Recensie Pop

Zo warm hebben The Raconteurs nog niet eerder geklonken

Help Us Stranger, The Raconteurs Beeld -

Pop
The Raconteurs | ‘Help Us Stranger’ (Third Man/PIAS)
★★★★☆

Jack White vluchtte in 2005 weg van het frontmanschap bij The White Stripes. In zijn vriend Brendan Benson vond hij een gelijkwaardige kartrekker voor The Raconteurs naast hem op het podium. Tijdens een koffie- en jamsessie schreven ze meteen hun grootste hit: ‘Steady, As She Goes’. 

Maar na twee albums volgden ze voor even weer hun eigen weg, wat voor het duo resulteerde in elk drie soloplaten. The Raconteurs leken ondertussen verleden tijd, opgeheven. Dat blijkt een winterslaap van ruim tien jaar te zijn geweest. 

Eenmaal terug in de studio’s, van White én die van Benson, bleek het goede gevoel niet verdwenen. Als opwarmer toverden ze ‘Hey Gyp (Dig the Slowness)’ van singer-songwriter Donovan om tot pure rock-’n-roll, met een fuzzy gitaar en driftige mondharmonica. Op ‘Only Child’, al vroeg een fijn rustpunt, toont de vaak onderschatte Benson zich een gelijkwaardige zanger en schrijver aan White. Daarna denderen ze samen woest voort met ‘Don’t Bother Me’, dat doet denken aan Led Zeppelin, evenals afsluiter ‘Thoughts And Pray-ers’. 

Jarenzeventigrock

Nee, zo’n voortreffelijke single als ‘Steady, As She Goes’ bevat het derde album ‘Help Us Stranger’ niet. Maar dat deert geen moment: de klassieke ­jarenzeventigrock giert ouderwets goed langs de oren en zo warm hebben The Raconteurs nog niet eerder geklonken. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden