Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘akin’ van Michel van der Aa is mysterieus mooi en heerlijk stuiterend tegelijk

Cultuur

Peter van der Lint

Michel van der Aa realiseerde geweldig laaiende onrust. © Priska Ketterer Luzern
Recensie

KLASSIEK
Koninklijk Concertgebouworkest
Van der Aa, Eötvös
★★★★☆

Dat Michel van der Aa zijn Vioolconcert uit 2014 voor stervioliste Janine Jansen componeerde, heeft de verspreiding van dat heerlijk stuiterende stuk geen kwaad gedaan. Via een ambassadrice als Jansen reizen nieuwe noten nou eenmaal makkelijker over de aardbol.

Lees verder na de advertentie

Met Van der Aa's nieuwste compositie zal het niet veel anders gaan, want ook voor 'akin', een concert voor viool en cello, koos hij uitvoerenden van wereldklasse: violiste Patricia Kopatsjinskaja en celliste Sol Gabetta.

Net als bij het Vioolconcert was het Koninklijk Concertgebouworkest mede-opdrachtgever van akin, Engels voor 'verwant'.

De wereldpremière ervan speelde het orkest donderdag al in de Kölner Philharmonie, de andere opdrachtgever, waarop vrijdag de Nederlandse première volgde in een enthousiast Concertgebouw.

Waar Van der Aa in zijn technisch vernuftige theatrale composities vol digitale elektronica steeds weer een stapje verdergaat, blijft hij in zijn stukken waarvoor geen stekkers, stopcontacten en snoeren nodig zijn eigenlijk heel klassiek. Dan schrijft hij herkenbare noten, herkenbaar omdat ze van hem zijn en dus een handschrift verraden.

En zoals hij Janine Jansen met die stuiterende noten behoorlijk tergde en uitdaagde, vraagt hij in akin ook nog al wat van Kopa-tsjinskaja en Gabetta. Die gaven vrijdag geen krimp en streken er virtuoos en venijnig op los, elkaar in de abrupte slotnoot uitdagend aankijkend - zo van: 'Had je wat?'

Laaiende onrust

In het concert, dat mysterieus-mooi met een opvallende verwantschap tussen harp en contrabassen begon, waren Kopatsjinskaja en Gabetta regelmatig eerder primus inter pares dan echte solisten. Meer aanvoerders van respectievelijk de violen en de celli, beiden opgaand in het totaalgeluid.

Soms had je het idee dat ze verzopen in het lawaai van het toch niet erg grote orkest. In de razende passages waar ze wel hoorbaar waren, excelleerden violiste en celliste met totale overgave en geloof in Van der Aa's noten.

De geweldig laaiende onrust die Van der Aa ook in dit concert wist te realiseren herinnerde aan de hectische scènes uit zijn opera 'Sunken Garden'. En als de boel even tot rust kwam, glansden daar weer die machtig mooie en o zo herkenbare Van der Aa-klankvelden.

Het Concertgebouworkest liet zich met dirigent Peter Eötvös van zijn beste kant zien. Het concert opende met Eötvös' wonderbaarlijk fraaie compositie 'Alle vittime senza nome', opgedragen aan al die verdronken bootvluchtelingen. Bijna te mooie muziek voor zo'n gruwelijke gegeven.

Een overzicht van de nieuwste recensies van pop, klassiek, wereldmuziek en optredens vindt u hier.

Lees ook:

Vermeerprijs voor Janine Jansen, de violiste die niet anders kan

Het maakt Janine Jansen niet uit of ze in Carnegie Hall staat, meent Michel van der Aa, of in het repetitiekamertje waar ze met haar Stradivarius uit 1707 een stuk voor het eerst doorneemt. “Ze kan het niet anders. Ze speelt méér dan de noten.” 

Deel dit artikel