RecensieMuziek

Working Men’s Club verdient een toer, na corona

POP
Working Men’s Club
Heavenly/Pias
★★★★☆

Het lijkt een eeuwigheid geleden: januari, nog geen corona in Nederland. Maar wel de Britse band Working Men’s Club, op Eurosonic Noorderslag in Groningen. Vooraf schoof de pers ze zo het hokje in van Fontaines D.C. en Shame; postpunk gestoeld op vlijmscherpe gitaren.

Wisten zij veel dat de 18-jarige frontman Sydney Minsky-Sargeant experimenteerde met een elektronische sound, met een drumcomputer. En zo schoof het geluid van Working Men’s Club op naar de Britse discopop en house uit Detroit van de jaren tachtig, volgestouwd met synthesizers. En vooruit, ook zeker nog gitaren.

We horen sterke, poppy melodieën, zoals van Depeche Mode en Human League. De zang van Mark E. Smith van The Fall. Maar ook het industriële, duistere van Joy Division en New Order. Een nummer als ‘John Cooper Clarke’, een ode aan de iconische punkpoëet, heeft het allemaal in zich. 

Door de sterke show op Eurosonic lag een toer langs alle grote festivals in de lijn der verwachting. Maar ja, corona. Geen South by Southwest. Geen Glastonbury. Geen Rock Werchter. Geen Lowlands. Maar die tijd komt nog wel. Zeker met dit sterke debuutalbum. 

Working Men’s Club
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden