RecensieKlassiek

Zwaar weer voor de podiumkunsten? In het Concertgebouw klinkt louter musiceergenot

Karina Canellakis Beeld
Karina CanellakisBeeld

Klassiek
Radio Filharmonisch Orkest
Walker, Dvorák e.a.
★★★★☆

Handen schudden is uit den boze, maar een extra glimlach en een stoer aangezet elleboogje kunnen wel. Dit moment van noodzakelijk theater tussen dirigent en concertmeester vormde de opmaat voor een zomeravond met het Radio Filharmonisch Orkest in Amsterdam.

De musici zaten voor het eerst sinds maanden weer op het podium van de Grote Zaal in het Concertgebouw. Geen reguliere concerten de afgelopen tijd? Het zwaarst denkbare weer voor de podiumkunsten? Er was niets van te merken, de intensiteit van het spel duidde op louter musiceergenot.

Chef-dirigent Karina Canellakis had voor de gelegenheid muziek van twee Afro-Amerikaanse componisten op het programma gezet. De geboren New Yorkse draagt de twintigste-eeuwer William Grant Still en zijn jongere generatiegenoot George Walker een warm hart toe en pleit ervoor hen, zeker in deze tijd, uit te voeren: klanken uit haar jeugd, in Europa zelden gehoord.

De muziek – Stills ‘Aspiration’ uit de Eerste symfonie en ‘Lyric for strings’ van Walker – steekt goed in elkaar, maar behoort niet tot de ten onrechte vergeten meesterwerken. Wel is het een welkome afwisseling om composities die je doorgaans niet meemaakt met de overtuiging van Canellakis te horen uitvoeren. Het orkest hapte toe, zette opzwepende strijkers in en ritmische uitbundigheid.

Live omhelzing van concertklanken

Plukjes gasten keurig op de voorgeschreven afstand van elkaar, met een maximum van driehonderdvijftig bezoekers, dat maakt de akoestische ervaring anders dan anders. Niet alleen de opstelling van musici en publiek is ruimtelijker, ook de klankprojectie van violiste Simone Lamsma zorgde voor een minder zachte landing van het geluid dan gewoonlijk.

Ravel kan het hebben. De mysterieuze maten in ‘Tzigane’ kregen er zelfs iets duivels door, en dan voornamelijk in Lamsma’s samenspel met het orkest. Onder Canellakis’ afgeronde slag kwam dat kordaat en kleurrijk over, in een krachtig opgebouwde dialoog.

Na het violistische optreden pakte de dirigent uitgelaten de microfoon. Ze sprak haar blijdschap uit dat er weer gespeeld kon worden en dat er weer publiek in de zaal zat. Het verschil tussen presteren voor een camera tijdens een stream en een live omhelzing door orkestklanken is aanzienlijk. Dvoráks Amerikaanse suite vormde een ongedwongen einde van een van de eerste zomeravondsessies aan de Van Baerlestraat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden