Review

Zonder kogels ook geen evenwicht

Kilte en sentimentaliteit horen bij elkaar, zei Ischa Meijer ooit. Zo ook maffia en weemoed. Zij die het meest doden, wenen het hardst om wat verloren gaat. Weemoed is dan ook een constante in het werk van de Japanse acteur-regisseur Takeshi Kitano, die in zijn met een Gouden Leeuw bekroonde film 'Hana-Bi' een yakuza-moordenaar oneindig mooi liet rouwen om zijn stervende echtgenote.

In zijn nieuwste film 'Dolls' laat Kitano de kogels achterwege. De film verhaalt over drie verdoemde liefdes, met als inleiding een voorstelling van het banruka-poppentheater waarin de tragische liefde traditioneel het thema is. Is de relatie tussen twee geliefden vergelijkbaar met die tussen pop en poppenspeler? Volgens Kitano wel. In de verhalen maakt een wanhopige liefde de een tot speelbal van de ander. In de eerste geschiedenis worden een meisje en jongen gescheiden, daar zijn ouders voor hem een beter huwelijk op het oog hebben. Het meisje verliest haar verstand en de jongen keert bij haar terug. Samen vervallen ze tot bedelarij en zwerven wezenloos rond, zij met een touw aan hem vastgebonden. Kitano's stijl is dezelfde gebleven: helder, verstild, met in een steriele omgeving felle kleur-accenten, zoals de rode draad tussen de bedelaars en een oranje, herfstig bos. Alleen zonder de kogels is het evenwicht zoek, en werkt de pathos eerder bevreemdend dan ontroerend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden