Review

Zij leidt, hij lijdt of hoe een jong meisje een man in zijn huis te grazen neemt.

Regie: David Slade. Met Ellen Page, Patrick Wilson. In 8 filmtheaters.

’Lolita’ neemt wraak op de arme ’Humbert Humbert’ in de film ’Hard Candy’. Een krantenbericht over Japanse meisjes die mannen oppikken via internet en ze vervolgens molesteren bracht producent David Higgins op het idee voor dit ’Kammerspiel’; een duel tussen ’slachtoffer’ en ’dader’ in de traditie van Polanski’s ’Death and the Maiden’. Grote vraag: is zij het gekst of toch hij?

De zeventienjarige Ellen Page speelt met overgave het veertienjarig bijdehandje Hayley dat via internet kennismaakt met de 32-jarige Jeff, een fotograaf die ze bij hun eerste echte ontmoeting voorstelt om samen naar zijn huis te gaan. Als hij hun drankjes mixt zegt ze dat een verstandig meisje als zij – ze leest Zadie Smith – alleen maar zelf gemixte drankjes drinkt.

Hij raakt half bewusteloos van het vervolgens door haar gemixte drankje en wordt vastgebonden wakker. Het blijkt menens als Hayley Jeff de dood van een ander minderjarig meisje verwijt, en daar maar één antwoord op ziet. Dat wat mensen vaker roepen als het om pedofilie gaat. Ze heeft het medische handboek van haar vader er speciaal voor in haar tas gestopt. Brrrr.

Het bloed blijft buiten beeld maar het blijft toch lang onduidelijk hoe je naar ’Hard Candy’ moet kijken. Dubbelhartigheid schuilt er niet alleen in de aan porno herinnerende titel maar ook in het verlekkerde filmen. Gladde, mooie gezichten in een glad, steriel interieur; een camera die strijkt en glijdt.

’Hoe is het om door de camera naar een mooie vrouw te kijken die speciaal voor jou poseert?’ vraagt Hayley plagerig, terwijl de camera haar lippen streelt. Ja, hoe is dat?

’Hard Candy’ is geen aanklacht tegen pedofilie, daarvoor is Hayley te agressief, en is de situatie van Jeff te snel te precair. Voor psychologische of morele duiding blijft de film ook te zeer steken bij de suggestieve oppervlakte.

’Hard Candy’ is het meest een minimalistische modernisering van de ’rape revenge’ film, zoals ’The Blair Witch project’ dat was van de horrorfilm. De ’rape revenge’ film is traditiegetrouw een dubbelhartig genre, een sm-spel eigenlijk, ook voor de fans. Zij leidt, hij lijdt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden