Sanne Rambags: ‘Ik wilde deze keer mijn eigen keuzes en fouten maken.’

InterviewSanne Rambags

Zangeres Sanne Rambags maakte haar eerste solo-plaat in een kerk: ‘Ik wilde het op mijn manier doen’

Sanne Rambags: ‘Ik wilde deze keer mijn eigen keuzes en fouten maken.’Beeld Roos Pierson

Voor haar eerste solo-plaat trok Edison-winnares Sanne Rambags zich twee dagen lang terug in een Brabants kerkje. Alleen met zichzelf, de techniek en de kerkakoestiek.

Twee dagen lang was Sanne Rambags alleen in de kerk van het plaatsje Riel. De vijfentwintigjarige zangeres die met de bands Under The Surface en Mudita al veel lof oogstte, en met laatstgenoemde groep vorig jaar zelfs een Edison won, wilde dit keer helemaal in haar eentje een plaat opnemen. De technicus zette de apparatuur klaar, legde uit hoe alles werkte, en ging weg. Ze had wel wat muziek en teksten van tevoren geschreven, maar het leeuwendeel van het materiaal werd ter plekke geïmproviseerd. 

Het resultaat: vijf uur muziek waaruit moest worden geselecteerd. Rambags: “Dat was, denk ik, het moeilijkste, ik twijfelde vaak, maar ik ben op mijn intuïtie afgegaan. Ook omdat deze plaat voor mij erg over het zoeken naar het nieuwe gaat. Alles waarin ik onvoldoende spanning voelde, heeft de plaat niet gehaald.” 

Als ‘studio’ koos ze bewust een kerk. Vanwege de ruimtelijke akoestiek, maar ook omdat ze van alles vrij wilde zijn. Dat laatste viel bij het zoeken naar een geschikte locatie vaak tegen; in veel kerken drong lawaai van de wereld toch door, hoorde ze mensen buiten praten en het almaar voorbijrazende verkeer. In de kerk van Riel was het wel nagenoeg stil. 

Vertrouwde grond als basis voor een nieuwe stap

“Het waaide die twee dagen vreselijk hard, dat hoor je in de opnamen terug, net als die paar kinderen die toevallig buiten speelden.” De Rielse kerk had nog een voordeel. Rambags groeide niet ver daarvandaan op. Het leek haar goed om juist vertrouwde grond te kiezen om met haar soloalbum ‘Sonna’ en de oprichting van haar gelijknamige platenlabel een grote, nieuwe stap te zetten. “Al langere tijd voelde ik heel sterk de behoefte om onafhankelijk te zijn. Om een ruimte voor mezelf af te bakenen, zelf de beslissingen, de keuzes maken.” Ze lacht: “En de fouten.”

Kort erna komt ze erop terug: “Nou ja, afbakenen.” Ze maakt een gebaar alsof ze iets omheint. “Nee, dat klinkt toch te veel als ‘dit is niet van jou, maar van mij’, en dat is niet wat ik bedoel, ik wil juist heel graag dat mijn muziek bij mensen resoneert, dat wat ik zing, mij met de luisteraar verbindt, maar om die muziek zo goed mogelijk te krijgen, moest ik, naar mijn idee, alles juist helemaal op mijn manier doen.”

Een dergelijke paradox zal zich vaker voordoen tijdens het gesprek dat plaatsheeft tijdens een lange wandeling rond de Kralingse Plas in Rambags’ woonplaats Rotterdam. Die locatie is niet zomaar gekozen, want de rust en ruimte van de natuur spelen een wezenlijke rol in haar werk. Toch loopt ze tegelijk ook over van ambitie en dadendrang. “Misschien is dat typisch voor mijn generatie, zoveel mogelijk willen aanpakken en ervaren, maar ook voortdurend verlangen naar even niets, naar rust.”

Het destructieve wint steeds meer terrein

Eenzelfde tweespraak zit in het verhaal dat de zangeres aanvankelijk met ‘Sonna’ wilde vertellen: “Het begint sereen, maar het destructieve wint steeds meer terrein. Dan komt het tot een uitbarsting, en daarna keert de sereniteit langzaam terug.” Uiteindelijk liet Rambags het vertellende aspect vallen, maar de tegenstelling tussen het ingetogene en het uitbundige is op de prachtige plaat prominent aanwezig. Met alleen haar stem voert Rambags de luisteraar vaak mee naar een plek waar alles goed komt en niets pijn doet. Maar er zijn ook nummers waarin diezelfde stem allesbehalve lieflijk klinkt, en ze met gorgelende keelklanken of een stilte-verscheurende schreeuw het de luisteraar even flink ongemakkelijk maakt.

Hoe verschillend ook, in die beide extremen klinkt wel steeds eenzelfde puurheid door. Rambags kan zich ook nergens achter verschuilen, er is niets buiten haar stem en de kerkakoestiek. Het gevoel van intimiteit dat de luisteraar ervaart, wordt vreemd genoeg versterkt doordat ze in haar teksten meestal geen bestaande woorden gebruikt. In plaats daarvan zingt ze associatieve klanken. Die hebben geen letterlijke betekenis, maar wel een emotionele en een beeldende kwaliteit.  

Beeld Roos Pierson

“Als ik zing, is dat voor mij een heel visuele ervaring. Ik zie dan echt een ruimte voor me. En vooral veel kleur. Niet alleen de kleuren die op de plek waar ik zing aanwezig zijn, zoals in de kerk het bruin van de houten banken, of de kleuren van de glas-in-loodramen. Maar ook kleuren die echt regelrecht uit de klanken lijken te komen.”

En welke kleur heeft de muziek op ‘Sonna’ dan? Rambags lijkt het onmiddellijk voor zich te zien: “Een stevig gebroken wit dat is vergeeld. De kleur van sprookjesboekpapier.”

Sanne Rambags - Sonna (Sonna Records)
sannerambags.com

Lees ook:

Het nieuwe album van Norah Jones past naadloos in deze tijd

Met haar nieuwe plaat maakt Norah Jones korte metten met het hardnekkige verwijt dat haar muziek braaf en vlekkeloos zou zijn. Ze durfde het aan om rauwer en puurder te klinken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden