Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘Het temmen van de feeks’: genderbenderklucht met grimmig slotakoord

Cultuur

Alexander Hiskemuller

De rollen zijn omgedraaid in Spijkers' regie. © Sanne Peper
Recensie

Theater
Het temmen van de feeks
Toneelschuur Producties/ Nina Spijkers
★★★★☆

De gedachte 'We zullen dat vrouwtje wel effe temmen' uit het jaar 1594 is in feite het 'Grab them by the pussy' uit onze tijd, constateerde regisseur Nina Spijkers. Haar regie van Shakespeares 'Het temmen van de feeks' kun je dan ook zien als een commentaar op hedendaags seksisme. Maar Spijkers' regie is meer dan dat: het gaat óók over dader-slachtofferschap, liefde en overgave. Dat tilt het engagement boven pamflettisme uit in een lichtvoetige, speelse en warmhartige hedendaagse klucht.

Lees verder na de advertentie

Aan de basis ligt één simpele aanpassing: de rollen zijn omgedraaid. Roeland Fernhout en Xander van Vedder spelen de zussen Katherina en Bianca, hun mannelijke aanbidders worden door actrices vertolkt. Astrid van Eck speelt Petruchio, die de brutale Katherina het hof maakt door haar (hier dus: hem) steeds op gruwelijke manier op haar (zijn) 'plek' te zetten om haar (hem) uiteindelijk te overheersen.

Die omkering schuurt inhoudelijk minder dan je zou verwachten, behalve dat de blijkbaar zo vanzelfsprekende sekseverhoudingen als vanzelf worden uitvergroot. Daar doet Spijkers flinke scheppen bovenop door er een aanstekelijk genderbenderfeest van te maken met voorbindpiemels (leuk detail: in verschillende groottes), aanrijgkorsetten, stilettopumps en maatkostuums.

In een voor de ene helft babyjonge-tjes-lichtblauw, de andere helft babymeisjes-zachtgeel geverfd huiselijk decortje wordt lekker ge-schmierd met man-vrouwclichés. De actrices in de rol van aanbidders, steken als Zuidas-ballen de middelvinger naar elkaar op in een choreografie van haantjesgedrag. Van Vedder staat als Instagram-popje poses aan te nemen terwijl hij zijn bloesje strijkt. Een krankjorum showballet als balts, een tot één repeterende beweging teruggebrachte uiting van machismo of sletterigheid: de regie-ingrepen zijn voor de hand liggend, maar het houdt de voorstelling licht. Dat is nodig als prelude voor het veel grimmiger einde.

Want de angel zit niet alleen in het groteske van de sekseverhoudingen. Dat kondigt vader Baptista al aan, vertolkt door de drie actrices die ook de aanbidders spelen. Met één stem versjacheren ze hun dochter Katherina, als koor in een Griekse tragedie.

En Katherina, Fernhout met grijze baard en trouwjapon, laat de spaghettibandjes van zijn schouders vallen. Hij laat in die ene handeling een hele wereld aan verdriet en overgave zien, die met sekse niets te maken heeft, alleen met menselijkheid. Als de vrouwen aan het einde hun sekse terugclaimen en Van Eck als Petruchio in voortreffelijk stil spel niets anders meer kan dan wenen, is het duidelijk dat ze niet huilt over het lot van vrouwen, maar van iedereen.

Elke week nieuwe voorstellingen, besproken door onze recensenten. Lees hier meer recensies.

Deel dit artikel