World Press Photo

Wie wint de World Press Photo? Dit zijn de genomineerde foto's

De nieuwe kerk vorig jaar toen de prijswinnaars van 2020 werden getoond. Beeld EPA
De nieuwe kerk vorig jaar toen de prijswinnaars van 2020 werden getoond.Beeld EPA

Donderdagmiddag wordt bekend wie de World Press Photo wint. Nu al is duidelijk wie er op staat. Gewone mensen in een bijzondere situatie.

Er zijn geen wereldleiders, zelfs geen virologen of vaccinmakers te zien op de zes foto’s die vandaag kans maken de World Press Photo van het jaar te worden. De belangrijke nieuwsthema’s worden in beeld gebracht door mensen zoals u en ik: Black Lives Matter, de vluchtelingencrisis, spraakmakende én vergeten rampen, de discussie over seksuele diversiteit en natuurlijk corona. In beelden die stuk voor stuk schilderachtig ogen, met een perfecte compositie en belichting. Knap werk, want de jury van de World Press Photo ziet er streng op toe dat de beelden op geen enkele manier gemanipuleerd worden. De World Press Photo is de belangrijkste internationale fotojournalistieke prijs. Behalve deze zes foto’s die kans maken nieuwsfoto van het jaar te worden, zijn er in diverse andere categorieën nog veel meer nominaties. Dit jaar deden er 4315 fotografen mee uit 130 landen. Er is ook een Nederlander genomineerd: Jasper Doest dingt mee in de categorie natuurfoto’s met een serie over twee duiven die tijdens de lockdown deel gingen uitmaken van zijn gezin.

Verder kijken

Alle genomineerde foto’s zijn te zien op worldpressphoto.org. De bijbehorende foto-expositie in de Nieuwe Kerk in Amsterdam is te zien zodra de coronamaatregelen het toelaten.

De genomineerden:

null Beeld Evelyn Hockstein
Beeld Evelyn Hockstein

Debat over het Lincoln Emancipation Memorial

Evelyn Hockstein woont in Washington D.C. waar ze voorzitter is van de vereniging voor vrouwelijke fotojournalisten. Ze werkte in in meer dan zeventig landen.

25 juni 2020

‘Wat is er mis met dat standbeeld?’, lijkt de man te vragen aan de vrouw die stoïcijns naar de lucht kijkt. De foto werd gemaakt in de Amerikaanse hoofdstad Washington, bij The Emancipation Memorial - een ingewikkeld standbeeld. Er is inderdaad niets mis met president Abraham Lincoln, die wordt uitgebeeld met nota bene de Emancipation Proclamation in zijn hand. Dat is het document waarmee hij de slavernij het het zuiden van de Verenigde Staten in 1863 verbood.

Het is de figuur naast Lincoln die problematisch is. Een zwarte man die, slechts gehuld in een lendendoek, knielt voor de president. De onderdanigheid druipt er, ondanks zijn recente bevrijding, aan alle kanten van af.

In het Amerikaanse Congres werd een voorstel ingediend om het beeld te verplaatsen naar een museum. Daarop volgde protest van voor- en tegenstanders. Deze foto verbeeldt de discussie die dan ontstaat, niet alleen in Washington, maar in de hele wereld.

De vrouw heeft er schoon genoeg van om met dit soort denigrerende beelden van zwarte mensen geconfronteerd te worden, zelfs al waren de bedoelingen van de maker waarschijnlijk goed. De man lijkt haar toe te roepen: je mag en kunt de geschiedenis niet wegpoetsen met een beeldenstorm. Een dialoog wil het nog niet worden.

null Beeld Lorenzo Tugnoli
Beeld Lorenzo Tugnoli

Gewonde man na de explosie in de haven van Beiroet

Lorenzo Tugnoli is een Italiaanse fotograaf die woont in Libanon. Hij werkt voornamelijk in het Midden-Oosten en Centraal Azië.

4 augustus 2020

Het woord apocalyptisch moet je niet te vaak gebruiken. Maar de situatie na de explosie in de haven van Beiroet op 4 augustus, was nauwelijks anders te omschrijven. Er werd een enorme krater geslagen in de Libanese hoofdstad , toen een grote partij ammoniumnitraat ontplofte in een opslagloods. 207 mensen werden gedood, 6000 gebouwen werden verwoest of beschadigd.

Deze man is één van de 6500 gewonden. Volkomen verloren en gedesoriënteerd staat hij in de nasmeulende ruïne van zijn stadswijk. Hij kan alleen nog heil verwachten van Jezus, die opvallend op zijn bovenarm getatoeëerd is. De wereldlijke leiders hebben de bevolking van Beiroet in de steek gelaten. Ondanks herhaalde waarschuwingen bleef de explosieve stof acht jaar liggen in de haven. Na de klap braken protesten uit tegen corruptie en de falende overheid.

null Beeld Ponomarev Oleg
Beeld Ponomarev Oleg

De transitie: Ignat

Oleg Ponomarev woont in Sint Petersburg. In zijn werk stelt hij sociale problemen in Rusland aan de orde. Ook legt hij etnische minderheden vast die dreigen te verdwijnen.

23 april 2020

Het is al ingewikkeld genoeg als de wereld je ziet als meisje, maar je zelf het gevoel hebt dat je een jongen bent. Het wordt er niet beter op als je opgroeit in Rusland.

Ignat is een transgender-man uit Sint Petersburg. Hij is hier gefotografeerd terwijl hij liefdevol wordt omhelsd door zijn vriendin Maria. Ignat moest op de middelbare school bij de psycholoog komen omdat er geroddeld werd. Daar biechtte hij voor het eerst zijn probleem op - hij voelde zich geen meisje, maar een jongen. En hij smeekte de psycholoog dat stil te houden. De volgende dag wist de hele school ervan en werd Ignat nog erger getreiterd dan voorheen.

In Rusland worden transgenders niet beschermd tegen discriminatie, de overheid voert een vijandig beleid tegen iedereen die niet voldoet aan de heteronorm. Een wetsvoorstel om te voorkomen dat transgenders hun geslacht kunnen wijzigen op officiële documenten, werd vorig jaar op het nippertje afgeblazen.

null Beeld Luis Tato
Beeld Luis Tato

Vechten tegen een sprinkhanenplaag in Oost Afrika

Luis Tato is een Spaanse fotograaf die gevestigd is in Nairobi, Kenia. Hij werkt er onder meer voor persbureau AFP.

24 april 2020

Het is een bij voorbaat verloren strijd, maar Henry Lenayasa probeert toch de ontelbare sprinkhanen te verjagen die neerdalen in Archers Post, een dorp in het hart van Kenia. In april werd het land geteisterd door enorme zwermen vraatzuchtige woestijnsprinkhanen.

Het is opmerkelijk nat geweest in de regio, de ideale omstandigheid voor de insecten om zich razendsnel voort te planten - wel vijf generaties kunnen er dan in één jaar uit het ei kruipen, met deze aantallen tot gevolg. Een zwerm verplaatst zich met een snelheid van 150 kilometer per dag en kan 40 tot 80 miljoen sprinkhanen per vierkante kilometer groot zijn.

De beestjes vreten iedere dag hun eigen gewicht op aan planten - voor mens en dier blijft er niets over. In Oost-Afrika was de voedselvoorziening voor 20 miljoen mensen toch al penibel. Corona kwam daar nog eens bij. Lenayasa draagt dapper een mondkapje, al is eigenlijk niet meer duidelijk tegen welke van de rampen hij zich probeert te beschermen.

null Beeld Mads Nissen
Beeld Mads Nissen

De eerste omhelzing

Mads Nissen is een veel bekroonde Deense fotograaf. In 2015 maakte hij de winnende World Press Photo van een homostel in Rusland.

5 augustus 2020

Corona kon natuurlijk niet ontbreken als thema in de lijst van genomineerden. De jury koos voor deze poëtische foto, waarin het beschermende plastic materiaal de 85-jarige Rosa Luzia Lunardi lijkt te veranderen in een engel.

Lunardi woont in het verzorgingshuis Viva Bem in de Brazilaanse stad São Paulo. Vijf maanden lang was ze nauwelijks aangeraakt, alleen als het noodzakelijk was had ze fysiek contact met de verplegers. Dankzij de plastic mantel die ze hier omheeft - het knuffelgordijn - kon ze eindelijk weer omhelsd worden door verzorgster Adriana Silva da Costa Souza.

Het gemis aan fysiek contact, de behoefte aan een omhelzing of de ‘huidhonger’, door zoveel mensen genoemd als het allergrootste gemis in de coronacrisis, wordt hier zichtbaar.

Anderhalve meter afstand houden werd in Brazilië van overheidswege overigens bepaald niet gepropageerd. Het land is zwaar getroffen door het virus, president Jaïr Bolsonaro ontkent het gevaar van het virus en neemt nauwelijks maatregelen om verspreiding te voorkomen.

null Beeld Valeriy Melnikov
Beeld Valeriy Melnikov

Weg van huis in Nagorno-Karabach

Valery Melnikov woont in Moskou en werkt vooral in conflictgebieden als Oekraïne, Zuid- Ossetië, Tsjetsjenië.

28 november 2020

Een staakt-het-vuren, maar geen reden tot blijdschap voor Azat en Anaik Gevorkyan en hun baby. Ze moeten hun huis verlaten. Lachin, het stadje waar ze wonen, komt in handen van de vijand. Nadat deze foto is genomen, zullen ze de deur voorgoed achter zich dichtslaan en vertrekken uit Nagorno-Karabach. De strijd in die regio is ingewikkeld en ver weg, maar zo ziet de wanhoop eruit van de mensen die er in verstrikt raken.

Nagorno-Karabach maakte zich in de jaren negentig los van Azerbeidzjan. Etnische Armeniërs in de regio wilden zich aansluiten bij buurland Armenië. Het was een bloedige oorlog, vele Azerbeidzjanen die er woonden werden verjaagd. Vorig jaar laaide de strijd na dertig weer op. Opnieuw vielen er duizenden doden. Azerbeidzjan was aan de winnende hand en kreeg in het door Rusland georganiseerde vredesoverleg weer grote stukken van Nagorno-Karabach terug. Opnieuw volgde een volksverhuizing, ditmaal moesten de Armeniërs vertrekken.

De haat tussen de bevolkingsgroepen blijft groot, de angel is nog altijd niet uit het conflict. De Gevorkyans zijn vast niet de laatsten die door dit conflict alles kwijtraken en op een onbekende plek moeten proberen hun leven weer op te bouwen.

Lees ook:

‘Huilend meisje aan de grens’ winnende World Press Photo

‘Huilend meisje aan de grens’ van de Amerikaanse fotograaf John Moore is vanavond uitgeroepen tot World Press Photo 2019.De foto ging al snel de hele wereld over en werd als cover gebruikt in een collage van Time Magazine.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden