Het Mooiste NederlandDelfzijl

Zo belandde de Parijse speurder Maigret in Delfzijl

Beeld Johan Nebbeling

Hoe geraakte de Franse politiecommissaris Maigret in Delfzijl? Dat kwam door motorpech van zijn schepper, Georges Simenon. Een wandeling in het oude havenstadje aan de Eems voert langs locaties uit het boek.

Met peinzende blik staart de gezette commissaris Maigret – karakteristieke pijp in de hand, bolhoed op het hoofd, mantel met bontkraag om de brede schouders – vanaf zijn sokkel in het plantsoentje naast het Damsterdiep in het niets. Alsof hij zich nog steeds afvraagt hoe hij – of all places – hier, in Delfzijl, terecht is gekomen. Simpel: uitgeverij Bruna schonk het bronzen standbeeld van kunstenaar Pieter d’Hont in 1968 als bevestiging van de band tussen de stad en de Parijse commissaris. In zijn boek ‘Maigret in Holland’ laat Simenon zijn schepping in Delfzijl een moord oplossen, die – olala! – een crime passionnel blijkt.

De Franstalige Belgische schrijver Georges Simenon belandde in 1929 in Delfzijl toen hij panne kreeg met zijn boot Ostrogoth, waarmee hij een tocht door Nederland maakte. De reparaties duurden langer dan verwacht en om de tijd te doden schreef de schrijver, tussendoor jenevertjes drinkend, zijn eerste boek over de Franse politieman die hem wereldberoemd zou maken.

Geboorteplaats

Met recht is Delfzijl dus de geboorteplaats van Maigret. De plaatselijke VVV heeft daarom een wandelroute uitgezet langs plaatsen die Simenon in ‘Maigret in Holland’ beschrijft. Helemaal waarheidsgetrouw zijn die beschrijvingen niet altijd, maar daar was Simenon dan ook romanschrijver voor. Het is natuurlijk op zich al vrij merkwaardig dat een Parijse commissaris naar Delfzijl afreist voor een moordonderzoek.

De Maigretwandeling begint bij station Delfzijl, waar de commissaris per trein arriveerde. Het ­station uit 1884 staat er puik bij. Toen Simenon in de stad verbleef, lag het van het centrum gescheiden door een park met hoge bomen, maar dat heeft plaatsgemaakt voor een autoweg. Aan de overzijde staat, aan de rand van een parkeerterrein, een beeld van een opengeslagen boek, met daarin de beschrijving door Simenon van Delfzijl die de stad zich graag laat aanleunen: ‘Een klein stadje, hoogstens tien, twaalf straten, geplaveid met mooie rode klinkers. Zo regelmatig als de tegels in een keuken. Lage huizen van baksteen met veel licht en vrolijk gekleurd houtwerk. Het leek net speelgoed.’

Beeld Johan Nebbeling

Met enige goede zin valt, bijna een eeuw later, nog wel iets van die lieflijkheid terug te vinden. Genoeg historische pandjes in het centrum. Lage, bakstenen huisjes met groene luiken en smalle, kleine deuren. Fijne straatjes, mooie gevels.

Ook mooi: de 19de-eeuwse kerk van Farmum en het kantoor van scheepvaartbedrijf Wagenborg, dat dateert uit 1941 en is versierd met de tekenen van de dierenriem. Tussen de ramen zijn de dieren afgebeeld die veelvuldig in de Eems werden gespot: zeehonden, zeemeeuwen en bruinvissen. Even verderop biedt de Waterpoort zicht op het industriële havengebied en het water buiten de stad.

Spuuglelijk

Maar de tijd heeft ook in Delfzijl niet stilgestaan. Tussen de historische panden staat spuuglelijke naoorlogse nieuwbouw, die ernstig afbreuk doet aan het best pittoreske stadsbeeld. De door leegstand geplaagde, verwaaide winkelstraten roepen de sfeer op van een toeristische kustplaats die zijn beste tijd heeft gehad. Langs het ooit zo bedrijvige Damsterdiep – centrum van de houthandel – staan de riante vrijstaande villa’s der notabelen, opgetrokken in de stijl van de Amsterdamse School. Hier, aan de Rijksweg, bevindt zich ook het huis waar het slachtoffer van de moord woonde die door commissaris Maigret werd opgelost, Koenraad Poppinga.

Beeld Johan Nebbeling

De routebeschrijving rept van een woning ‘tussen nummer 25 en 35’ die sinds het verblijf van Maigret/Simenon niet zou zijn veranderd. Maar welk van de vier huizen is het? Daarover zwijgt de VVV.

Gaandeweg de wandeling valt het trouwens op dat het best tegenvalt met de locaties die verwijzen naar Maigret en/of Simenon. Goed, beiden liepen zowel in werkelijkheid als in het boek door de Delfzijlse straten en langs het Damsterdiep; beiden bezochten een café of restaurant – dat er niet meer is – en beiden bezagen de Hollandse gebruiken (strikt om zes uur aan de avondmaaltijd) met Franse verbazing. Maar verder? Gelukkig maar dat Delfzijl eigenlijk helemaal geen onaardig stadje is.

Hotel Noordooster

Aan het einde van de wandeling dient zich dan toch nog een gebouw uit ‘Maigret in Holland’ aan: Hotel Boven Groningen, dat in het boek Hotel Noordooster heet. Het gebouw zelf is sinds de jaren twintig amper veranderd. Jammer dat de hedendaagse felgekleurde gevelbebording zo vloekt met het historisch aanzien. Ook het interieur is op weinig subtiele wijze, quasi authentiek, gemoderniseerd.

De kleine Maigret-vitrine bij de receptie – gevuld met boeken, een pijp, foto’s en de ‘geboorteakte’ van Maigret, die in 1968 bij de onthulling van het standbeeld werd uitgereikt door de toenmalige burgemeester – biedt de Simenon-aficionado enige troost. Tijd voor een borrel op de schrijver die komende donderdag, 13 februari, precies 117 jaar geleden werd geboren.

Beeld Johan Nebbeling

Praktisch

De routebeschrijving van de wandeling ‘Maigret in Holland’ is gratis af te halen bij het VVV Informatiepunt aan de Zeebadweg. Daar zijn ook diverse andere wandelroutes verkrijgbaar. Voor activiteiten en openingstijden zie: www.eemsdelta.groningen.nl.

Voor Het mooiste Nederland probeert de redactie van Trouw de mooiste fiets- en wandelroutes door Nederland uit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden