Review

Zangeres Akihary knipoogt met plezier naar muzikale exotica

Wie maakte nou dat merkwaardig raspende geluid? Niet de cellist, die op dat moment de snaren van zijn instrument plukte als een bas. En evenmin de accordeonist, de saxofonist of de drummer. Het kostte even, maar toen zag ik het: het was zangeres Akihary. De rasp uit haar keel bereikte ze door haar zang en ademhaling te beïnvloeden door met haar hand stevig ritmisch op de borst te kloppen. Was het bescheidenheid of een doelbewuste keuze, dat Akihary zittend zong?

Ze zong op een stoel op het podium te midden van de band, waarvan alleen de saxofonist staande speelde; maar centraal wilde ze beslist niet staan. Als zangeres trok ze immers al de meeste aandacht. Maar hoewel ze onlangs met 'Above The Clouds, Among The Roots' een prachtige plaat uitbracht, was het niet haar band waarmee ze die avond optrad. Sterker nog: het was een gelegenheidsband, die weliswaar hoorbaar gerepeteerd had, maar die na die avond hoogstwaarschijnlijk niet meer in die samenstelling op het podium zou staan.

Bescheidenheid of bewuste keuze, Akihary's zang speelde een belangrijke, zelfs essentiële rol in het gelegenheidskwintet. De groep trad donderdagavond op in het Utrechtse SJU Jazzpodium, in het kader van een van de leukste muziekseries van ons land, World: Music Series. Deze maandelijkse concertserie behelst het voor één enkel optreden bijeenbrengen van musici met heel verschillende muzikale achtergronden en voorkeuren. Ter plekke kan de muziek daardoor, als bij een klassieke jazz-jamsession, alle kanten uitgaan: goede en slechte.

De bekwame hand van de organisatie heeft er de tot dusver voor gezorgd dat de goede kanten telkens overheersten. Zo ook donderdagavond, toen Akihary -als in Nederland geboren en getogen Molukse behept met een deels Aziatische muziekachtergrond- optrad met drie Nederlandse muziekomnivoren -sopraansaxofonist Henk Spies, accordeonist Pieter Jan Cramer en cellist Emile Visser- en met de uit Libanon afkomstige slagwerker Roberto Haliffi.

In een handomdraai vertoefde het feesten- en partijenrepertoire, zoals woordvoerder Spies het noemde, in de meest exotische sferen. Het ene moment speelde het kwintet een Balkan-liedje, het volgende moment klonk er iets Afrikaans, passeerde een stukje Klezmer, of overheersten Arabische klanken uit het Midden-Oosten of Aziatische klanken uit het verre oosten, het SJU Jazzpodium.

In de meeste gevallen had de muziek er slechts naast gelegen. Er werd geen echte etnische wereldmuziek gespeeld. Maar dat hoefde ook helemaal niet. De enige pretentie van de musici was het hebben van lol in het de revue laten passeren van eigen muzikale voorkeuren en liefdes. En zo geschiedde, allesbehalve foutloos, maar voortdurend gedreven en geïnspireerd -voor de musici, maar zeker ook voor het publiek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden