Review

Zwijmelen bij virtuoos gespeelde kitsch van Fins Trio Toykeat

Een zooitje ongeregeld, zo noemen de leden van het Finse Trio Toykeat zichzelf. Maar een 'zooitje', laat staan een 'ongeregeld zooitje' (min of meer de vertaling van 'Toykeat') is het trio allerminst. De drie musici -met name de pas 30-jarige tonronde leider en pianist Iiro Rantala- zijn eerder voorbeelden van wat je de ideale schoonzoon zou kunnen noemen: getalenteerd, netjes, welbespraakt, frivool, aardig en met gevoel voor humor.

Maandagavond gaf Trio Toykeat in het Amsterdamse BIM-huis het eerste concert van een korte Nederlandse tournee. Het was de tweede kennismaking met het Finse trio, maar helaas, het optreden was minder innemend dan de vorige keer. Op zich was er muzikaal weinig veranderd. Maar hield de verrassing de eerste keer nog bijna een volle set stand, nu kreeg de voorspelbaarheid al snel de overhand.

De musici -pianist Rantala, bassist Eerik Siikasaari en drummer Rami Eskelinen- zijn klassiek geschoold, en dat hoor je. Hun spel is virtuoos, flitsend, imposant. Maar het is niet alleen hun virtuositeit die 'klassiek' aandoet. Ook hun inspiratie halen ze voor een groot deel uit de wereld van de klassieke muziek. Het trio begon het optreden met 'Dedication', een stuk dat opent met een lange pianosolo waarin Chopin, Piazzolla en Nino Rota elkaar de hand geven. Met bas en drums erbij klonk het trio als zo'n goed geoliede machine, dat de muziek aan warmte verloor. Ook in andere stukken was dat het geval. De muziek was filmisch, beeldend en o zo braaf. En nooit eens dwars, prikkelend, 'ongeregeld' -wat had ik dat graag gehoord!

Op zich heeft de muziek van Trio Toykeat wel iets weg van die van onze eigen Willem Breuker. Het gevoel voor humor, de snelle wisselingen, het gemak waarmee alles uit de kast getrokken wordt. En de kitsch. Ook bij de Finnen kregen kitsch-elementen al snel de overhand. Kitsch met een glimlach, kitsch om de kitsch, dat wel. Maar zou iedereen dat beseffen? Want alleen dan heeft kitsch nog nut. Nu werd er door het publiek gezwijmeld op de virtuoos gespeelde, romantische aandoende loopjes. Bij Breuker kan dat ook, maar de Amsterdammer weet met kitsch-elementen speels om te gaan en wendt ze voordurend aan tot zijn eigen voordeel. Bij hem is kitsch slechts een ingrediënt, bij de Finnen werd de kitsch uiteindelijk het hoofdbestanddeel van hun muziek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden