Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De hele huisraad in een container. Het voelt als een bevrijding

Cultuur

Wim Boevink

© -
Klein Verslag

Om medische en technische redenen was ik hier even verhinderd. Ik heb een onvergetelijke blik geworpen in mijn eigen blaas en vrijwel gelijktijdig voltrok zich een operatie waarbij alle huisraad verdween in exact de 120 dozen die het verhuisbedrijf met ongekende precisie ter beschikking had gesteld.

De eerste was een minutenkwestie, de tweede vergde meerdere fasen in de loop van weken, beginnend bij boeken en eindigend in het haastig bij elkaar smijten van voorwerpen die net niet mochten verdwijnen, maar nog een vage gebruikswaarde zouden kunnen hebben, zo vaag dat ik me nu, enkele dagen later, niet eens meer voor de geest kan halen om welke voorwerpen het eigenlijk ging, behalve dat op het etiket op de doos zoiets staat als: ­‘resten uit bureaulade’ gevolgd door het cijfer 3.

Lees verder na de advertentie

Problematisch

Dat cijfer 3 verwijst naar de ruimte van de toekomstige werkkamer; we hadden al onze ruimtes genummerd voor de verhuizers. Cijfer 3 staat ook voor de meest problematische ruimte, want de nieuwe werkruimte is een stukje kleiner dan de oude en ondanks inspanningen om ten minste een deel van de boekenvoorraad ter beschikking te stellen aan een maatschappij die zich Emmaus noemt, was er nog een schrikbarende hoeveelheid dozen met het ­cijfer 3 overgebleven.

De provisorische Bruynzeelstelling zal nooit die boeken kunnen bergen, en er moet ook plaats overblijven voor mijn stalen bureau, waarvan de rechterhelft van het ladeblok zojuist in het slot gevallen is – de helft met mijn medicijnen erin, dank u wel.

De illusie om vrij te zijn van bezit voelt als een bevrijding

Het leegruimen van de oude woning liep overigens gesmeerd. Het verhuisbedrijf had daarvoor drie mannen afgevaardigd van wie er twee boven de 60 waren, hetgeen me even zorgen had gebaard. Die zorg bleek ongegrond, het waren tanige kerels, al was er even een verzuchting over de verhoging van de pensioenleeftijd, waar ik invoelend bij heb geknikt.

Voor het overige opereerden ze in een kalm tempo en in de harmonie die bij hun jarenlange samenwerking en ­ervaring paste en ook met regelmatige rookpauzes op de laadklep van de wagen, die onverschillig voor de gevolgen de hele straat urenlang blokkeerde.

Niet af

Dat kalme tempo had ook te maken met de omstandigheid dat het nieuwe adres nog niet uit de verbouwing was gekomen: het was niet af. Al onze ­huisraad verdween in een container voor een kort verblijf in een loods. Op de bezitters – wij dus – wachtte nood­gedwongen een hotel.

Ik schrijf deze regels in die merkwaardige en onwerkelijke tussentijd; er is om ons heen niets meer dan een auto vol met resten, twee koffers met kleding, een stofzuiger, schoonmaakspullen, wat schoolboeken, enig beddegoed, een doos vaatwastabletten, een op het laatst geschonken afscheidsplant van een weemoedige lieve buurvrouw, een paar flessen wijn en makelaars-champagne en een zak boerenkool die vergeten was in de ijskast.

De illusie om vrij te zijn van bezit voelt als een bevrijding; er is tussen ons de diepliggende wens uitgesproken dat die 120 dozen en de rest van het meubilair in het niets mogen oplossen, verdwijnen, dat ze van het dek van een schip mogen vallen, of dat een raadselachtige loodsbrand alles in de as legt.

Misschien is het gewoon zo. Dat alle bezit ten diepste waardeloos is.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel

De illusie om vrij te zijn van bezit voelt als een bevrijding