Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Dogman', er komt een moment waarop ook een kleine man het niet meer pikt

Cultuur

Ronald Rovers

Marcello Fonte als de tragische eigenaar van een hondensalon in ‘Dogman’. © dogman
Recensie

Dogman
Regie:  Matteo Garrone
Met Marcello Fonte, Edoardo Pesce, Nunzia Schiano
★★★

Hondenman Marcello had net zo goed de groenteman uit de buurt kunnen zijn. Niet de kapper trouwens. Daarvoor moet je kunnen babbelen en Marcello weet niet hoe dat moet. Ook niet de slager, want daarvoor moet je kunnen slachten. Hij is eigenlijk te breekbaar voor het leven, hier, in deze Zuid-Italiaanse woestenij, dit vervallen kustplaatsje, waaruit de zee is weggetrokken. Toch heeft hij een bestaan voor zichzelf gevonden in z’n kleine hondensalon. Soms trimt hij honden die groter zijn dan hij. 

Lees verder na de advertentie
En ook Marcello valt zo’n beetje door het leven, net als Keatons personage

Een nieuwe Buster Keaton noemt regisseur Matteo Garrone de tot nu toe onbekende acteur Marcello Fonte, die Marcello speelt en in Cannes de prijs voor beste acteur won en al die andere, professionele acteurs verbijsterd achterliet. Inderdaad, het is dezelfde iele verschijning als Keaton. En ook Marcello valt zo’n beetje door het leven, net als Keatons personage. 

Maar Marcello is een tragischer figuur. Om z’n schamele inkomen aan te vullen, verkoopt hij coke aan de jongens uit de buurt. Een van hen, Simoncino, is een bruut. Een uitgerangeerde bokser die z’n voorhoofd als stormram gebruikt en Marcello van z’n coke berooft zonder ooit een cent te ­betalen. 

Wankel evenwicht

En dat is niet het ergste. Voor Marcello is het leven een bestaan in wankel evenwicht. Hij is de kleine man bij wie het water altijd tot aan de lippen staat. Op een avond dwingt Simoncino hem om iets illegaals te doen. Marcello is niet bij machte zich te verzetten en de gevolgen zijn ingrijpend. 

‘Dogman’ is minder gewelddadig dan Garrone’s succesvolle debuut ‘Gomorrah’, over het voetvolk van de Napolitaanse maffia. Maar de drukkende atmosfeer is dezelfde. In elke scène voel je de dreiging van geweld. Hier bestaat geen bovenwereld meer. Dit is de onderwereld. Het westernstadje waar het zand en de bandieten heersen. 

Garrone is een te goede regisseur om het daarbij te laten. In vrijwel al zijn films speelt hij met de inwisselbaarheid van fictie en realiteit. In ‘Reality’ begon een visverkoper na een mislukte auditie voor 'Big Brother' te geloven dat hij stiekem toch in de show zat. In ‘Gomorrah’ hielden de jonge maffiosi hun pistolen horizontaal omdat ze dat in films hadden gezien, met veel nodeloos bloedvergieten tot gevolg. 

Het groteske

In ‘Dogman’ voel je die spanning tussen ­fictie en realiteit in de manier waarop Garrone het decor filmt, waardoor je de indruk krijgt dat de hele film in een studiodecor is opgenomen (dat is niet zo, het is een echte plek). 

Zo wijst Garrone slim naar het groteske en theatrale in het alledaagse leven en daarmee in feite naar de machteloosheid van mensen als Marcello, want hebben zij zelf nog wel de regie in handen?

Ook Marcello’s hele verschijning, van z’n lichtloze, droevige ogen tot aan zijn afhangende schouders, is daar een tragische verbeelding van. Maar er komt een moment waarop ook een kleine man het niet meer pikt.

Elke week bespreken onze recensenten de nieuwste films. Hier leest u hun recensies.

Deel dit artikel

En ook Marcello valt zo’n beetje door het leven, net als Keatons personage