Beeld Trouw

ColumnKlein Verslag

Zo’n kille dag, waarop de pijn van de gezichten af is te lezen

Het was ondergangsweer, alles stond op het punt te vergaan. Regen, een akelige koude wind, een grijze hemel met jagende wolken. Buiten stond in de gezichten van passanten de pijn geschreven: dit was het klimaat van een dystopie, van Cormac McCarthy’s ‘The Road’. van Ridley Scott’s ‘Bladerunner’.

Ik betrad huiverend een van de kilste stations in het land: de grijze ingenieurshal van Utrecht CS.

Ook hier die van pijn vertrokken gezichten, verlangend naar iets warms; je zou menen dat maar weinigen zich naar buiten zouden hebben gewaagd maar ze waren tot mijn verbazing met velen, de loonslaven, onderweg naar een of ander bureel achter dik glas en hoog uitzicht op een troosteloos bedrijventerrein met raamloze dozen van distributiecentra.

Ik keek even op mijn telefoon en las een bericht op Twitter.

“Half uur door de zeikregen naar de huisarts fietsen. Helemaal doorweekt. Panty afstropen. Eendenbek in mijn passiebloem. Weer een half uur door de regen.”

Zo’n dag.

Ik stond even stil bij de kar van de Stationsboekenwissel; hier kunnen mensen boeken achterlaten of meenemen. De schamele collectie had zich aan het weer aangepast.

Ik noteerde een gedateerde campinggids voor Denemarken, een Duitstalige veilingcatalogus uit 1970 voor de numismatische bibliotheek , ‘Minivolleybal in Nederland’, een uitgave van de Nederlandse Volleybalbond, een vergeelde pocket van Robert A. Heinlein, en het geschrift ‘Avcunuzdaki Kelebek’ van Ahmet Serif Izgören. Ik probeerde me voor te stellen dat iemand hieraan nog zin of betekenis kon geven.

Op het winderige stationsplein, onder de bollen die tegen de regen geen bescherming bieden, stond een grote witte eekhoorn op een zwarte sokkel.

Kunst.

De eekhoorn leek me een product van een industriële 3D-printer. Op een van de zuilen die de bollen dragen, was een begeleidende tekst aangebracht.

Het ging, las ik, om ‘Awareness Art’:

“Deze kunst is hier geplaatst met een missie. Met geometrische sculpturen van vier bedreigde diersoorten willen we aandacht vragen voor de grootste natuurproblemen van deze eeuw; opwarming van de aarde, oceaanvervuiling, terugloop van biodiversiteit en ontbossing. Onder welk van de vier problemen zou u dit sculptuur scharen? Laat het ons weten!”

Ik keek moedeloos naar de witte eekhoorn en dacht volkomen uit het niets aan de hilarische titel van de net verschenen bundel met vertelsels van Herman Finkers: ‘De cursus ‘Omgaan met teleurstellingen’ gaat wederom niet door.’

Finkers, die acteert in een speelfilm die is opgenomen in het Twents, de taal van mijn ouders. Nu ja, misschien vooral van mijn vroeg overleden vader. Hij gebruikte graag het woord driet’n, dat poepen betekent.

Ik moest hem maar gaan zien, de film. Om terug te kroep’n in die taal, de taal uit mijn kindertijd en jeugd, weg van witte klimaateekhoorns, weg van kille stationshallen, weg van gure regen en wind, naar klaverjasavonden van ouders en opa en oma, ijskoude borrelglazen op viltjes, staande asbakken en Pall Mall-filtersigaretten en de immer spannende vraag wie de negen had van de troef.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden