Review

Zoete muzikale ode aan Toon Hermans de liedjesman

’Liedjes van Toon’ – Songs 4 ever, Cor Franc - tournee t/m januari 2007. Info: www.liedjesvantoon.nl

Geen Sinterklaastrauma, geen chique banket en geen: ’Leg néér die bal!’. Toon Hermans werd vooral bekend om zijn hilarische, subliem getimede komische conferences. Maar in zijn hart was Hermans meer een liedjesman.

„Zijn grootste wens was ooit een liedjesprogramma te maken, zonder grappen, zonder conferences, zonder clownerie”, zegt Hermans’ zoon Maurice.

Het heeft nooit zo mogen zijn. Daarom brengt producent Cor Franc nu een louter muzikale ode aan de zes jaar geleden overleden cabaretier. Ellen Evers, Richard Groenendijk en Lone van Roosendaal zingen beurtelings en gezamenlijk bijna veertig liedjes uit het brede Hermans-oeuvre.

Het gaat niet alleen om bekende hits zoals ’24 Rozen’, maar ook om veel minder bekend werk en zelfs nooit eerder uitgevoerde liedjes zoals ’Annemarieke danst’ waarin Hermans liefdevol en gedetailleerd de kermisperikelen in een kleine stad schildert.

’De vette zakkies van de friet / ’t kapotte glas van een vitrine / misschien wat stukkies stil verdriet / en kilometers serpentine.’

Terecht hebben de makers niet geprobeerd Toon te imiteren. Dat kan immers niet anders dan tegenvallen. Met een vierkoppige stevige band onder leiding van Nico van der Linden geven ze hun eigen invulling aan de veelal lieve liedjes.

Soms betekent dat een jazzy variant. ’Mien waar is m’n feestneus’ begint als een knappe klassieke aria van Lone en ’Méditerrannée’ wordt een gezellig-ordinaire smartlap van Richard en Ellen als een ’fout’ derderangs zangduo. Het komische talent van Ellen Evers komt hier goed uit de verf als ze haar grote heldere ogen heerlijk dom opzet. En het is ook genieten als je weer even wordt herinnerd aan hoe heerlijk Toon met eenvoudige taal kon knutselen. De maan vergelijkt hij met een ronde rijstevla. Het Franse ’pompelmousse’ rijmt op ’een doos tompoezen’ en ’als ik pips zie, dan neem ik Pepsi’.

Helaas blijft de voorstelling ondanks die afwisselende opzet nogal voorzichtig van toon. De regie van Fred Florusse is wat braaf. De zangers kijken zoet en ingehouden met een schuin hoofd naar de solo’s van de anderen. Het ’spannendste’ moment is wanneer Ellen tijdens een nummer woelt door het krullenkapsel van de pianist. Daar word je niet echt warm van. Al leek het vooral oudere publiek in Hoofddorp leek daar niet mee te zitten. Het gniffelde om het guitige grapje.

Gelukkig zijn sommige nummers wat grootser en opvallender. Ze schuiven Toon de praatjesmaker naar achter en de liedjesman naar voren. Zo maken Ellen Evers en band van het ’liedje’: ’Dat doe jij’ een heuse ’song’ die dichtbij het American Songbook repertoire komt, compleet met swing en een freakende trompet. En Lone’s ’Time to dance’, één van Hermans internationale nummers, klinkt werelds, met fantasierijke arrangementen, roffelend slagwerk en spannende blazersloopjes. Op zulke momenten ontstijgen de liedjes van Toon de eenvoud van de Hollandse gehaktballen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden