Recensie

‘Wij zijn hier voor Robbie’ is een ware tragikomedie met een paar onsjes te veel

Scène uit 'Wij zijn hier voor Robbie'. Beeld Kurt van der Elst | kvde.be

THEATER
Het Nationale Theater
Wij zijn hier voor Robbie
★★★☆☆

Een oer-Haagse familie, rijk geworden ooit in de suiker in Nederlands-Indië, sinds generaties wonend in een kapitale villa, die toe was aan een flinke opknapbeurt. Een jaar na de zelfmoord van Robbie, zoon van pater familias Isaac, een dubbele confrontatie.

Op toneel houdt een gouden strik witgazen gordijnen bijeen. Alsof de onthulling straks van het vernieuwde interieur belangrijker is dan de geplande herdenking. Misschien ook een dankbaar houvast. Erg vaak immers zal als een soort aanmaning het titelzinnetje "We zijn hier voor Robbie" klinken.

Familiedrama met scherpe lijntjes tussen vroeger en nu, tussen oud en jong; familierelaties met humor getekend om onderlinge pijn te verzachten en tegelijk venijniger contouren te geven: daar is schrijfster Maria Goos goed in.

'We zijn hier voor Robbie' ademt in zekere zin de sfeer van de befaamde televisieserie 'Oud Geld'. Met dit verschil, dat hier vooral de veranderende houding ten opzichte van rijkdom accent heeft gekregen. Is grootvader Isaac nog oprecht trots op de succesvolle ontwikkeling van suikerplantages destijds, de kleinkinderen schamen zich inmiddels voor het hen zo in de schoot geworpen kapitaal.

Tragikomedie

Intussen is ook in de altijd zo vanzelfsprekend geachte familie- en huwelijksbanden een en ander ontspoord. Scheiding van zoon Marius, psychose van kleinzoon Bas, terwijl de buitenwereld en de niet meer aanwezige Robbie voortdurend schuldgevoelens oproepen. En de jongste telgen mogen er met cynisch gegrap en anderszins tegen rebelleren, het familiekapitaal is ze ondanks alles wel degelijk in de genen gaan zitten. Wat Goos fijntjes laat doorschemeren.

Een ware tragikomedie is het, al dreigt de voorstelling soms iets naar een klucht af te glijden. Wat afbreuk doet aan de sociaalpsychologische dimensie. Met name het als een malle eppie uitspelen van Bas' psychose is een flink onsje te veel. Jammer is ook de suggestie - van haar partner! - dat de lesbische relatie van kleindochter Suzanne een uitsluitend opstandige keuze zou zijn.

Grappig zijn de 'Indische' scènewisselingen met gamelan en wajang. Echt effectief is hoe regisseur Eric de Vroedt het publiek betrekt door de bij dit genre te verwachten vierde wand meteen te doorbreken. Via een gloedvol verwoorde familiehistorie door opa Isaac, terwijl de anderen daar met knipogende terzijdes commentaar op leveren.

Stefan de Walle geeft Isaacs fierheid een geestige ondertoon van valse bescheidenheid. Even raak is Mark Rietman. Kalmte als buitenkant, maar je voelt hoe onvrede en drift bij zijn Marius broeien. Er wordt prima gespeeld, maar De Walle en Rietman geven Goos' tekst de volle mep.

Wij zijn hier voor Robbie is nog tot en met 26 januari 2019 te zien. Meer informatie: www.hnt.nl.

Lees meer theaterrecensies op trouw.nl/theaterrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden