TV-column

Wilfred en Trijntje forceren een doorbraak in ‘Dream School’

Wilfred Genee vraagt naar de breuk tussen Cheyenne en haar vader. Ze huilt binnen de minuut.Beeld Maaike Bos

Het ging over boosheid in heropvoedingsprogramma ‘Dream School’ (NTR). ‘Als ik boos ben, heb ik pijn en wil ik dat een ander ook laten voelen’, probeerde oud-(kick-)bokskampioen Lucia Rijker uit te leggen aan de snoeiharde jonge vrouw Chess. ‘Boosheid is eigenlijk verdriet. Hoe vaak zit die je in de weg?’

Ze stuurt Chess naar de boksbal om haar woede maar eens te ontladen, dan kan ze misschien bij haar gevoel.

Ik moest de hele tijd aan die Gökmen T. denken. Niet alleen omdat de Utrechtse schutter overal het nieuws domineerde, maar ook om wat hij misschien van Lucia Rijker had kunnen opsteken. In het getoonde GeenStijl-filmpje van hem uit 2011 leek hij vooral boos, met een neiging tot walging. Een man die nauwelijks leek te weten waar hij zijn frustratie moest laten, tot die er maandag afschuwelijk uit barstte, nog los van enig mogelijk ideologisch motief.

De aflevering vijf van Dream School was een doorbraak met majoor Marco Kroon, journalist Wilfred Genee en zangeres Trijntje Oosterhuis als docenten. Steeds ging het erover verhalen en gevoelens niet op te kroppen maar te delen.

Diep gegaan

En er zitten dit derde seizoen weer een hoop gefrustreerde en beschadigde jongeren in de drieweekse schoolbanken van Lucia Rijker en rector Eric van ’t Zelfde. Het is altijd schrikken wat tieners al te verwerken kunnen hebben gehad, maar wat blijkt? Wij kijkers kennen hun verhalen al, maar onderling hebben ze elkaar nog niets verteld.

De geridderde Kroon (in oktober vorig jaar gefilmd, meldde het programma, dus voor zijn laatste kopstoot-incident), vertelde dat het niet gaat om wat je aan gebeurtenissen of kritiek hebt meegemaakt, maar om hoe je ermee omgaat. (Rijker over hem: “De media, de controverse, daar bemoei ik me niet mee. Hij is heel diep gegaan als mens, als militair, ook als rolmodel. Daarin kan hij echt iets bijdragen aan deze jongeren.”)

Hij laat foto’s zien van gifdoden in Irak en van zichzelf naast een hok vol menselijke schedels in Cambodja. “Heeft u nooit spijt gehad van dit beroep?”, vraagt een leerling. Kroon: “Er zijn momenten geweest dat ik het heel zwaar heb gehad, en dat ventileer je dan naar je maten. Daarom zeg ik: práát met elkaar! Zeg wat je vindt, en hoe je je voelt.”

Je ziet ze al denken. Dan komt presentator Wilfred Genee aan. Hij kent naam en verhaal bij iedereen die hij de hand schudt en laat zijn gedegen voorbereiding scherp in een enkele opmerking weten. In zijn les vraagt hij meteen door naar de breuk tussen Cheyenne en haar vader. Ze huilt binnen de minuut, wil dat niet, maar eindelijk ziet de rest eens een glimp van haar pijn. Genee vraagt Tatanka hoe het was met een drugsverslaafde moeder. “Dat had je niet mogen zeggen”, zegt ze achteraf, maar toch erkent ze dat de openheid haar juist een sterk gevoel gaf. Genee vraagt scherp door en voelt mee, zonder bang te zijn voor ongemak. Eindelijk merkten de leerlingen dat ‘zich kwetsbaar opstellen’, niet per definitie onveilig is. Het had een louterend effect. Wilfred Genee mag van mij zo terugkomen bij een vervolg.

Toen Trijntje Oosterhuis hen daarna zo ver kreeg solo te zingen en elkaar te steunen, was de rit compleet. Schaam je niet, gooi het er uit en steun elkaar – dat kregen de drie docenten er wel in.

Vier keer per week schrijven Renate van der Bas en Maaike Bos columns over televisie. Meer columns leest u in het dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden