Review

Zij snijden de ziel aan, begrijpt u dEUS in Brussel

Het was de laatste jaren vrij stil rond de Belgische popgroep dEUS. Stef Kamil Carlens verliet de band en zanger Tom Barman vluchtte naar Spanje, waar hij een gebroken liefde moest verwerken. Erop of eronder dus voor dEUS. Het werd 'erop'. Want vorige week verscheen de nieuwe cd en donderdagavond vierde de groep zijn glorieuze terugkeer in de nationale hoofdstad Brussel.

Peter Sierksma

Zanger Piet Goddaer van Ozark Henry noemde het een 'koningsdag'. Voor hemzelf omdat hij, na zijn Nederlandse collega Dyzack, in het voorprograma stond, maar vooral voor dEUS, België's grote popwonder van de jaren negentig. Na ruim twee jaar betrekkelijke stilte, keerde de band van Tom Barman terug in de Belgische hoofdstad als een koning uit ballingschap. En het publiek vond het prachtig.

Brussel. Donderdagavond in de hal van de Ancienne Belgique. Uit alle hoeken en gaten van het land zijn ze toegestroomd. Vier jongens uit De Kempen van een jaar of zestien hebben speciaal een bus gecharterd uit Mol. ,,We zijn met een groepje van school'', vertelt Joris. Al drie maanden hebben ze de kaarten in huis. ,,Want dEUS is eerste keus'', vult Andy aan. Nooit eerder hebben ze dEUS gezien. Dus zijn ze opgewonden en maken ze grapjes. Of wij voor dEUS terugkeer komen? ,,Nee, voor hun cd, 'The ideal crash'.'' Even enthousiast is Nico Boon: ,,Buiten worden de kaartjes al voor 3 000 frank (150 gulden) verkocht.'' Ook al woont hij in Brussel, hij heeft z'n kaartje via Internet gekocht. Hij roemt de nieuwe cd van Belgisch trots: ,,Hun geluid is zo eigen en zo consequent. Ik ben erg blij hier te zijn.'' 'Fier' zijn ook Guido en zijn vriendin Ilse. Hoewel Ilse meer van jazz houdt, vindt ze dEUS ook heel bijzonder. Guido is fanatieker. Met zijn 45 jaar is hij een die hard als het gaat om het bezoeken van concerten. ,,Sinds The Pebbles uit Antwerpen in de jaren zestig hebben wij niet meer zo'n sensatie beleefd. Want dEUS is internationaal echt een band om fier op te zijn. Oké, we hadden tot voor kort ook Front 242. Die hadden veel succes in Amerika. Maar zij speelden erg 'vierkant'. dEUS is meer klassiek en schoon. Zij snijden de ziel aan, begrijpt u?'' Om vervolgens een plaagstootje uit te delen: ,,Ja, in Nederland is het een beetje stil gevallen, niet?''

Ondanks het geroezemoes van de Grote Verwachting, is een enkeling wat sceptischer. Mark (36) en Karien (25) komen uit Antwerpen, de stad waar de band ook vandaan komt. Trouw als ze zijn als fans van het eerste uur, vinden ze het leuk ook hierbij te zijn. Maar volgens hen is de gezelligheid van het eerste uur er wel een beetje af. Zij zien deze avond dan ook niet als de avond van hun leven. ,,Wij gunnen het dEUS van harte, maar wij vinden spijtig genoeg de laatste cd niet de beste. Een beetje oppervlakkig en te breed, te toegankelijk,'' meent Karien. Mark: ,,Ze hebben geen keus meer, vrees ik. Ze bestaan nu zes jaar en moeten spijtig genoeg ook een beetje economisch denken. Maar we gunnen het hen van harte hoor.''

In een met ruim tweeduizend man afgeladen Ancienne Belgique hangen de mensen over de ballustrades van de dubbele gallerijen aan de zijkant van de zaal. Nadat eerst Dyzack en Ozark Henry hun sets gespeeld hebben, wordt het stil. Dan volgt het wonder. Met z'n zessen komen ze op. Verlegen bijna openen ze met het ingetogen en langzame 'Dream sequence', het laatste nummer van 'The ideal crash'. Het nummer wordt meteen gevolgd door het succesvolle 'Little arithmetics' van de vorige cd 'In a bar, under the sea' (1996). Het publiek is na die eerste nummers vooral beduusd, zo lijkt het. En dEUS ook. Na een prachtige reeks van nieuwe mede door de spectaculaire lichtshow en het getokkel en geveeg van de viool van Klaas Janzoons betoverende nummers als 'One advice, space', 'The magic hour' en het indrukwekkende 'Sister Dew', breekt de spanning wat en zegt Barman meer dan 'dank u wel'. ,,Dank u wel beste, lieve mensen'', zegt hij nu, ,,wat bent u toch stil. Dank u wel.'' En dan barst het echt los. Met een enkel donderend en bliksemend nummer van 'My sister is my clock' en 'Suds and soda' van de eerste plaat 'Worst case scenario' slaat de vlam in de pan en begint de Ancienne Belgique te deinen. Tot aan de twee toegiften toe vliegen de zoeklichten, stampen de drums en raakt de enige Schot in het gezelschap, Craig Ward, op volle toeren. Dan volgen nog de titelsong van 'The ideal crash', en twee nummers van 'In a bar, under the sea': het snoeihard gespeelde 'Roses' en het akoestische 'Serpentine'. Als Toms laatste woorden wegsterven (I'm sure it will always be/Someone staying and someone gone), staan veel mensen al buiten. ,,Te benauwd daarbinnen'', zegt Maaike uit Brugge. Het is half twaalf. Bijna twee uur heeft dEUS gespeeld. En ze moet nog 'n 'eel eind eer ze thuis is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden