm bekroonde 'Entre les Murs', een levendig portret van een docent en zijn multiculturele middelbare schoolklas. Het bruuske van jongeren versus het onvermoeibare geduld van een welwillende begeleider keren terug in 'L'Atelier'.

Onervaren

Voor zijn scenario baseerde Cantet zich op een schrijfworkshop die in 1999 plaatsvond in La Ciotat, een kustplaats in de buurt van Marseille, die een decennium eerder nog een bloeiende werf had. Grote schepen werden er gebouwd en met enig spektakel te water gelaten. Nu ligt de industrie er stilletjes bij. Jongeren moeten met een schrijfworkshop als deze de arbeidsmarkt op worden geholpen.

De film heeft trekken van een thriller. Maar overtuigen doen ze niet

De filmmaker organiseerde in La Ciotat 'wilde' castings in sportscholen, parken en bars en bracht zo onervaren jonge acteurs samen, die soms voor onhandige momenten zorgen maar ook een mooi ruw groepje vormen.

Marina Foïs is de schrijfster die de boel bij elkaar houdt. In eigen land kreeg Foïs een Césarnominatie voor haar rol als gepolijste Parisienne - modieus gekleed, zeer slank, blond haar in een stijlvol knotje - die zich soms geen raad weet met de directheid van haar pupillen. Het woord 'Bataclan' hoeft maar te vallen of ze ontvlammen in woest armgezwaai en scheldpartijen. Deze verbale drukte levert de mooiste scènes op in de film.

Zwart-wit

Maar Cantet doet meer. Tussen de sessies door ontstaat iets speciaals tussen de schrijfster en Antoine (Lucci), de wat stille jongen die zich liefst aan de groep onttrekt en er in zijn eigen tijd bedenkelijke bezigheden op nahoudt. De spanning die tussen de twee groeit, geeft ook de film trekken van een thriller. Maar overtuigen doen ze niet: net iets te vergezocht en te weinig uitgewerkt.

De kracht van L'Atelier zit 'm daarentegen in de manier waarop Cantet de grotere wereld verweeft met het hier en nu van een stel sceptische jongeren. De Franse multiculturele samenleving, met al z'n spanningen, die zich op de schrijftafel openbaart.

En de archiefbeelden uit betere tijden van La Ciotat, toen de grootouders van de jonge schrijvers er hun boterham verdienden. Het zwart-witmateriaal geeft, losjes verwerkt, hun onderlinge verhoudingen en hun ideeën over arbeid en succes een slim historisch perspectief.

In z'n geheel mag de film wat onbevredigend zijn, L'Atelier heeft mooie momenten van subtiel maatschappelijk engagement.

Elke week de nieuwste films besproken door onze recensenten. Lees alle recensies hier terug.  

Deel dit artikel

De film heeft trekken van een thriller. Maar overtuigen doen ze niet