null Beeld

Tv-columnNieuwsuur

Zilveren Nipkowschijf naar Nieuwsuur, het ‘water uit de kraan’

Het juichen klonk luider dan we in lange tijd mensen samen hadden horen doen – op het voetbal na. In het Amsterdamse Ketelhuis ging de Zilveren Nipkowschijf gisteren naar de vaste waarde Nieuwsuur (NOS/NTR). De jury van dertien mediajournalisten en tv-columnisten (met Renate van der Bas als juryvoorzitter) roemde het dit jaar vooral vanwege de vasthoudende, kritische coronajournalistiek en “gedegen voorbereide, vlijmscherpe reeks verkiezingsinterviews.”

Mariëlle Tweebeeke won eerder de Sonja Barend Award (beste tv-interview; 2012) en De Tegel (beste journalistiek; 2013), maar ook Jeroen Wollaars bleek van gewicht in de interviews met lijsttrekkers. Het programma wordt wel ‘het water uit de kraan’ genoemd: een dagelijkse waarde. Maar de gedegen vraaggesprekken werden wel al berucht tijdens de campagne: twee lijsttrekkers durfden niet meer, anderen zakten er door de vloer.

Je zou het soms vergeten maar televisie is een belangrijk medium. Het is zowel een echo van de samenleving als een factor die richting geeft. Waarom anders is er zoveel commotie over de fusieplannen van RTL en Talpa? Televisie is macht.

Jeroen Wollaars interviewt Wopke Hoekstra voor 'Nieuwsuur' Beeld
Jeroen Wollaars interviewt Wopke Hoekstra voor 'Nieuwsuur'

Waardevolle televisie gaat over echte mensen

Er is ook een wisselwerking tussen wat zich op dat scherm afspeelt en de wereld daarbuiten. Toen documentaireserie De Wasstraat (Human) eind mei al de Speciale Vermelding van de Nipkowschijf kreeg toegekend, reden man T. en ik meteen naar die wasstraat toe. Matz Carwash zit in Deventer, waar ik sinds twee jaar vlakbij woon. Met de kinderen achterin lieten we die spannende grote rollers over ons heen komen.

We namen de VIP-behandeling met buiten- en binnenreiniging en kregen koffie, appels en koekjes tijdens het wachten. In die hal, tussen de gierende stofzuigers, stond iets als een bestelbusje met een groot tv-scherm erop. Daar speelde hun serie met directeur Martin Kniest (47) en zijn wasstraatjongens Abdul, Tim, Maurice, Denai en Patrick in beeld. Niemand keek – geen tijd – maar het wás te zien. Zíj waren gezien.

Het herinnerde me eraan dat waardevolle televisie ook gaat over echte mensen en echte situaties. De serie liet zien hoe eigenaar Kniest zich ontfermt over jongeren die niet gemakkelijk werk vinden. Dat is bijvoorbeeld door “een beperking in hun gedrag, doofstomheid of moeite met de Nederlandse taal”, schrijft Matz op zijn informatieblad dat je krijgt bij de VIP-service. “Dan gebeurt het soms dat ze niet of anders reageren op een verzoek van je. Of dat ze niet helemaal beleefd overkomen. We vragen hiervoor je begrip.” Regisseur Martijn Heijnen bracht de verdergaande verhalen als hij per aflevering inzoomde op de privésituatie van een van hen.

De camera had de jongens respectvol in beeld gebracht

Die vrolijke Abdul Hamid bijvoorbeeld was als twaalfjarige alleen uit Syrië gevlucht. Had na twee jaar ontberingen Nederland bereikt. Heeft inmiddels zijn familie kunnen laten overkomen, en is nu door keihard werken assistent-leidinggevende geworden. En ja, zijn Nederlands mag nog wat beter. Maar waar andere werkgevers daarop afknappen, geeft Martin Kniest hem en de andere jongens ook “geborgenheid in een hecht team, kameraadschap, verantwoordelijkheid, vertrouwen en een luisterend oor”, schreef de Nipkowjury. De camera had de jongens mét hun problemen respectvol in beeld gebracht. Zo’n serie kan je blik verzachten en verbreden. Een speciale vermelding waard.

Vijf keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden