Dinand Woesthoff: ‘Ik kom uit de wereld van snel, sneller, snelst en ontdek steeds meer dat ik heel weinig nodig heb.’

De zintuigen vanDinand Woesthoff

Zanger Dinand Woesthoff: Ik ben een sociale egoïst, ik volg mijn eigen pad

Dinand Woesthoff: ‘Ik kom uit de wereld van snel, sneller, snelst en ontdek steeds meer dat ik heel weinig nodig heb.’Beeld Patrick Post

Deze maand emigreert zanger Dinand Woesthoff naar Ibiza. Om daar met zijn gezin zelfvoorzienend te gaan leven. Hij wil nog meer vanuit zijn hart leven. Op zijn nieuwe soloalbum Luck of Birth klinkt die drang al stevig door.

PROEVEN - Als je alles proeft, ontdek je wie je bent

‘Al van jongs af aan leef ik vanuit mijn hart. Ik kon als kind al intens genieten van het zonlicht dat op een boomblad viel. Mijn ouders zullen dat misschien niet altijd zo hebben ervaren, zeker niet in de puberteit toen ik alle kanten opvloog. Ik was bij tijd en wijle niet te doen. Mijn motto was: my way or the highway. Als twintiger wilde ik helemaal alles uit het leven halen. Vol vuur zat ik. Ik was best intimiderend voor veel mensen.

Toen begonnen we onze band Kane: wat een ride! De hele wereld over reizen, feesten, alles uitproberen, alles in me opnemen en meemaken. Precies daarover gaat het nummer Whatever comes for me op mijn nieuwe soloalbum. Mijn zoon vroeg pas waarover dat gaat. Dit liedje, zei ik, gaat over dat ik hoop dat het leven jou meeneemt langs alle geuren en kleuren waarvan je nooit had verwacht dat je ze ooit zou zien of ruiken, langs afslagen waarvan je niet weet dat ze bestaan en imponerende plekken die je versteld doen staan. Als je dat allemaal hebt meegemaakt, weet je wie je bent.

Zanger Dinand Woesthoff (1972, Gorinchem) werd bekend met zijn band Kane, die hij in 1998 oprichtte met gitarist Dennis van Leeuwen. Zijn studie bouwkunde hing hij aan de wilgen en ze braken door met het nummer Where do I go now. Hij trouwde met actrice Guusje Nederhorst en ze kregen een zoon, waarna zij in 2004 overleed aan borstkanker. In 2007 richtte hij de Guusje Nederhorst Foundation op, die is overgaan in stichting Het Vergeten Kind.

Zijn bedrijf Dromenjager runt hij met zijn Britse vrouw Lucy Hopkins, met wie hij nog drie kinderen kreeg. Wereldberoemd zijn de kinderboeken over Woezel en Pip, waar in 2016 ook een film over uit kwam. Dit najaar brengt hij met collega Dore van Montfoort het kinderboek Sloddervos uit, een avonturenboek over leren geloven in jezelf en in alles wat je ziet en niet ziet. In mei kwam zijn eerste soloalbum Luck of Birth uit.

Precies zoals ik het leven heb geproefd. Mijn hoofd staat nooit stil, ik vlieg nog steeds alle kanten op. Dat vuur is mijn kracht, maar ook mijn grootste zwakte. Wat dat betreft noem ik mezelf een sociale egoïst: ik volg mijn eigen pad en vind het fijn om dat pad te delen met anderen. Ik heb zoveel geweldige, prachtige dingen meegemaakt, maar ook heftige momenten. Als ik alles bij elkaar zou optellen, zou ik er geen probleem mee hebben om nu hier neer te vallen.”

VOELEN - Volg je hart: die weet de juiste route

“Ik ben zeer hartstochtelijk gedreven en volg zeker mijn gevoel en intuïtie, maar die worden ook geregeld op de proef gesteld. Zeker als je jarenlang succes hebt gekend, zijn er veel verleidelijke appels die je steeds worden aangeboden. En als je dan zo pittig bent, is dat soms best lastig. Toen ik stopte met Kane wist ik niet wat mij te wachten stond.

Ik ging van een leven als kapitein op een piratenschip naar een man die dagelijks in de file stond tussen Den Haag en Amsterdam, waar ons bedrijf Dromenjager staat. Dat heb ik samen met mijn vrouw Lucy opgebouwd. Op een gegeven moment hadden we zestig mensen in dienst en een groot kantoorpand van waaruit we mooie dingen creëerden: de kinderboeken en merchandise van Woezel en Pip, de film die we maakten. Ik wilde geen bedrijfje spelen, maar alles van A tot Z zelf meemaken en doen. Dat betekent keihard werken.

Dinand Woesthoff: ‘Mijn innerlijk vuur is mijn kracht, maar ook mijn zwakte. Ik ben een sociale egoïst, ik volg mijn eigen pad’. Beeld Patrick Post
Dinand Woesthoff: ‘Mijn innerlijk vuur is mijn kracht, maar ook mijn zwakte. Ik ben een sociale egoïst, ik volg mijn eigen pad’.Beeld Patrick Post

De pandemie laat ons nu inzien dat het ook anders kan, dat we prima op afstand kunnen werken. Onze medewerkers vroegen daar al langer om, maar ik vond: werken doe je op kantoor, samen met elkaar. Nu blijkt dat dit ook fantastisch op afstand kan, heb ik mijn bedrijfsvoering aangepast. We deinen mee op de tijdgeest.

Dat is het mooie aan corona, het laat ons allemaal inzien dat je het leven niet in de hand hebt. Ik kom uit de wereld van snel, sneller, snelst en ontdek steeds meer dat ik eigenlijk heel weinig nodig heb. Ik merkte dit jaar dat ik te veel aan het rondrennen was in de keuzes die ik allemaal had gemaakt. Het leven is altijd alles tegelijk. Dus zeiden we tegen elkaar: laten we onszelf dwingen om nieuwe wegen in te slaan. Daarom gaan we komende maand naar Ibiza emigreren. We gaan er zelfvoorzienend leven, dat zal nog wel een uitdaging worden. Maar ik geloof dat we stapje voor stapje zo meer vanuit ons gevoel kunnen leven. Ik ga altijd mijn hart achterna. Die weet de juiste route.”

RUIKEN - In de geur van verse citroenschil zie je mij

“Zestien jaar geleden reden we over Ibiza om te kijken of we er een tweede huis wilden kopen. Ik kende Ibiza vooral als party-eiland en het laatste waar ik op zat te wachten was nog meer feesten en beesten. Maar een vriend liet ons de andere kant van het eiland zien. Vol schoonheid en rust. Ik hou van de geur van de naalden van dennenbomen daar, waarbij de zeelucht ronddanst en op de bomen neerdwarrelt. We stopten die dag bij een rustig weggetje met wat citroenbomen. Ik plukte er een en schraapte met mijn nagel over de schil. Die geur vergeet ik nooit meer. Als je dat ruikt, heb je mijn kijk op het leven te pakken. Life in full color.”

HOREN - Na 25 jaar snapte ik ineens mijn eigen liedje

“Ik hoef geen muziek te horen om een liedje te schrijven. Ik heb geen instrument nodig om muziek te horen en geen pen om iets op te schrijven. Woorden, teksten, muziek; het komt allemaal vanzelf bij me binnen. Horen gaat vooral over luisteren. Zo komen in het nummer The highest of all zinnen voor die ik al neuriede toen ik een jaar of achttien was. Al snapte ik toen nog niet waar het over ging. Op mijn 42ste begreep ik ineens: dat gaat over mij, over me verloren voelen. Toen resoneerde dat pas echt.

Als je naar ons gezin kijkt, zie je geen standaardgezin. Gelukkig ook maar, want het is natuurlijk niet normaal als je je vrouw op zo’n jonge leeftijd verliest. Guusje was 34 toen ze stierf, we hadden net ons eerste kind. Veel mensen zien de dood als het einde, als de afrekening. Ik zie dood en geboorte als twee verschillende uiteindes van dezelfde ingang. De dood hoort bij het leven. Dat moet je vieren.

Dinand Woesthoff: ‘Mijn vrouw Lucy is is zo’n vrouw waarover al die liedjes gaan, die ik vroeger nooit begreep.’ Beeld Patrick Post
Dinand Woesthoff: ‘Mijn vrouw Lucy is is zo’n vrouw waarover al die liedjes gaan, die ik vroeger nooit begreep.’Beeld Patrick Post

En dat uiteindelijk het licht in alles bepaalt of jij gelukkig bent of niet. Daarin is mijn vrouw Lucy allesbepalend geweest, zij heeft ons gezin echt geheeld. Zij heeft hierin een fantastische rol gespeeld. Zij wist toen ze voor mij en Dean koos, dat ze offers moest brengen. Ze besloot al op jonge leeftijd dat ze een prijs zou betalen voor onze relatie, omdat zij dat waard vond. Ze gaf mij en ons gezin onvoorwaardelijke liefde en support en hoe mooi is het dat we nu na al die jaren kunnen zeggen dat het haar gelukt is.

Zij is zo’n vrouw waarover al die liedjes gaan, die ik vroeger nooit begreep, waarin wordt gezongen: When she walks into a room… Dat is Lucy. Altijd stralend. Ze is niet alleen op Instagram veel populairder dan ik, ook in het gewone leven is ze dat. Lucy is echt mijn anker.”

KIJKEN - We kijken zonder echt te zien

“In onze maatschappij proberen we alles krampachtig vast te leggen, te controleren. We leren op school vooral feiten en als we die niet kunnen verklaren, klopt het niet. Je kunt je eigen zijn toch niet definiëren door alleen naar de feiten te kijken? Ik weet al mijn hele leven dat de geest in alles zit, dat we onderdeel zijn van een groter geheel. Ik ben zo opgegroeid dat voor mij mystiek heel normaal was, mijn vader is van Indische afkomst, mijn moeder is Nederlands.

Kijk hier op mijn arm: deze tatoeage is een afbeelding van Orpheus in de Dessa een boekje uit begin 1900 dat handelt over een man die naar de Oost gaat en daar wordt gegrepen door de mystiek en het ongrijpbare. Het lukt hem niet om met zijn westerse superioriteit daar grip op te krijgen. Hij probeert het te vermoorden. Dat verhaal lijkt ontzettend op de tijd waarin we nu leven. Je ziet aan alles dat onze maatschappij aan het rammelen is. We leven in een van de meest welvarende landen ter wereld en zie ons eens spartelen met thema’s als compassie en empathie. In mijn ogen komt dat omdat we razendsnel oordelen. We kijken en oordelen te snel en gebruiken daarbij te weinig ons gevoel. We kijken zonder te zien wat er werkelijk aan de hand is, zonder te luisteren naar iemands echte verhaal. Zoals Oprah Winfrey zo mooi zegt: Everybody has a story to tell. Als we nu eens naar elkaars verhalen zouden luisteren.

In de krant las ik van de week dat er elke maand een vrouw omkomt door huiselijk geweld. Iedere maand! En in elke klas zit een kind dat thuis wordt mishandeld of misbruikt. Waarom spreken we daar zo weinig over? Waarom antwoorden we op onze gebroken samenleving niet met veel meer compassie en gelijkwaardigheid? Daarom heb ik in 2007 Het Vergeten Kind opgericht en mijn plan is om de komende jaren nog meer aandacht te vragen voor kindermisbruik en kindermishandeling.

Misschien is het grootste taboe in ons land wel dat we zeggen van onze kinderen te houden, maar ze tegelijkertijd als prooi voor de voeten van anderen gooien. We zien gelukkig meer openheid komen door #MeToo en Black Lives Matter, maar kindermisbruik ligt nog diep onder de mat verstopt. Daar schijnt nog steeds te weinig licht op. Terwijl de impact ervan desastreus is voor je hele leven. Dat raakt mij zo, daar wil ik nog meer verandering en heling in brengen. Dat begint met die verhalen naar buiten te brengen, die kinderen echt te zien.”

Lees ook:

Componist en autodidact Sarah Neutkens: ‘Ik wil het leven helemaal uitkleden’

Sarah Neutkens (22) maakt naam als componist van hedendaagse klassieke muziek en werkt daarnaast als model en beeldend kunstenaar. Ze is autodidact en brengt al haar werk in eigen beheer uit. ‘Cultureel ondernemerschap is voor mij niet: goed subsidievoorstellen kunnen schrijven’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden