Kanye West

CD's op vrijdag

Zelfs tijdens zijn lofzang op de Schepper rapt Kanye over Kanye

Kanye West Beeld EPA

Kanye West kan beter kunnen dan zijn ‘Jesus is king’. Jaap van Zweden laat sociale misstanden tot klinken komen. En de ‘oudervriendelijke’ Snelle is behoorlijk verfrissend.

POP
Kanye West | Jesus is king (G.O.O.D./Universal)
★★☆☆☆

Het christendom heeft altijd een grote rol gespeeld in leven en werk van Kanye West, maar pas onlangs vertelde de rapper zich te hebben bekeerd. Hij kondigde bovendien aan nooit meer seculiere muziek te maken. ‘Jesus is king’ noemt hij zijn eerste volledig christelijke plaat. En vooruit, er wordt niet gevloekt en de halleluja’s vliegen je om de oren, maar meer dan een lofzang op de Schepper is het een album over ­Kanye West.

Misschien is er voor hem geen ­verschil. Regelmatig maakt hij de vergelijking tussen zichzelf en ­Jezus Christus. In de albumtitel ‘Yeezus’ vloeiden de twee zelfs ­samen. Ook op ‘Jesus is king’ is het niet ­altijd duidelijk waar Jezus ­ophoudt en Kanye begint. ­Wanneer Judas ten tonele verschijnt bijvoorbeeld, of als hij rapt ‘even when we die, we raise up’.

In ‘Hand on’ beklaagt Kanye zich over ‘de christenen’, die zijn keuze voor gospel bekritiseerden. ‘Het lijkt wel alsof niemand van mij houdt’, jammert hij. Ondertussen weigert hij in te zien dat hij de scepsis aan zichzelf te danken heeft. Het wordt nog ­lastiger om van hem te houden wanneer hij de Amerikaanse belastingtarieven aanwendt om de hoge ­prijzen van zijn concertkaarten en kledinglijn te rechtvaardigen. ‘Ik kan mijn gezin toch niet laten verhongeren’, rapt hij.

Pardon? De man heeft een geschat vermogen van 350 miljoen Amerikaanse dollar en een bruto inkomen van nog eens 150 miljoen ­dollar. Zijn vrouw Kim Kardashian doet daar niet voor onder. Wat ­geven ze hun vier kinderen te eten? Goud? Muzikaal is ‘Jesus is king’ wisselvallig. Sterke momenten worden afgewisseld met nummers die als onaffe schetsjes aanvoelen. De samenwerking met gospelkoor Sunday Service werkt dan weer grandioos, vooral in het nummer ‘Selah’. Dat geeft hoop. Een Kanye West in vorm moet in staat worden ­geacht de sublieme gospelplaat te maken die ‘Jesus is king’ niet is ­geworden. (Klaas Knooihuizen) 

KLASSIEK
Jaap van Zweden/New York Philharmonic | Julia Wolfe ‘Fire in my mouth’ (Decca Gold)
★★★★☆

Het gaat goed met Jaap van Zweden. Onlangs werd bekend dat hij de Concertgebouwprijs krijgt, en dat zijn naam tussen die van illustere collega’s op het erebord achter de solistentrap wordt bijgeschreven. En de lezers van het Britse tijdschrift Gramophone riepen Van Zwedens Hong Kong Philharmonic uit tot ‘Orkest van het jaar’.

Als chef-dirigent van het New York Philharmonic maakte hij vanaf vorig jaar september een vliegende start. Van Zwedens belofte om daar veel hedendaagse muziek te programmeren was allerminst loos. Een van die nieuwe opdrachtcomposities verscheen net op cd. Het indringende stuk ‘Fire in my mouth’ voor orkest en koren van Julia Wolfe (1958) begint met de ritmische regel ‘Without passports or anything, anything, anything……’ Je zit er meteen in. Het gaat over immigratie, maar niet over die van nu. Wolfe roept een ramp uit 1911 in herinnering, toen 146 jonge textielarbeiders uit Rusland, Oost- en Zuid-Europa, omkwamen in een fabrieksbrand. Aan het eind van het stuk worden al hun namen genoemd. Sociale misstanden van toen, ook nu nog actueel. Wolfe schreef een intrigerend stuk in vier delen, dat onder leiding van Van Zweden met grote overtuiging tot klinken komt. (Peter van der Lint) 

JAZZ
João Lencastre’s Communion 3 | Song(s) of Hope (Clean Feed)
★★★★☆

Voor de Portugese drummer João Lencastre is ritme vooral suggestie. Hij heeft een opmerkelijke manier van spelen ontwikkeld: in plaats van een vaste maat aan te geven, zorgt hij dat de muziek constant in beweging blijft. In deze speelwijze verandert ­alles steeds: van timbre of toon, van sfeer. Die dynamiek houdt de luisteraar met gemak een album lang in de greep. Het trio João Lencastre’s Communion 3 durft fluisterzacht te ­spelen, en zo slepend traag dat de ­muziek bijna tot stilstand komt. Maar het golft ook de andere kant op. Dan zwellen de bas- en pianoklanken aan en nemen ­Lencastre’s roffels in kracht toe.

Communion betekent onder meer de uitwisseling van intieme ­gedachten en dat is exact wat hier gebeurt. Het is ronduit indrukwekkend hoe empatisch het ­samenspel van Lencastre met de Amerikaanse pianist Jacob Sacks en de Noorse bassist Eivind Opsvik is.

De drie musici gaan in de tien stukken op deze plaat veelal hun eigen gang en toch zijn ze geen moment los van elkaar. Dat is niet het enige contrast. ‘Song(s) of Hope’ is een toonbeeld van structuur en toch ook van vrijheid. Een prachtplaat: hyperintelligent, maar tevens barstensvol emotie.
Mischa Andriessen

KLAAS KNOOIHUIZEN TIPT: 

Snelle
Vierentwintig

Op zijn nieuwe album werkt Snelle samen met zowel Marco Borsato als collega-rapper Jebroer - die van ‘Kind van de Duivel’, weet u nog? De grap is dat het laatste een grotere verrassing is dan het eerste. Snelle is een van de weinige rappers van zijn generatie die het label kindvriendelijk mag dragen. Misschien is oudervriendelijk een beter woord. Hoe dan ook behoorlijk verfrissend.

Fresku
In het diepe

Fresku weet al langer dat je je niet stoer hoeft te gedragen om het te maken als rapper. Twijfel en zelfreflectie zijn het handelsmerk - naast humor en engagement, maar daarvoor is op ‘In het diepe’ nauwelijks plaats. Hij rapt over zijn chronisch zieke zoontje, de liefde voor zijn vrouw en de neerwaartse spiraal van zijn depressies. “Dat jij wil helpen maar me niet kan helpen / maakt dat ik me echt een last ga voelen en dat maakt me moedeloos.”

Amy O
Shell

Bijkomen kan met de frivole indiepop van Amy O uit Bloomington, Indiana. Vrij associërend springt ze van een jeugdfoto via het kapsel van Ringo Starr naar de geneugten van havermout. In het getsjilp van vogels meent ze haar favoriete liedje te herkennen en in de hoop altijd gelukkig te blijven neemt ze zich voor om nooit sneeuw te ruimen op zaterdag. Aanstekelijk lichtvoetig.

Swans
Leaving meaning

Swans is zo’n band die op festivals negentig procent van de bezoekers naar huis jaagt en voor de andere tien procent het absolute hoogtepunt betekent. Met anderhalf uur is ‘Leaving meaning’ voor Swans-begrippen aan de korte kant en muzikaal hebben ze logger en zwaarder geklonken, maar desondanks laat het album zich beluisteren als het muzikale equivalent van een Béla Tarr-film: duister, repeterend, bezwerend, angstaanjagend en beeldschoon.

Lees ook:

Henny Vrienten en zoon Xander over muziek, het leven en de dood: ‘In de hel zitten de leuke mensen’

Vader Henny brengt vandaag zijn nieuwe album ‘Tussen de regels’ uit. Zoon Xander stapte uit de schaduw van Jett Rebel om tijd te maken voor eigen projecten. Samen zijn de Vrientens dit seizoen huisband bij De Wereld Draait Door. “Als vader wil je het liefst altijd je kinderen om je heen hebben.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden